ΜΠΟΛΙΑΣΤΕΊΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΌΜΑΣΤΕ...

Μετά την έκταση που έλαβε στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο η είδηση για την επίθεση έξι Πακιστανών εναντίον μιας 25χρονης Ελληνίδας που έπαιρνε το μπάνιο της στη θάλασσα, και κυρίως μετά τα άκρως επικριτικά έως υβριστικά σχόλια των ιθαγενών που ακολούθησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά των προσφύγων, αναρωτιέται εύλογα κανείς πώς θα επιβιώσουμε δημογραφικά αν αποφασίσουν, από αγανάκτηση, ξαφνικά οι πρόσφυγες να μας εγκαταλείψουν πριν προλάβουμε να μπολιαστούμε!

Είναι βέβαιο, πως αν συνεχίσουμε με αυτή την άνανδρη και ξενοφοβική συμπεριφορά να προσβάλουμε αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους και άφησαν πίσω όλα τα υπάρχοντά τους για να έρθουν στη χώρα μας χωρίς ταυτότητα και με μόνο εφόδιο ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι, θα το μετανιώσουμε οικτρά!  

Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες, οι πρόσφυγες αποτελούν ίσως την μοναδική ελπίδα για το μέλλον μας, για την ανανέωση του πληθυσμού, για τη διατήρηση του γένους των Ελλήνων. Και θα πρέπει από τον πρώτο έως τον τελευταίο πολίτη, το συντομότερο δυνατόν, να προσαρμοσθούμε με την πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί την σήμερον ημέρα!

Για παράδειγμα, οι «άπιστες» σ’ αυτή τη χώρα θα πρέπει να μάθουν από εδώ και πέρα να σέβονται τη διαφορετικότητα. Να αποδεχθούν τα νέα ήθη και έθιμα που διαμορφώνει η ομογενοποίηση των πολιτισμών. Θα πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη τους, ότι σε κάθε τέτοιου τύπου ομογενοποίηση, επικρατεί με συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό  ο βιολογικά (ηλικιακά) ισχυρότερος και ο πολιτισμικά αδιάλλακτος. Επιτέλους, ας προσαρμοσθούν οι «άπιστες» να παίρνουν το μπάνιο τους στη θάλασσα ντυμένες με τα ρούχα τους, για να μην προκαλούνται θρησκευτικά και ιδεολογικά οι πρόσφυγες. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τόσο κακό να κάνεις μπάνιο με τα ρούχα, καθώς τα υφάσματα, όπως αναφέρουν δημοσιευμένες μελέτες στα επιστημονικά περιοδικά, σε προστατεύουν από τις επιβλαβείς συνέπειες που επιφέρει η έκθεση στον ήλιο το καλοκαίρι!

Θα πρέπει να αντιληφθούν «χτες» οι ντόπιες, ότι δεν είναι πρέπον την σήμερον ημέρα να γυροφέρνουν τσίτσιδες στις παραλίες και να παρενοχλούν σεξουαλικά τους έρμους τους Πακιστανούς που στο κάτω-κάτω της γραφής έχουν τη δική τους άποψη και οφείλουμε σε μια προοδευτική κοινωνία να αποδεχόμαστε.

Ας δούμε όμως ποιο είναι το συμβάν που αναστάτωσε το διαδίκτυο, όπως αυτό παρουσιάστηκε από έγκριτα μέσα μαζικής επικοινωνίας: «Έξι τον αριθμό άνδρες πακιστανικής καταγωγής, ηλικίας από είκοσι έως τριανταέξι ετών, επιτέθηκαν σε εικοσιπεντάχρονη Ελληνίδα που λίγο πριν έπαιρνε το μπάνιο της στην παραλία της Αγίας Μαρίνας Αττικής, με σκοπό να της αφαιρέσουν τελείως τα ρούχα και μετά… ότι ήθελε προκύψει. Ένας μάλιστα από αυτούς με το κινητό του smart τηλέφωνο, αποθανάτιζε τη σκηνή και την μετέδιδε live στο διαδίκτυο, προς τέρψιν προφανώς ομοϊδεατών, ομόθρησκων ή ομοεθνών του. Η κοπέλα αντιστάθηκε και με ότι από τα ρούχα απέμειναν επάνω της, κατάφερε τελικά να διαφύγει και να βρει προστασία στην αγκαλιά του επίσης  πακιστανικής καταγωγής συζύγου της, που κατέφθασε έντρομος προς βοήθεια. Επενέβη ο εισαγγελέας»!

Σε αυτό το σημείο αρχίζει ο προβληματισμός του κάθε προοδευτικού ατόμου και συλλογικότητας που σέβεται τις αντιλήψεις του! Τι θα απογίνουμε αλήθεια αν κάποια στιγμή αποφασίσουν οι πρόσφυγες να μας εγκαταλείψουν πριν να μπολιαστούμε;  Πώς θα επιβιώσουμε ως έθνος δημογραφικά;

Όλα τα μέτρα που έλαβαν τις τελευταίες δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις για την ηθική, θεσμική και οικονομική στήριξη των νέων ζευγαριών που είναι σε θέση να τεκνοποιήσουν, απέτυχαν παταγωδώς. Κάτι στράβωσε σε αυτό το εγχείρημα της επίλυσης του δημογραφικού ζητήματος, παρότι δαπανήθηκαν τεράστια κονδύλια. Και μάλιστα κονδύλια που εξασφαλίστηκαν από το υστέρημα των κομματικών μηχανισμών που στερήθηκαν μεγαλύτερες κρατικές επιχορηγήσεις. Χρήματα που δόθηκαν ως κίνητρο για τεκνοποίηση ενώ θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις μισθολογικές απολαβές και τα οφίτσια των εκπροσώπων του λαού! Πιστώσεις που μπορούσαν να καλύψουν τα εκατοντάδες εκατομμυρίων χρέη των κομμάτων προς τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Εκατομμύρια ευρώ που θα έπρεπε να δοθούν στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τα διακόσια χρόνια από την γέννηση του εθνικού μας κράτους, το οποίο, από μια μικρή οθωμανική επαρχία που ήταν κατόρθωσε να γίνει το πρώτο εθνικό κράτος στην Ευρώπη χάριν του ταξικού αγώνα, της κοινωνικής επανάστασης της εργατιάς και της αγροτιάς ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία εκείνης της εποχής!  

