ΚΩΔΙΚΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΠΡΑΧΑΜΙ»

Όποιος σας πει ότι τα υπερσύγχρονα κατασκοπευτικά δορυφορικά συστήματα επικοινωνιών δεν κάνουν λάθη, ή έχει πέσει θύμα παραπληροφόρησης, ή είναι βαλτός. 
Ο εν λόγω ισχυρισμός, επιβεβαιώθηκε περίτρανα σήμερα το πρωί, όταν διέρρευσε από έγκυρες και έγκριτες δημοσιογραφικές πηγές της Αστάνα του Καζακστάν, η είδηση που σας παρουσιάζεται αυτούσια και ασχολίαστη:

Το ρολόι στην αίθουσα μαζικών αποκρυπτογραφήσεων της παγκόσμιας πρωτεύουσας έδειχνε 06:14, όταν τα τελευταίου τύπου λογισμικά, δήλωσαν αδυναμία αποκωδικοποίησης μιας υποκλαπείσας τηλεφωνικής συνομιλίας που πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τον δορυφόρο, από το Μαϊάμι Φλόριντα προς το Παλάτι Γκουέλ της Βαρκελώνης. Η συνομιλία καταχωρήθηκε στα πρακτικά της αίθουσας, ως μεταξύ μιας κορυφαίας επιχειρηματικής προσωπικότητας και ενός εξέχοντος πολιτικού ανδρός, τέως πρωθυπουργού.

Το προσωπικό του επίγειου σταθμού παρακολούθησης αναστατώθηκε από αυτήν την απρόσμενη εξέλιξη!   

-            Να ειδοποιηθεί αμέσως ο Νταμπλ Εμ (Μέγας Μάγιστρος), έδωσε έντρομος την εντολή ο υπεύθυνος προσωπάρχης της αίθουσας επιχειρήσεων της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Δυστυχώς κυκλοφορεί ένας νέος κρυπτοκώδικας που δεν μπορούμε να τον σπάσουμε με τίποτα! Κινδυνεύει άμεσα η Παγκόσμια διακυβέρνηση, η πανθρησκεία, η πράσινη οικονομία, η πράσινη ανάπτυξη και η βιοκλιματική αρχιτεκτονική. Η γλώσσα που ακούγεται μοιάζει με τα ελληνικά …Μπορεί και να είναι! Βάλτε το στικάκι να το ακούσουμε και πάλι, πριν έρθει το μεγάλο αφεντικό:

-            Παλάτι Γκουέλ, τμήμα πληροφοριών! Παρακαλώ σε τι μπορούμε να σας εξυπηρετήσουμε;

-          Θα ήθελα να μιλήσω με τον τέως που κάνει διακοπές στη Βαρκελώνη.

-           Δεν έχουμε πλέον βασιλείς στο παλάτι μας κυρία μου.

-           Δεν εννοώ τον βασιλιά ανόητε, αλλά τον τέως πρωθυπουργό!

-            Δεν μπορώ δυστυχώς να σας εξυπηρετήσω κυρία μου. Μπορείτε όμως να τον πάρετε στο κινητό του.

-            Προσπαθώ, αλλά δεν απαντά και είναι επείγον!

-            Το παλάτι εκτός από την αίθουσα συναυλιών κυρία μου, στους υπόλοιπους χώρους έχει πολύ καλό σήμα! Δοκιμάστε πάλι αργότερα!

Παύση… Αμέσως μετά.

-          Επιτέλους σας έπιασα κύριε πρωθυπουργέ!

-            Έλα ρε χαζό, εγώ είμαι, ο στρατηγικός. Για μια στιγμή σε πέρασα για τη Γιάννα. Που το τσίμπησες το κινητό της; Ο μεγάλος είναι μέσα στην αίθουσα συναυλιών και μου άφησε το δικό του κινητό να το προσέχω. Το έχω ξεσκίσει! Έχει απεριόριστο τζαμπέ και μίλησα με κάτι φιλαράκια στο διάστημα! Ξέρεις τώρα, τους …επιστήμονες που δουλεύαμε μαζί στην παραλιακή πριν πέντε χρόνια! Κατάλαβες… Βέσπερ μαρτίνι μπόμπα, σε θρυμματισμένο πάγο χτυπημένο, όχι κουνιστό, και σερπατίνα πορτοκάλι…! Έλα μωρέ, ξέρεις τώρα. Εκείνα τα τζιμάνια από το Μπαρ το «Ναυάγιο», που τα βόλεψα στην Υπηρεσία Διαστήματος!