Και τώρα τι μας μένει να κάνουμε; Αυτό, δεν θα σας το πω εγώ γιατί: 

«Το λεν τα ραδιόφωνα, το λένε τα κανάλια,

δείξτε ανωτερότητα μη γίνεστε ρεμάλια!

Το λένε και οι πρόεδροι το λένε και τα μέλη

μην τους στεναχωρήσουμε γιατί γλιστρούν σαν χέλι

κι αν φύγουνε χαθήκαμε θα μείνουμε πεντέξι

και άσπρη μέρα Έλληνες ποτέ πια δεν θα φέξει

Γι αυτό φερθείτε έξυπνα, πριν εξαφανιστούμε,

μια ευκαιρία έχουμε, μ’ αυτούς να μπολιαστούμε»!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

-          -          Μπορείς να πάρεις όποιο αγαλματάκι σου αρέσει, μου είπε!

Απέναντί μου, πίσω από το τεράστιο τραπέζι με τα πανέμορφα αγαλματίδια, στεκόταν όρθιος και χαμογελαστός ο Θεόδωρος Παπαγιάννης! Έμεινα «άγαλμα»! Αυτή η πρόταση ήταν η τελευταία που θα περίμενα να ακούσω από τον σπουδαίο γλύπτη μετά από την ξενάγηση - ενημέρωση που μας έκανε ο ίδιος προσωπικά, κατά τη διάρκεια της έκθεσής του, η οποία πραγματοποιείτο στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για την συμπλήρωση εκατό χρόνων από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

Χαμήλωσα το βλέμμα μου και κοίταξα για μια ακόμη φορά εκείνα τα υπέροχα δημιουργήματα που έστεκαν ολοζώντανα μπροστά μου! Στιγμιαία αισθάνθηκα πως αυτά τα μικροσκοπικά  «ανθρωπάκια», κάπου βαθιά μέσα στην ψυχή τους, θα έκρυβαν έναν μοναδικό κώδικα εξευγενισμού της ύλης. Και ίσως, κάποιο μυστικό που θα μοιράζονταν, ενδεχομένως, μόνο με τον δημιουργό τους και με κανέναν άλλον!

Όχι, δεν προσπάθησα να αναγνωρίσω ποιο αγαλματάκι θα ταίριαζε καλύτερα στη βιβλιοθήκη πίσω από το γραφείο μου!

Στάθηκα ωστόσο για λίγο αναποφάσιστος, αναζητώντας ανάμεσα στο δέος, την τύχη, τα θέλω, τα πρέπει και το πρέπον, ένα κίνητρο, μια δικαιολογία για να πω το μεγάλο ναι! Έκανα, νοερά, μερικά βήματα προς τον πειρασμό και αμέσως μετά έκανα πίσω! Ευτυχώς τελικά δεν ξεκόλλησα από τη θέση μου! Ο δημιουργός τους με κοίταξε αινιγματικά! Τον ευχαρίστησα ευγενικά και του είπα πως αυτό δεν θα μπορούσα να το κάνω, χωρίς να του εξηγήσω το λόγο. Εξάλλου, δεν ήμουν σε θέση εκείνη τη στιγμή να δικαιολογήσω την άρνησή μου! 

Ποιος είμαι εγώ; αναρωτήθηκα καθώς απομακρυνόμουν. Θυμήθηκα την τύχη των θησαυρών της Μεσοποταμίας (γλυπτά 3.000 ετών) που «διασώθηκαν» από τους Γερμανούς κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μεταφέρθηκαν στο Μουσείο Τελ Χαλάφ στο Βερολίνο, για να καταστραφούν ολοσχερώς από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων το 1943. Τα έργα τέχνης πρέπει να βρίσκονται στον τόπο που γεννήθηκαν, κοντά στον δημιουργό τους, ο οποίος θα αποφασίζει εάν, που, πότε και με ποιες προϋποθέσεις θα πρέπει να εκτίθενται!

Στην προκειμένη περίπτωση, ο δάσκαλος Θεόδωρος Παπαγιάννης έχει εξασφαλίσει για το έργο του μια ζεστή αγκαλιά, ένα φιλόξενο σπίτι, που δεν είναι άλλο από το ομώνυμο Μουσείο - Σχολείο, στο Ελληνικό Ιωαννίνων! Και οι δημιουργίες του δεν θα έπρεπε να βρίσκονται αλλού, αφού εκεί εκπληρώνεται και ο βασικός σκοπός του, που όπως ο ίδιος ομολογεί, είναι να τοποθετεί την τέχνη δίπλα στον άνθρωπο, στην κοινωνία.

Από την άλλη, εκείνο το έρμο το ελληνικό κράτος της ντροπής, που φέτος γιορτάζει(;) τα διακόσια χρόνια από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα του έθνους των Ελλήνων, είχε την ατυχία να διοικηθεί ως επί το πλείστον (με εξαιρετικά ολίγες εξαιρέσεις) από ανάξιες και ελεγχόμενες από ξένες δυνάμεις ηγεσίες. Ηγεσίες που δεν κατάφεραν να αναδείξουν στον βαθμό που θα έπρεπε τον μεγαλύτερο πλούτο της χώρας, που δεν είναι άλλος από τον πολιτισμός της. Δεν μπόρεσε να κρατήσει ή να επαναφέρει στην αγκαλιά του, κοντά στον τόπο που γεννήθηκαν, παγκόσμιας αξίας αριστουργήματα που δυστυχώς κοσμούν με το αζημίωτο τα μουσεία των πλούσιων ευρωπαϊκών χωρών! Δεν κατάφερε να ιδρύσει πανεπιστήμια κλασικών σπουδών δίπλα σε αρχαιολογικούς χώρους, που θα προσέλκυαν σπουδαστές και κορυφαίους πνευματικούς ανθρώπους από όλη την υφήλιο! 

Πριν μερικά χρόνια επισκέφτηκα το μουσείο του Λούβρου και μπαίνοντας στην αίθουσα των ελληνικών αρχαιοτήτων βρέθηκα ξάφνου μπροστά στο άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, που παρεμπιπτόντως συμπλήρωσε και αυτό πρόσφατα τα διακόσια χρόνια από την ημέρα που ανακαλύφθηκε σε έναν αγρό στη νήσο Μήλο! Ειδικός με την τέχνη της γλυπτικής δεν είμαι, το αντίθετο θα έλεγα. Ωστόσο, θα πρέπει να παρέμεινα για αρκετή ώρα εκεί ακίνητος στη θέση μου, αποσβολωμένος από την απίστευτη ομορφιά, τη θηλυκότητα και την αρμονία του αγάλματος, γιατί η ξεναγός που μας συνόδευε, με επανέφερε στην πραγματικότητα διαμαρτυρόμενη έντονα ότι εξαφανίστηκα για αρκετή ώρα από το γκρουπ και με αναζητούσαν.

Όταν τελείωσε η ξενάγηση πλησίασα τη Γαλλίδα ξεναγό για να της ζητήσω συγνώμη για την συμπεριφορά μου. Αυτή χαμογέλασε και μου είπε ότι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Πως δηλαδή, πολλοί είναι οι επισκέπτες που ξεχνιούνται μπροστά στα εκθέματα, κυρίως στην αίθουσα των ελληνικών αρχαιοτήτων. Και συμπλήρωσε:

-            Είναι κρίμα που το άγαλμα της Αφροδίτης βρίσκεται τόσο μακριά από την Ελλάδα!

-            Γιατί; Τη ρώτησα απορημένος που το έλεγε μία Γαλλίδα.

-            Γιατί μόνο εκεί το φωτίζει το φως που το γέννησε, μου αντιγύρισε με νόημα και ολοφάνερη συγκίνηση!

            Εμάς να δούμε πότε θα μας φωτίσει ο Θεός της Ελλάδας να αντιδράσουμε, αναρωτήθηκα!  Γιατί δυστυχώς, αφεθήκαμε στους μικρούς και στις μικρότητες να μας οδηγήσουν στη βαρβαρότητα. Μακριά από τις ηθικές και της πνευματικές αξίες της κληρονομιάς μας.   

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

                  

 

 

«ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ»

Αλήθεια, υπάρχουν επιπτώσεις από την έλλειψη δημογραφικής πολιτικής στη χώρα μας και από την τρομακτική υπογεννητικότητα του ελληνικού πληθυσμού; Βεβαίως υπάρχουν! Ιδού μερικές:

α.    Οι δημογραφικές εξελίξεις επηρεάζουν ολόκληρο τον εθνικό οργανισμό και την κοινωνική συνοχή!

β.    Οι δημογραφικές διαφορές γειτονικών κρατών (ή εθνοτήτων που συμβιούν στη χώρα μας) δημιουργούν προβλήματα με βαθμιαία επικράτηση των ισχυρότερων δημογραφικών δυνάμεων.

γ.    Ο λαός είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο του κράτους που προωθεί την παραγωγή, την οικονομική και κοινωνική πρόοδο και εγγυάται την ύπαρξη και την ασφάλειά του.

δ.    Η χώρα διατρέχει μεγάλους κινδύνους λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της έλλειψης συγγενικών λαών.

ε.    Τα πληθυσμιακά κενά που δημιουργούνται στα νησιά και σε παραμεθόρια διαμερίσματα υπάρχει κίνδυνος να καλυφθούν από αλλοδαπούς κυρίως μουσουλμάνους, με εξαιρετικά δυσμενή απώτερα επακόλουθα.

στ.  Στις ένοπλες δυνάμεις θα δημιουργηθεί σοβαρό πρόβλημα λόγω της μείωσης του αριθμού των στρατευσίμων.

ζ.    Οι δαπάνες για την υγεία διαρκώς θα πολλαπλασιάζονται. Οκτώ φορές υψηλότερες στους ηλικιωμένους, 12-15 φορές υψηλότερες στους υπερήλικες!

η.    Εργατικό δυναμικό για χειρονακτικές εργασίες και βαριά επαγγέλματα δεν θα υπάρχει και καθιστά ευχερέστερη την είσοδο ξένων μεταναστών με ότι αυτό συνεπάγεται.

θ.    Εάν για την ανανέωση του εργατικού δυναμικού και γενικά την πορεία της οικονομίας και των ασφαλιστικών ταμείων στηριχθούμε στους μετανάστες της Ασίας και της Αφρικής, πολύ γρήγορα θα δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα με κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις Οι μουσουλμάνοι έχουν άλλα πρότυπα άλλα ιδανικά και διαμορφώνουν άλλες κοινωνίες διαφορετικές του δυτικού πολιτισμού.