-            Καλά, άστα αυτά γιατί βιάζομαι! Δε μου λες! Τι κάνει ο δικός σου στην αίθουσα συναυλιών; Δεν ήρθε για διακοπές στη Βαρκελώνη;

-            Είναι με τον φίλο μας τον Ποδέμο και τραγουδάνε το κομαντάτο και το μπέλα τσάο τσαο τσαο! Είπε προηγούμενα ο δικός μου στον Ποδέμο, ότι μπορεί να πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν είχε ποτέ την εξουσία και ο Ποδέμος έπεσε σε μπατ μουντ. Έτσι πεσμένοι και οι δυο, πήγανε τουγκέδερ στην αίθουσα συναυλιών του παλατιού που έχει φουλ ηχομόνωση και αυτοντοπάρονται με το τραγούδι. Ο δικός μου μη νομίζεις πως είναι στα καλά του! Ειδικά μετά από τις βόλτες με τα κότερα της πλουτοκρατίας, έχασε τελείως τον αγωνιστικό του παλμό! Έγινε πλαδαρός, σαν τον πρώην υπουργό του, τον μπούλη! Δεν μου απάντησες όμως. Που το κονόμησες το χρυσό το κινητό της Γιάννας; 

-            Άκου ρε ‘συ στρατηγικό! Μιλάμε για προβοκάτσια. Η δικιά μου τα πήρε στο κρανίο μόλις είδε τα γραφεία που μας παραχώρησαν οι καινούργιοι. Είναι κάτι  υπόγεια στο Μπραχάμι που δεν έχουν καν ερκοντίσιον. Και η δικιά μου που έχει συνηθίσει στα βελούδα, πέταξε την τσάντα στο πάτωμα από τσαντίλα. Ξεφλούδισε απότομα το μαύρισμα από τα νεύρα της κι εξαφανίστηκε. Μου είπε φεύγοντας να πάρω τον τέως και να του ζητήσω συμπαράσταση. Ξέρεις τώρα, ο τέως, της χρωστάει χάρες, επειδή τον πήρε από το χεράκι και τον πήγε στον Κλίντον, στα λόμπυ τα αμερικάνικα και στα γεράκια του Τέξας, που μας βοήθησαν μαζί με τον Τσάβες, να βγούμε απ’ τα μνημόνια!

-            Και γιατί κάνανε γραφεία στο  Μαϊάμι;

-            Ποιο Μαϊάμι ρε στρατηγικό! Μπάφο έκανες μεσημεριάτικα; Στο Μπραχάμι είπα. Τέλος πάντων! Ετούτοι οι καραδεξιοί τη βάλανε με το ζόρι να ρεγουλάρει την Ολυμπιάδα του 21 … Ξέρεις τώρα, εκείνες τις γιορτές για την απελευθέρωση του 21. Διακόσια χρόνια Καραϊσκάκηδες, Μακρυγιάννηδες και Κολοκοτρωναίοι. Και τώρα εμείς πρέπει να ρεγουλάρουμε έτσι την κατάσταση για να μην μας πούνε πατριδοκάπηλους και ψευτοπατριώτες …ξέρεις τώρα. Δεν είμαστε για τέτοια εμείς, πρέπει να πετάξουμε την μπάλα στην κερκίδα!  

-            Αυτές οι γιορτές είναι επικίνδυνες γιατί ανεβάζουν τους φασίστες. Θέλει προσοχή και καλή στρατηγική. Άμα θέλεις βοήθεια σφύρα μου! Έχω δει την αληθινή ιστορία σε μια σειρά στον Σκάι, που τα έσουρε για τα καλά σε όλους αυτούς τους οπλαρχηγούς, που από ότι κατάλαβα, ήταν υπερτιμημένα προϊόντα του καπιταλισμού και τίποτε περισσότερο! Πρόδωσαν στο τέλος τον τίμιο ταξικό αγώνα της εργατιάς!