Εδώ σταματώ γιατί μερικοί (πολυεργαλεία του μεγάλου διεθνούς κεφαλαίου), ακραίοι νεοφιλελεύθεροι, «ευαίσθητοι» αριστεροί, συμπάσχοντες ανθρωπιστές, δυναμικοί ακτιβιστές, καλοπληρωμένοι εθνομηδενιστές και πάσης φύσεως και τύπου «προοδευτικοί», (όσοι άντεξαν να διαβάσουν ως εδώ το κείμενο χωρίς να βγάλουν εξανθήματα), θα αναζητούν ενδεχομένως τον πιο απεχθή χαρακτηρισμό στο πονηρό τους μυαλουδάκι για να με «στολίσουν»! Και είναι κρίμα!

Είναι κρίμα γιατί αυτά δεν είναι δικές μου διαπιστώσεις αλλά της διακομματικής κοινοβουλευτικής επιτροπής που συγκροτήθηκε πριν τριάντα χρόνια, όταν άρχιζε το πρόβλημα,  με σκοπό τον προσδιορισμό των επιπτώσεων και την υποβολή προτάσεων (αγνοήθηκαν παντελώς) αναφορικά με το δημογραφικό ζήτημα που γιγαντώθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα και εντεύθεν. Υπόψιν ότι σε αυτή την επιτροπή πρωτοστάτησαν και συνυπογράφουν πρωτοκλασάτα - ακόμη και σήμερα - στελέχη όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων και πολιτικών παρατάξεων.

Τριάντα χρόνια μετά, αφού εν τω μεταξύ δεν λάβαμε κανένα μέτρο και οι προτάσεις του πορίσματος αγνοήθηκαν ή λοιδορήθηκαν, προστέθηκε στο πρόβλημα και η μεταναστευτική κρίση η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.  

Αν συγκρίνουμε τώρα τις επισημάνσεις του πορίσματος που αναφέρονται στους κινδύνους από
τα δημογραφικά κενά των νήσων και της παραμεθόριας ζώνης, με τον πανελλαδικό χάρτη εγκατάστασης προσφύγων και μεταναστών οι οποίοι παράνομα, βίαια και κατόπιν παροτρύνσεων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) εισήλθαν στη χώρα μας, θα διαπιστώσουμε ότι, ή είμαστε πολύ αφελείς ή παντελώς αδιάφοροι και ανίκανοι.

Δεν είναι δυνατόν να εγκαθιστούμε όλους αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους εκεί ακριβώς που υπάρχουν πιο έντονα τα δημογραφικά μας κενά και να προσπαθούμε, οργανώνοντας τοπικές επιτροπές και εκλιπαρώντας επιχορηγήσεις από το διεθνές κεφάλαιο, δήθεν να τους ενσωματώσουμε στις τοπικές κοινωνίες. Πράγμα που δεν έχει καταφέρει καμία ευρωπαϊκή χώρα. Ούτε οι πιο ισχυρές πολιτισμικά και οικονομικά!  

Εκτός και αν υπάρχει απόφαση και σχεδιασμός -ερήμην του ελληνικού λαού- για δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) σε Ήπειρο, Μακεδονία (βλέπε λιμάνι Θεσσαλονίκης «Βόρεια Μακεδονία») μέσα στις οποίες, με ειδικό φορολογικό καθεστώς, με ευνοϊκούς όρους χρηματοδοτήσεις, με φτηνή αιολική και ηλιακή ενέργεια και φυσικά με φτηνό και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις εργατικό αφροασιατικό δυναμικό, θα παράγονται ανταγωνιστικά απέναντι στις νέες αγορές ευρωπαϊκά προϊόντα.

Θα μου πεις… βρίσκουν και κάνουν!

Αυτό είναι αλήθεια!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 

ΤΙΤΙ – ΒΥΣΜΑΤΑ

  

             Ο Μπάμπης, πρώην κνίτης και νυν ερημοσπίτης, τα τελευταία χρόνια ταλανίζονταν από περίεργα ονείρατα που εξελίσσονταν πολλές φορές σε εφιάλτες! Η κατάσταση μάλιστα εσχάτως είχε επιδεινωθεί επικίνδυνα, με αφορμή τις καραντίνες και τις μεταλλάξεις του ιού της κορόνας. Ως και η συντρόφισσα και για πολλά χρόνια συμβία του, η Φωφώ, δεν άντεξε άλλο αυτή την κατάσταση και μια μέρα του είπε:
            -          Μπαμπίνο μου, πρέπει να σε δει ένας ειδικός!
            -          Τι να τον κάνω εγώ τον ειδικό βρε Φωφάκι μου, της απάντησε εκείνος βαριεστημένα. Ένα καλό κουπόνι χρειάζομαι στο στοίχημα, και μάλιστα επειγόντως.
           Τόσους και τόσους συνοδοιπόρους είχε διορίσει το κόμμα τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά ο Μπάμπης επέμενε στο όνειρό του να γίνει διάσημος σκηνογράφος του «θέατρου» και του προοδευτικού «κινηματόγραφου», όπως χαρακτηριστικά καμάρωνε ο ίδιος. Έτσι, αρνήθηκε πεισματικά τη σιγουριά του ευρύτατου δημόσιου τομέα που είχε βολέψει κόσμο και κοσμάκη! Μόνο κάτι κρατικές επιχορηγήσεις είχε εξασφαλίσει, όπως και μερικές συμμετοχές σε ταινίες και ντοκιμαντέρ που χρηματοδοτούσε το υπουργείο πολιτισμού. Από εκείνες δηλαδή τις παραγωγές, που δεν τις έβλεπαν ούτε οι ίδιοι!
            Είχε ωστόσο κάνει ένα καλό κομπόδεμα ο Μπάμπης ως την ημέρα που ξέσπασε η κρίση και μπήκαν στη ζωή μας τα μνημόνια. Ένα κομπόδεμα, που τους εξασφάλιζε ως τώρα τα προς το ζειν, παρότι είχαν κατασπαταλήσει τις καλές εποχές μια ολόκληρη περιουσία για να ξεβλαχέψουν, ακολουθώντας τις οδηγίες του Πέτρου του Κωστόπουλου!
            Ώσπου χθες, κοντά στα ξημερώματα και πριν να βγει ο ήλιος, ο εφιάλτης χτύπησε την πόρτα:
            «Η ωραία μέρα απ’ το πρωί φαίνεται», τιτίβισε ο Πλανητάρχης και του κατέβασαν το παντελόνι! Κάποιοι γέλασαν, άλλοι απλά προβληματίστηκαν και κάποιοι άλλοι το ευχαριστήθηκαν δεόντως! Λίγο πιο πέρα μια σκιά χαμογελούσε πονηρά, την ώρα που αντηχούσε ένα μελαγχολικό τραγούδι «Παγιδευμένος τώρα πια χωρίς Θεό, χωρίς πατρίδα και ταυτότητα, χωρίς να ξέρεις ποιος σε κυβερνά…»! Στα μηνύματα όμως που προσπαθούσε να περάσει αυτό το τραγούδι, άλλοι καμώνονταν πως δεν ακούγανε, και άλλοι πάλι, ούτε που δίνανε καθόλου σημασία!  
            Ο Μπάμπης πετάχτηκε σαν ελατήριο από το καπιτονέ του στρώμα. «Τι όνειρο κακό ήταν πάλι ετούτο», τραύλισε!
            -            Σου έχω πει χίλιες φορές Μπαμπίνο μου να μη σερφάρεις όλη νύχτα στο διαδίκτυο γιατί μετά σε ζώνουν εφιάλτες, ελάλησε νυσταγμένα η Φωφώ δίπλα του και μάζεψε το γυμνό της πόδι κάτω από το χρυσαφί μεταξωτό σεντόνι. Αλήθεια τι σε τρόμαξε τόσο πολύ Μπαμπέτο μου; Τον ρώτησε χαδιάρικα από καθαρή περιέργεια.
            -            Είδα λέει Φωφώ μου, πως τα κανάλια φίμωσαν τον Τραμπ. Τα Τουίτερ και τα Φέισμπουκ τον άφησαν με το έτσι θέλω χωρίς τοίχο!
            -            Και δε χάρηκες για το εθνίκι; Αυτό που είδες δεν είναι εφιάλτης Μπάμπη μου, είναι αφορμή για γλέντια και χορούς στο Σύνταγμα! Του είπε η Φωφώ κι ανακλαδίστηκε.
            -            Φωφώκα μη το κοροϊδεύεις, τα πράγματα είναι σοβαρά. Τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είναι χουντικές και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις! Όταν μιλάμε για αυθαίρετη λογοκρισία στον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ χωρίς κανείς να αντιδρά, τι θα προκύψει αύριο μεθαύριο; Όπως η χούντα των συνταγματαρχών έκλεισε με το έτσι θέλω τις εφημερίδες, έκαψε βιβλία, σκότωσε αθώους, φίμωσε κάθε ελεύθερη φωνή και έστειλε στα ξερονήσια όσους πολιτικούς δεν πρόλαβαν να φύγουν στο εξωτερικό, έτσι γίνεται και τώρα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι ακόμη χειρότερα. Οι ηγεσίες και οι λαοί, δεν φτάνει που δέχονται αδιαμαρτύρητα αυτές τις πρακτικές, αλλά πανηγυρίζουν κι από πάνω!
            -            Μπάμπη, ακόμα δεν ξημέρωσε κι εγώ νυστάζω. Αν θέλεις ξύπνα με στις έντεκα που έχω ραντεβού για τα νυχάκια μου στης Γεωργίας. Κι εσύ επιτέλους να πας για αποτρίχωση στο στήθος, γιατί οι τρίχες σου με γαργαλάνε. Άσε που κρύβουν το ταττού που χάραξες με τ’ όνομά μου κι αρχίζω κάτι να υποψιάζομαι!
            -            Κι εγώ υποψιάζομαι Φωφώ, πως κατάντησες συντηρητικούρα και της άποψης «κλείνουμε πίσω μας σχολαστικά την πόρτα και μένουμε σπίτι, μένουμε ασφαλείς». Αλλά σου το λέω, πως αν κόψουν με το έτσι θέλω το τιτίβισμα από τους δικούς μας τους πολιτικούς και τους φιμώσουνε, θα βγω και πάλι στο βουνό να κάνω αντίσταση, να υπερασπιστώ τις δημοκρατικές ελευθερίες!
            -            Μπάμπη με εκνεύρισες αφόρητα, του είπε η Φωφώ σε έξαλλη κατάσταση. Σου είπα θέλω να κοιμηθώ γιατί έχω μπροστά μια δύσκολη μέρα γεμάτη click away και click inside… Αν θέλεις εσύ να βγεις στο βουνό, να πας με την ευχή μου και να με αφήσεις εμένα στα σεντόνια μου να απολαύσω την επιχείρηση «ελευθερία»! Τώρα που γέμισε η Ελλάδα άντρες και νταβραντισμένα ασυνόδευτα, όλο και κάποιος επενδυτής θα βρεθεί να με… μπολιάσει! Εσένα πια δεν σε χρειάζομαι, Μπαμπίνο!   
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας
 
 

ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ

 

            Ο Χρηστάρας, δικαίως ή αδίκως, είχε αποκτήσει τη φήμη ενός κλασικού τεμπελχανά. Μερικοί λένε ότι αυτό το κουσούρι το απέκτησε από γεννησιμιού του, όταν την πρώτη νύχτα που τον επισκέφτηκαν οι Μοίρες στην κούνια του για του «γράψουν» τα μελλούμενα, ήταν κι οι τρεις τους …αδιάθετες. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι τον χάλασε το περιβάλλον του, που του έκανε ανεξαιρέτως όλα τα χατίρια. Στην πραγματικότητα όμως, για όλη αυτή την τραγική κατάσταση και ρετσινιά που τον ακολουθούσε, ευθύνεται ένα κουτί σοκολατάκια!

            Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ήταν ανήμερα των Χριστουγέννων και ο Χρηστάκης, όπως τον φώναζαν τότε, γιόρταζε για έκτη φορά το όνομά του. Ξαφνικά, εκεί που έτρωγε το πρωινό του αυγουλάκι, το μάτι του έπεσε κάτω ακριβώς από το χριστουγεννιάτικο δένδρο και πίσω από τη φάτνη, σε ένα φανταχτερό κουτί με καταπράσινο περιτύλιγμα. «Μαμά τι έχει εκείνο το πράσινο κουτί;», ρώτησε τη μάνα του. «Θα μάθεις την πρωτοχρονιά που θα ανοίξουμε όλα τα δώρα», του απάντησε εκείνη, που δεν σήκωνε και πολλές κουβέντες.

Τον Χρηστάκη όμως, όπως και όλα τα παιδιά στην ηλικία του, τον έτρωγε η περιέργεια! Έτσι λοιπόν, όταν η μάνα του πετάχτηκε λίγο αργότερα στην αγορά για κάτι ψώνια και έμεινε μόνος του στο σπίτι, πήρε στα χέρια το πράσινο κουτί, έβγαλε προσεκτικά το περιτύλιγμα για να μπορέσει μετά να το ξανατυλίξει, και όταν το άνοιξε, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια σειρά από λαχταριστά σοκολατάκια!

Αν ο δύστυχος Χρηστάκης ήξερε να διαβάζει, θα έβλεπε στο επάνω μέρος του κουτιού μία σημείωση που έλεγε: «ΠΡΟΣΟΧΗ: Η παρτίδα αυτή είναι σκάρτη και έχει παρενέργειες. Μοιράστηκε κατά λάθος από τον Άγιο Βασίλη. Συνίσταται η αποφυγή της κατανάλωσής της από τα παιδιά και η άμεση επιστροφή του κουτιού στα εργαστήρια της «Santa Claus A.E.» στη Λαπωνία»!

Ήταν όμως αργά!

Η γεύση από το πρώτο σοκολατάκι ήταν μαγευτική! Ο Χρηστάκης βρέθηκε αίφνης πάνω σε ένα ποδήλατο που παρότι δεν είχε ρόδες βοηθητικές, αυτός μπορούσε και το οδηγούσε! Τρελάθηκε από τη χαρά του! Κάποια στιγμή όμως βρέθηκε σε μία διασταύρωση με τρεις δρόμους.

Ο πρώτος ήταν ανηφορικός και οδηγούσε προς τον ουρανό. Στο έμπα του καθόταν ένα ξωτικό που έλεγε: «Περάστε από εδώ, αυτός είναι ο μόνος δρόμος προς την ευτυχία».

Ο δεύτερος που ήτανε στο ίσωμα, δεν έδειχνε να καταλήγει πουθενά! Αλλά το ξωτικό που στέκονταν στην είσοδό του, φώναζε: «Αυτός είναι ο δρόμος της ευδαιμονίας»!

Ο τρίτος δρόμος ήταν κατηφορικός και στην αρχή του κάθονταν ένα καλικατζαράκι με σαρδόνιο χαμόγελο, έδειχνε με το δάχτυλο την κατηφοριά και διαλαλούσε: «Από εδώ ελάτε, όπου οι έσχατοι γίνονται πρώτοι! Αυτός είναι ο τρίτος δρόμος, της προόδου»!

Παιδάκι ήταν τότε ο Χρηστάρας, δεν του έκοβε και τόσο, κολακεύτηκε που θα γινότανε «και πρώτος», και έτσι αποφάσισε ο φουκαράς, να πάρει τον κατήφορο!!!

Κι εκεί που άρχισε ο Χρηστάκης μας να ακολουθεί τον τρίτο δρόμο, χάθηκε ξαφνικά η μαγική εικόνα από εμπρός του.

Άρπαξε αμέσως το δεύτερο σοκολατάκι και το έβαλε στο στόμα του με βουλιμία! Βρέθηκε πάλι πάνω στο ποδήλατο να κάνει ορθοπεταλιά στην κατηφόρα όταν στην άκρη του δρόμου συνάντησε ένα λυχνάρι. Σταμάτησε, το έτριψε όπως ο Αλαντίν στο παραμύθι και παρουσιάστηκε μπροστά του το τζίνι! «Τι μπορώ να κάνω για σένα αφεντικό;», ρώτησε αυτό. «Θέλω, πολλά παιχνίδια, θέλω γκατζετάκια, θέλω και πολλά γλυκά», απάντησε με αφέλεια ο μικρός! «Αμέσως», είπε το τζίνι και γέμισε ο τόπος με υπέροχες λιχουδιές, παιχνίδια και γκατζετάκια πάσης φύσεως. Του έβαλε κι ένα χαρτί στην τσέπη της ζακέτας του. «Τι είναι αυτό;», ρώτησε παραξενεμένος ο Χρηστάκης. «Τίποτε που θα πρέπει να σε ανησυχεί, απάντησε το τζίνι, είναι ο λογαριασμός αλλά θα τον πληρώσεις μετά από πολλά χρόνια όταν θα είσαι πια μεγάλος και τρανός. Μέχρι τότε όμως, παίξε φάε και πιες να το φχαριστηθείς εδώ και τώρα, που λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι». Αυτά είπε το τζίνι και εξαφανίστηκε. Μετά από λίγο όμως, εξαφανίστηκε και η εικόνα.