-            Καλά, άμα είναι θα σου πω! Πρέπει να γίνει μια απεύθυνση σε όλους τους διεθνιστές και τους αριστερούς μηδενιστές για μια τίμια και δίκαιη συμμαχία με το κεφάλαιο, για να χτυπήσει ή Ευρώπη στο κεφάλι τους ακροδεξιούς λαϊκιστές πριν μας ξεφύγει η κατάσταση...  

-            Στοπ! Ακούστηκε η φωνή του προσωπάρχη! Σταματήστε αμέσως την ακρόαση, έρχεται ο Ντάμπλ Εμ! Εγέρθητο!!!

-          Για πες μου προσωπάρχη, τι κατάλαβες από αυτά που ακούσατε ως τώρα!

-            Μεγάλε Μάγιστρε, τα υπερσύγχρονα μηχανήματα που διαθέτει η Παγκόσμια Διακυβέρνηση μας πληροφορούν ότι η υποκλαπείσα επικοινωνία ήταν ανάμεσα σε μια πολύ σπουδαία πολιτική προσωπικότητα και ενός επιχειρηματικού παράγοντα τεράστιας εμβέλειας με άκρες στους Κλίντον και στα Λόμπυ. Ακόμα και στα γεράκια του Τέξας έχουν άκρες αυτοί, που ως γνωστόν, είναι φανατικοί εχθροί της παγκοσμιοποίησης. Όλοι μαζί συνασπισμένοι, κάτι ύποπτο και επικίνδυνο ετοιμάζουν ντάμπλ εμ, με αιχμή του δόρατος κάποια διαστημική υπηρεσία με σπουδαίους επιστήμονες ειδικευμένους στην κατασκευή βόμπας με θρυμματισμένο πάγο χτυπημένο, όχι κουνημένο, που θα καταστρέψει την βιώσιμη ανάπτυξη! Ετοιμάζονται μάλιστα να γιορτάσουν την απελευθέρωση από την ατζέντα 21. Η επιχείρησή τους, φέρει το κωδικό όνομα «Μπραχάμι»!

-            Επιπρόσθετα θα ήθελα να σας πληροφορήσω Νταμπλ Εμ ότι αν και η αποκωδικοποίηση αυτής της συνομιλίας κρίθηκε από τους ειδικούς ως επισφαλής, εγώ θα συμφωνήσω με τα υπερσύγχρονα κατασκοπευτικά μας μηχανήματα.

-            Πολύ ωραία προσωπάρχη! Απολύεσαι!

Αν κάποιος σας πει ότι τα υπερσύγχρονα κατασκοπευτικά δορυφορικά συστήματα επικοινωνιών δεν κάνουν λάθη, μπορεί να έχει πέσει θύμα παραπλάνησης! Ξέρεις τώρα...

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΤΑΣ

            Τις πρωινές ώρες που έχω μαζεμένη περισσότερη ενέργεια, όλο και κάτι θα συμμαζέψω καλοκαιριάτικα. Έτσι σήμερα αποφάσισα να ξεσκαρτάρω τη σοφίτα του σπιτιού μου από τα άχρηστα!

            Ανοίγω το πρώτο μπαούλο και βρίσκω μέσα έναν απόγονο της μακεδονικής δυναστείας. «Άσε», λέω μέσα μου, «αυτό το κρατάμε, είναι κομμάτι μιας μεγάλης συλλογής. Και πού ξέρεις, μπορεί κάποτε να αποκτήσει αξία»!

Ανοίγω με δυσκολία το δεύτερο και βρίσκω πάνω-πάνω έναν γόνο της πελοποννησιακής δυναστείας. Ανατρίχιασα! «Έχε γούστο να πεταχτεί έξω κανένας καινούριος από δαύτους», πρόλαβα να σκεφτώ πριν το κλείσω με πάταγο και το σφραγίσω καλά με δέκα τόμους Ελευθερουδάκη από πάνω!

«Ας κάνω ακόμα μια προσπάθεια», είπα, και έπιασα το τρίτο το μπαούλο, το… μεγαλύτερο! Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή που το άνοιξα! Έπεσα φάτσα κάρτα με το ηθικό πλεονέκτημα! Κάνω μία έτσι, και κάτω από αυτό βρίσκω τον Ρασπούτιν να συναγελάζεται με ένα τσούρμο ζάμπλουτους κηφήνες, όλων των αποχρώσεων. Βρίσκω γόνους, από την εποχή του Πάγκαλου που ήταν μακριές οι φούστες και στο Μοναστηράκι αράζανε οι σούστες. Βρήκα στενούς συγγενείς μεγαλοεργολάβων της επταετίας. Προστάτες εμποροκαλλιεργητών, ευνοούμενους εφοπλιστών και λογής-λογής τσιράκια μεγαλοεκδοτών σπουδαγμένα με υποτροφίες του ΔΝΤ. Απελπίστηκα!

«Όλοι αυτοί μας κάθισαν για τα καλά στο σβέρκο», σκέφτηκα μεγαλόφωνα! «Ξεφτίλισαν τη χώρα μου. Μας είπανε διεφθαρμένους. Μας κατάντησαν περίγελο της ανθρωπότητας. Ξεπούλησαν το όνομά μας, την εθνική μας ταυτότητα και την ανεξαρτησία. Μας βάζουν και πληρώνουμε με αίμα τα λάθη τους, αντί να γίνει δέσμευση της δικής τους της προσωπικής περιουσίας και εξοστρακισμός τους, όπως γινόταν στην αθηναϊκή, την πραγματική δημοκρατία». 

            Άρχισε να ανεβαίνει το αίμα μου στο κεφάλι, με έπιασε φαγούρα στις παλάμες και με τσάκισε εκείνος ο άτιμος ο πόνος στην πλάτη. Ο πόνος που μου έμεινε κουσούρι, από τη νύχτα της συγκέντρωσης των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος!   

Επαναστάτησα μέσα μου! Πόσο μας κοροϊδεύουν; Πως είναι δυνατόν να ψηφίζουμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα που μας κατέστρεψαν; Αγρίεψα! Μου ήρθε η επιθυμία να βγω στο δρόμο με σφιγμένη τη γροθιά και να τα σπάσω όλα, κρατώντας ρόπαλο, καλάσνικοφ, μολότοφ, σφυροδρέπανο. Να κάψω ότι βρεθεί κι ότι σταθεί μπροστά μου! Και πρώτα απ’ όλα αυτά τα τρία τα μπαούλα!

Βρήκα καταφύγιο στο παραθύρι της σοφίτας και κοίταξα προς την μπροστινή πλευρά του σπιτιού μου. Είδα την μπέμπα μου έξω από το κλειστό γκαράζ και θυμήθηκα πως έπρεπε να παραλάβω από την αντιπροσωπεία τα καινούρια της ζαντολάστιχα. Λίγο πιο πέρα έπαιζαν με τα κινητά τους τα μικρά μου, ο Γιαννάκης και η Κρινούλα μου. Ηρέμισα κάπως.

Το επίχρυσο Blancpain, δώρο της Νοβάρτις σε ένα συνέδριο τον περασμένο χειμώνα, έδειχνε ήδη δέκα και μισή. Με όλες αυτές τις αηδίες πέρασε η ώρα στη σοφίτα και ούτε που το κατάλαβα. Κατέβηκα με προσοχή τη σκάλα, κάθισα λίγο στο υδρομασάζ και μετά φρεσκαρίστηκα στο wc της κρεβατοκάμαρας! Ύστερα χτύπησα δύο φορές παλαμάκια και το έξυπνο σύστημα που μας έχει εγκαταστήσει πρόσφατα η Ζήμενς, έδωσε εντολή στο στερεοφωνικό να παίζει το τελευταίο σουξέ του Αντώνη Ρέμου μέχρι να ρίξω κάτι πάνω μου.

-            Θρασύβουλε, μην το ξεχάσω, πήρανε πάλι τηλέφωνο από την τράπεζα για εκείνο το κόκκινο το δάνειο. Τους είπα ότι λείπεις στο εξωτερικό!

Ήτανε η γυναίκα μου.

-            Καλά έκανες αγάπη μου. Σιγά μην το πληρώσω. Στο τέλος να δεις και πάλι πως θα μας τα χαρίσουν. Πρέπει να είναι κάποιος πολύ ηλίθιος, για να πληρώνει τις υποχρεώσεις του σ’ αυτή τη χώρα.

-            Μπαμπά, τώρα που θα βγεις, μη ξεχάσεις να μου πάρεις εκείνο που σου είπα!

            Ήταν η μεγάλη μας η κόρη.

-          Μήπως κατέβασε κύριος βρομιές για πέταμα από σοφίτα;

Ήταν το δουλικό από την Ταϊλάνδη.

-            Όχι Τουραντό, δεν είχε τίποτε για πέταμα εκεί πάνω! Τα βρήκα στη σοφίτα όλα τέλεια!

           «Τα βρήκα στη σοφίτα όλα τέλεια»; μουρμούρισα βαδίζοντας προς το αμάξι μου …κι έσκυψα το κεφάλι.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

             

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΕΝΝΙΣ

          Τις προάλλες, κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας για μερικές δουλειές και με την ευκαιρία, να συναντήσω τον φίλο μου τον Μένιο στο γραφείο του, προκειμένου να με συμβουλεύσει για κάτι συμβόλαια που με ενδιέφεραν.

          «Δεν είμαι στο γραφείο. Έλα να με συναντήσεις στο βιβλιοπωλείο του Public στο Σύνταγμα» μου είπε κοφτά στο τηλέφωνο ο Μένιος. Την πρότασή του την δέχθηκα με ανακούφιση, καθότι, το δικηγορικό του γραφείο είναι κοντά στην 3^ης Σεπτεμβρίου. Κάπου δηλαδή ανάμεσα στο Νέο Ισλαμαμπάντ των Αθηνών και την ελληνική Μονμάρτρη, όπου συνηθίζει να πίνει αμέριμνη το καφεδάκι της η υπουργός ¨προστασίας¨ του πολίτη. Και επειδή τυχαίνει να μην είμαι τόσο προοδευτικός - ανέκαθεν κόντρα στο ρεύμα - όποτε βρίσκομαι σε εκείνη την περιοχή, με πιάνει ψυχοπλάκωμα.

          Λίγο μετά, τον συνάντησα στον δεύτερο όροφο του κτιρίου που στεγάζει το Public, να κράτα στο χέρι του ένα βιβλίο. Μέσ’ την τρελή χαρά μου φάνηκε ο Μένιος! Μετά τα τυπικά, με έπιασε από το μπράτσο, ανεβήκαμε στην καφετέρια του τελευταίου ορόφου απέναντι από το ελληνικό κοινοβούλιο, παραγγείλαμε ζεστό καφέ και άρχισε να μου λέει την ιστορία του:

          Που λες αδερφέ μου, μάταια έκανα προχθές, άνω κάτω το πατάρι ψάχνοντας σε κάτι παλιά μπαούλα, για να εντοπίσω έναν οδηγό τέννις άνευ διδασκάλου. Τον είχα παραπετάξει εκεί πριν από καιρό, όταν διαπίστωσα πως δεν τα κατάφερνα με αυτό το άθλημα. Όχι δηλαδή πως δεν είχα τα σωματικά προσόντα, το αντίθετο θα έλεγα, αλλά γιατί νόμιζα πως ήμουν πολύ λαϊκός τύπος για ένα τόσο ¨ντελικάτο¨, αριστοκρατικό σπορ.

          Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, συνέχισε. Όλα άρχισαν τότε που συνάντησα για πρώτη φορά τη Μυρέλλα στο γκολφ της Γλυφάδας. Εκείνη, ήρθε να παίξει με τα ροζέ μπαστούνια της και τον πολύ καλό της φίλο τον Ριρή. Εγώ, δούλευα εκείνη την εποχή γκαρσόνι στην καντίνα του Γκολφ, για να τελειώσω τις σπουδές μου στη Νομική. 

          «Εσύ μου αρέσεις» μου είπε ναζιάρικα  η Μυρέλλα τη δεύτερη φορά που τους σερβίρισα σοκολάτα Βιενουά με κρουασάν Πολωνίας. «Μα ο Ριρής;» τη ρώτησα και λοξοκοίταξα τον συνοδό της που καθόταν παράμερα. «Κουτό παιδί» μου είπε τότε παιχνιδιάρικα η Μυρέλλα και μου έκλεισε το μάτι με νόημα. «Μην ανησυχείς γι αυτόν, είναι ακίνδυνος. Το μόνο πράγμα που ενδιαφέρει τον Ριρή, είναι να παίζει με τα ροζέ μπαστούνια»!

          Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι. Τι δουλειά είχα εγώ, ένας επαναστάτης αριστερός, να μπλέξω στα στέκια της ελίτ και της μπουρζουαζίας; Από την άλλη πάλι, η Μυρέλλα δεν ήταν ένα τυχαίο πλάσμα, δεν έμοιαζε καθόλου με τις άλλες κοπέλες που έκανα παρέα στα Εξάρχεια. Το νάζι της, τα εκφραστικά της μάτια, τα κατάξανθα μαλλιά, η επιδερμίδα της, τα όλα της τέλος πάντων, ασκούσαν επάνω μου μια ακαταμάχητη επιρροή.  

          Μια μέρα, μετά τη δουλειά, με πήρε στο αυτοκίνητό της και πήγαμε οι δυο μας σε ένα παραλιακό μπαράκι. Κάποια στιγμή την ώρα που χορεύαμε τσικ του τσικ, την άκουσα να μουρμουρίζει!  «Τι μονολογεί το μωρό μου»; της ψιθύρισα. «Μαθαίνω απέξω την ορολογία του τέννις», μου είπε εκείνη αδιάφορα και συνέχισε, «ντράιβ, ρεβέρ, νετ, σετ, σερβίς, γκέιμ, ται μπρέικ, λαβ». Όταν καθίσαμε μετά το χορό, μου αποκάλυψε πως μου είχε βγάλει κάρτα εισόδου στην κλειστή λέσχη του τέννις ¨Ακουάριους¨ και πως μου είχε αγοράσει ήδη μια ρακέτα και δυο αλλαξιές από επώνυμα λευκά παντελονάκια. «Από αύριο κιόλας αρχίζουμε μαθήματα παρέα», μου είπε επιτακτικά. «Ένα μοντέρνο ζευγάρι σαν κι εμάς, πρέπει να παίζει απαραίτητα δύο φορές την εβδομάδα τέννις»!  

          Η αλήθεια είναι ότι δεν με σήκωσε για πολύ το κλίμα στο Ακουάριους. Ο κόσμος που σύχναζε εκεί ήταν ξένος σε μένα, ομιλούσαν ολίγον αγγλικά, ολίγον περισσότερον γαλλικά και ακόμη ολιγότερον σωστά ελληνικά. Επιπλέον, είχαν άλλα ενδιαφέροντα, πίνανε άλλα ποτά, φορούσαν τα ρούχα τους αλλιώς, έκαναν άλλες χειρονομίες, βάζανε το ρολόι στο δεξί και είχανε άλλα ακούσματα. «Μυρέλλα θα φύγω της είπα, δεν αντέχω πια εδώ μέσα, αισθάνομαι πως είμαι παρακατιανός! Είμαι τρελά ερωτευμένος μαζί σου και ξέρω πως θα υποφέρουμε κι οι δυο άμα χωρίσουμε, αλλά δεν μπορώ να ακολουθήσω τη ζωή σου, οι κόσμοι μας είναι τελείως διαφορετικοί, ανάμεσά μας υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάος. Ύστερα, δεν πρέπει να ξεχνάς πως ήμουν είμαι και θα είμαι πάντοτε μαχητικός αριστερός»!

          «Κουτό παιδί», μου είπε τότε εκείνη και τίναξε με χάρη το ¨πρασέ¨ μαλλί της προς τα πίσω. «Κι εγώ αριστερή είμαι! Ξέρεις κανέναν πλούσιο που να μην είναι αριστερός; Όσοι δεν δήλωσαν αριστεροί, αντιστασιακοί ή σοσιαλιστές με την μεταπολίτευση, πήγανε σπίτι τους. Πολιτευτές, εργολάβοι, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί, η σάρα και η μάρα, είναι εδώ μέσα μαζεμένοι! Είναι αυτοί που αύριο μεθαύριο θα τους ψηφίζει ο λαός για να τον κυβερνήσει. Τι να τους κάνει ο λαός όσους δεν έχουν δύναμη, λεφτά και εξουσία; Δεν έχεις ακόμη καταλάβει Μένιο μου, ότι οι αριστερές ιδεολογίες και το διεθνές κεφάλαιο, ήταν ανέκαθεν σε αγαστή συνεργασία»; 

          Τα λόγια της αυτά με πλήγωσαν θανάσιμα. Δεν φανταζόμουνα ποτέ πως ήταν τόσο κυνική! Έκανα πέτρα την καρδιά μου και χωρίσαμε! Είναι αλήθεια όμως πως ποτέ δεν αγάπησα τόσο πολύ άλλη γυναίκα όσο τη Μυρέλλα. Και ενώ μετά από τόσα χρόνια νόμιζα πως την είχα ξεπεράσει, όταν την είδα ξαφνικά την περασμένη Κυριακή στο αεροδρόμιο, πάγωσα. Το ίδιο κομψή, αεράτη! Ο χρόνος δεν είχε περπατήσει πάνω της καθόλου αδερφέ μου. Ίσως σ’ αυτό να βοηθήσανε λιγάκι κάποιες πλαστικές, δε λέω! Τη ρώτησα αν πήγαινε ταξίδι για δουλειές ή κάτι τέτοιο.

          «Κουτό παιδί» μου είπε τότε εκείνη κι ανεμόπαιξε τις βλεφαρίδες της. «Πάω στο open τουρνουά του τέννις στο Λονδίνο να παρακολουθήσω Τσιτσιπά. Βιάζομαι τώρα»! Με φίλησε τρυφερά στο μάγουλο και χάθηκε στο βάθος της φυσούνας!

          Σταμάτησε για λίγο ο Μένιος, ήπιε μια γουλιά καφέ και έβαλε πάνω στους φακέλους μου με τα συμβόλαια που θα έπαιρνε για να τα μελετήσει, το βιβλίο που τόση ώρα κρατούσε στο χέρι του. ¨Απλά Μαθήματά Τέννις για Αρχάριους¨»!

          Στάθηκε λίγο σκεφτικός, κοίταξε το ρολόι του και ύστερα είπε: Τελικά φίλε μου διαπίστωσα κι εγώ μετά από τόσα χρόνια λαϊκούς αγώνες για ισότητα, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη, πως η Μυρέλλα είχε δίκιο. Το κεφάλαιο και η οικονομική ελίτ που κυβερνούν τον κόσμο, μας εκμεταλλεύονται όλους. Από τη μια, στηρίζουν εκ του πονηρού για όλο και περισσότερα κέρδη, τον σοσιαλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό και τις ιδεολογίες εκείνες που ενθαρρύνουν τις ανοιχτές κοινωνίες, το γκρέμισμα των συνόρων, το δανεισμό από τις αγορές, την παγκοσμιοποίηση και την ομογενοποίηση των πολιτισμών. Και από την άλλη, πολεμάνε αδυσώπητα τις εθνικές συνειδήσεις των λαών και τα θρησκευτικά τους συναισθήματα, γιατί από αυτά νομίζουνε πως απειλούνται!  

          Πριν φύγεις πες μου σε παρακαλώ, τον ρώτησα. Το βιβλίο με τα μαθήματα του τέννις, τι το θέλεις; Μήπως για να μιλάς την ίδια γλώσσα με τις παρέες σου στην καφετέρια τώρα που έγινε το τέννις λαϊκό σπορ, μετά τις επιτυχίες του Τσιτσιπά και της Σάκκαρη;

          «Κουτό παιδί» μου είπε τότε περιπαικτικά ο Μένιος. «Πάω να γίνω μέλος του Ακουάριους». Κι απομακρύνθηκε αμέσως μουρμουρίζοντας: «ντράιβ, ρεβέρ, νετ, σετ, σερβίς, γκέιμ, ται μπρέικ, λαβ, Μυρέλλα… open society»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΥΡΩΚΟΛΑΚΑ

            Εμένα που με βλέπετε, μιλάω καθημερινά στο δρόμο με το λαό και αφουγκράζομαι τις ανησυχίες των απλών ανθρώπων για το μέλλον της Ευρώπης! Σαν υποψήφιος σήμερα και σαν ευρωβουλευτής του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου αύριο, υπόσχομαι σε όλους τους Έλληνες πολίτες που μας βλέπουν από το φιλόξενο κανάλι σας, πως η ψήφος τους σε μένα, δε θα πάει χαμένη!

…

Στέλνοντας τη δική μου απεύθυνση από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο πολίτη, τον διαβεβαιώνω πως είμαι διατεθειμένος να υποφέρω για χάρη του την ξενιτιά, τη μουντάδα και το κρύο, του μόνιμα συννεφιασμένου καιρού στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο. Θα κάνω πέτρα την καρδιά και θα υποστώ αυτή τη θυσία για το καλό της τόσο περιφρονημένης πατρίδας μας, για το δίκιο του λαού, του εργάτη, του αγρότη, του χωριάτη!

…

Και να μη νομίσει κανείς πως τα τριάντα - σαράντα χιλιάρικα οικογενειακό μηνιαίο εισόδημα που παίρνουν οι ευρωβουλευτές, είναι αρκετά για να απαλύνουν τον πόνο που αισθάνεται όποιος βγαίνει στο εξωτερικό. Η θυσία είναι πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη όσο και το μεγαλείο της πατρίδας μας. Και όπως έλεγαν κάποτε οι επτά σοφοί της αρχαιότητας: «Ελλάς το μεγαλείο σου»!

…

            Σε όλη την επικράτεια που επισκέφτηκα με την ευκαιρία της προεκλογικής μου εκστρατείας, αναγνώρισα την αγωνία του μέσου Έλληνα στις γειτονιές και τις παραπάνω ρούγες, για την τελική μου απόφαση να αγωνιστώ με όλες μου τις δυνάμεις, για την ενότητα των ανθρώπων μέσα από τη διαφορετικότητα! Να δώσω μάχες για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης από κάτω προς τα πάνω, με αιχμή του δόρατος την ψηφιακή εποχή, το διάστημα και τη ρομποτική!

…

            Ειδικά όταν επισκέφτηκα τα καφενεία στο χωριό μου και στους γύρω συνοικισμούς, είδα ανθρώπους ξεχασμένους από την πολιτεία, να ανησυχούν πραγματικά για τη διατήρηση των ευρωπαϊκών κεκτημένων! Με ρωτούσαν με ζήλο και ενδιαφέρον για τις open societies και την πρόοδο της οικοδόμησης ζωντανών και ανεκτικών δημοκρατιών στα Βαλκάνια και στην φίλη Τουρκία!

            …

            Κλείνοντας και για να μην κουράσω άλλο τους τηλεθεατές σας, θα ήθελα να τους διαβεβαιώσω πως το κόμμα των Νεοφιλελεύθερων Κομμουνιστών με το οποίο πολιτεύομαι, υπόσχεται να βάλει γουάι φάι σε όλους τους πλάτανους στις πλατείες των χωριών, το δεκαπενταύγουστο, για να υπάρχει στα πανηγύρια απρόσκοπτη πρόσβαση στο φέισμπουκ. Να ανεβάζει ο κάθε μέσος πολίτης τις δικές του σέλφι στο ίνσταγκραμ και στα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς δεσμεύσεις και εισοδηματικά κριτήρια. 

          Γι όλα αυτά ψηφίστε με, σταυρώστε με! Δώστε πόνο! Ευχαριστώ και με τη Νίκη! 

Αντ΄ αυτού,

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

           

                

ΘΑΛΑΜΗΓΟΣ «SEA FORCE ONE»: ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ!

-            Κύριε λοστρόμε, εκείνος ο τύπος στο πρυμναίο της θαλαμηγού, μπέρδεψε τις πετονιές στα πόδια του και θα του καρφωθούνε τα αγκίστρια!

-            Μην ασχολείσαι με αυτούς παλικάρι μου, έτσι μπερδεύονται οι σοσιαλιστές και οι αριστεροί όταν μπαίνουν για πρώτη φορά σε κότερο σαν το δικό μας. Άκου τώρα με προσοχή αυτά που έχω να σου πω σαν μεγαλύτερος, για να μαθαίνεις. Πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουν περίπου  στην ηλικία σου, με πήρανε μούτσο στη «Χριστίνα», τη θαλαμηγό του Αριστοτέλη Ωνάση. Εκεί να δεις χλιδή. Ετούτο εδώ το σκάφος του εφοπλιστή που δουλεύουμε σήμερα, είναι ψαρόβαρκα μπροστά σ’ εκείνη τη φρεγάτα. Τέσσερα εκατομμύρια δολάρια εκείνης της εποχής του κόστισε του Ωνάση η «Χριστίνα», ένα τεράστιο ποσό.

-            Λοστρόμε κοίτα να δεις, τώρα πήγε και ένας άλλος τύπος να τον ξεμπερδέψει. Άκουσα πως είναι υπουργός. Αυτόν τον υπουργό τον έχω ξαναδεί να κάνει διακοπές με τη θαλαμηγό μας.

-            Σου είπα μικρέ να μην ασχολείσαι με