Έτσι λοιπόν, ο μικρός Χρηστάκης, άρχισε να τρώει ένα-ένα τα σοκολατάκια και να ζητάει κάθε φορά που συναντούσε ένα λυχνάρι κι ένα …καινούριο τζίνι στο δρόμο του, όλο και περισσότερα αγαθά και ευκολίες, αδιαφορώντας για τα χαρτάκια που του έβαζαν κάθε φορά τα «τζίνια» στην τσέπη!

Με αυτά και με αυτά, περάσανε τα χρόνια και ο Χρηστάκης έγινε Χρηστάρας με τ’ όνομα! Κοίταγε πως θα βολευτεί ο ίδιος σε βάρος των άλλων, μισούσε κάθε τι που θα του χάλαγε την ησυχία, υπερασπίζονταν για τους άλλους το δικαίωμα στην εργασία αλλά ο ίδιος δεν είχε καμιά διάθεση να πάει για δουλειά. Το μόνο που τον απασχολούσε ήταν σε ποια πιστωτική κάρτα θα χρέωνε το γκαμπριολέ, το τελευταίας τεχνολογίας κινητό του και τους λογαριασμούς στα παραλιακά τα …μαγαζιά!

Μέχρι που κάποια Χριστούγεννα μετά από χρόνια, ξύπνησε αμέριμνος γύρω στις έντεκα από το κρεβάτι του. «Μιράντα, φώναξε στη γυναίκα του, κανόνισες για ρεβεγιόν; Μη ξεχάσεις να πεις και στην νταντά να έρθει το βράδυ για να κρατήσει τον μικρό»!

«Πάλι όνειρα έβλεπες καημένε μου, του είπε απ’ την κουζίνα η Μιράντα. Ξέχασες πως εδώ και δέκα χρόνια είμαστε σε καραντίνα, είτε από μνημόνια, είτε από ιούς και πανδημίες»;

Δεν πρόλαβε να αποσώσει την κουβέντα του το αντρόγυνο και ήρθε τρέχοντας απ’ το σαλόνι ο μικρός τους γιός, όλος χαρά!

«Μπαμπά, μαμά, κοιτάξτε τι βρήκα κάτω από το δένδρο! Ένα κουτί που άφησε τη νύχτα ο Άι Βασίλης»!

Τον Χρηστάρα τον ζώσανε τα φίδια! Πήρε στα χέρια το κουτί και το άνοιξε με αγωνία.

«Τι είναι εκείνα τα χαρτιά μπαμπάκα μου που έχει μέσα το κουτί;» ρώτησε όλος απορία ο μικρός!

«Τίποτε το σημαντικό παιδί μου», ψέλλισε ο Χρηστάρας και συνέχισε με ένα κόμπο στο λαιμό, «Κάτι παλιοί λογαριασμοί! Φαίνεται… ήρθε η ώρα να πληρώσουμε»!!!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΑ ΠΛΑΝΑ»

 

       Αγαπητοί μου φίλοι! Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι η παρουσίαση του βιβλίου μου «ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΑ ΠΛΑΝΑ», που είχε προγραμματισθεί να γίνει στην Αθήνα, δεν θα πραγματοποιηθεί τελικά, λόγω των απαγορεύσεων και των ειδικών συνθηκών που επικρατούν με αφορμή την πανδημία. Οφείλω να ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας, 
     (α) Τη Συγγραφέα, Ποιήτρια, Ζωγράφο και επί τιμή Σχολική Σύμβουλο κα Ελευθερία Τζιάλλα-Μάντζιου. 
      (β) Την καθηγήτρια Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών κα Ιωάννα Κονδύλη και 
     (γ) Τον Καρδιολόγο-Παιδοκαρδιολόγο και Συγγραφέα κ Βασίλειο Τόλη, που με τίμησαν με το ενδιαφέρον τους να παρουσιάσουν το εν λόγω έργο μου.
        Με την ευκαιρία θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι σε συνεννόηση με τον εκδότη μου, όσοι εκδηλώσατε ενδιαφέρον να παραστείτε στην παρουσίαση του βιβλίου και όσοι φίλοι λάβετε αυτό το μήνυμα και επιθυμείτε να προμηθευτείτε το βιβλίο (όχι μόνο από την Αθήνα αλλά και από όλη την Ελλάδα), δεν έχετε παρά να επικοινωνήσετε μαζί μου στο messenger ή στο τηλέφωνο 6977482261 και να δηλώσετε Διεύθυνση, ΤΚ και τηλέφωνο, και θα σας αποσταλεί αντικαταβολή το βιβλίο στο σπίτι σας με μόλις 12€ (τελική τιμή), χωρίς να επιβαρυνθείτε με τα έξοδα μεταφοράς και αντικαταβολής. (ήτοι συνολική έκπτωση 40%).
        Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και την αγάπη σας! Καλές γιορτές!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας,
Ιωάννινα 16 Δεκ 2020   

ΚΑΛΛΙΟΝ ΤΟ ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΕΙΝ Ή ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙΝ

                Στις αρχές του έτους, όταν η ανθρωπότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με τον COVΙD-19 και την απροθυμία της κομμουνιστικής Κίνας να δώσει στην δημοσιότητα όσα στοιχεία είχε στη διάθεσή της, οι κυβερνήσεις των χωρών του βορείου ημισφαιρίου και κυρίως της Ευρώπης και της Αμερικής βρέθηκαν ανέτοιμες και απόλυτα αιφνιδιασμένες. Οι συνέπειες είναι γνωστές και το δράμα που εξελίχθηκε αρχικά στην Ιταλία και στη συνέχεια στην Ισπανία και τη Γαλλία, δεν έχει όρια. Κι απ’ ότι φαίνεται, ούτε και τελειωμό!

                 Το πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση, ήταν πιο σύνθετο σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, καθότι παρουσιάστηκε η πανδημία σε μια περίοδο που η οικονομία της χώρας βρίσκεται στα κακά της τα χάλια και όλες οι υποδομές και πλουτοπαραγωγικές πηγές της είναι υποθηκευμένες με απεχθέστατους όρους στους δανειστές, για σχεδόν εκατό χρόνια. Από την άλλη, ο ελληνικός λαός που κλήθηκε να πληρώνει επί μία δεκαετία την άφρονα διαχείριση της εξουσίας και την ανεπάρκεια όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης, βρέθηκε αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας πανδημίας, βαθιά απογοητευμένος και ανήσυχος για το μέλλον του και το μέλλον της Ελλάδας, βλέποντας τα παιδιά του να φεύγουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο εξωτερικό προς αναζήτηση ευκαιριών και αξιοπρεπούς βίου. 

Επιπλέον, η ελληνική κυβέρνηση, πέραν της άγνωστης συμπεριφοράς του ιού και της κατάστασης της οικονομίας, είχε να αντιμετωπίσει: 1^ον Μια αδίστακτη και μικρόψυχη αντιπολίτευση - και αυτό αποδεικνύεται σήμερα περίτρανα με τον διχαστικό λόγο που προβάλλει - η οποία ήταν έτοιμη από την πρώτη στιγμή να την κατηγορήσει ότι δεν έλαβε πολύ αυστηρά μέτρα, στέλνοντας τον λαό στο θάνατο και στη δυστυχία προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. 2^ον Ένα ανεπαρκές σύστημα υγείας που παρέλαβε από τους προηγούμενους. 3^ον Έναν λαό με «μεσογειακές» εξάρσεις στη συμπεριφορά του, ο οποίος δεν είναι συνηθισμένος στον έλεγχο και την εφαρμογή του νόμου. 4^ον Τον υψηλό μέσο όρο της ηλικίας των πολιτών με ότι αυτό συνεπάγεται.  

Παρά το περίπλοκο του προβλήματος η κυβέρνηση, όπως αναγνωρίστηκε διεθνώς, στην πρώτη φάση κατόρθωσε να επιτύχει το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο τις δυνατότητες του συστήματος υγείας προς όφελος των πολιτών.  

Ωστόσο, όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τέτοιες καταστάσεις δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν επιπτώσεις και να μην απαιτηθούν συμβιβασμοί. Οι επιπτώσεις αφορούν κυρίως τους δείκτες της οικονομίας και οι συμβιβασμοί στην πολιτική σκοπιμότητα που ακολουθήθηκε, η οποία είχε δυστυχώς αρνητικό αντίκτυπο κυρίως προς την επιστημονική ομάδα, της οποίας οι προτάσεις έδειξαν ανακολουθία και προβλημάτισαν μια μερίδα του ελληνικού λαού που κακώς, κάκιστα, χαρακτηρίστηκαν ως «ψεκασμένοι».

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να αποφευχθούν οι τοποθετήσεις των επιστημόνων για τη χρησιμότητα ή όχι της μάσκας, η οποία δεν επηρεάζεται από τα χαρακτηριστικά και τις μεταλλάξεις του ιού. Η μάσκα ή προστατεύει ή δεν προστατεύει. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η επιστήμη υποτάχθηκε στην πολιτική διότι αρχικά όταν υπήρχε έλλειψη στην αγορά δαιμονοποιήθηκαν οι μάσκες, ενώ στη συνέχεια, όταν δημιουργήθηκε επάρκεια, η μάσκα χαρακτηρίσθηκε ως απαραίτητη για την προστασία από τον ιό!

Φτάνοντας στο δια ταύτα, δυστυχώς με το δεύτερο κύμα, η εικόνα που έχουμε σήμερα αναφορικά με το ποσοστό των κρουσμάτων σε πανελλήνιο επίπεδο, δεν είναι τόσο καθαρή όσο θα έπρεπε. Αυτό συμβαίνει γιατί απλούστατα τα στοιχεία με τα οποία τροφοδοτείται το μαθηματικό μοντέλο που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις προτάσεις της επιτροπής (αλήθεια έχει ψυχολόγους στη σύνθεσή της;) και συνεπώς τις αποφάσεις της κυβέρνησης, δεν είναι όσο θα έπρεπε ακριβή. Για να είναι ακριβή τα στοιχεία, θα πρέπει το δείγμα (όσοι υποβάλλονται στο COVID τεστ) να είναι τυχαίο και αντιπροσωπευτικό. Επιπλέον να γίνεται ταυτόχρονα σε όλη την επικράτεια. Παρουσιάζεται το φαινόμενο σε μία Περιφέρεια να γίνονται πολλοί έλεγχοι και σε γειτονική της σχεδόν καθόλου.  

Και γίνομαι πιο σαφής. Με το να βγάζουμε κάποια συνεργεία στις πλατείες και να εξετάζουμε όσους προσέρχονται εθελοντικά, απλώς κάνουμε μία ανίχνευση. Δεν εκμεταλλευόμαστε τη δειγματοληψία η οποία ακολουθώντας τον νόμο των πιθανοτήτων θα μας οδηγούσε σε ασφαλή συμπεράσματα όπως θα έπρεπε. Οδηγούμαστε μόνο σε επισφαλείς εκτιμήσεις.  

Αν για να έχουμε τυχαίο και αντιπροσωπευτικό δείγμα απαιτείται νομοθετική ρύθμιση, η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να το πράξει αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος, καθότι αν μας βρει και τρίτο κύμα χωρίς να έχουμε δειγματοληψία που να παράγει αποτελέσματα κοντά στην πραγματικότητα, να γνωρίζουμε επιτέλους το ποσοστό των κρουσμάτων τουλάχιστον κατά περιοχή, είναι πολύ πιθανό να οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας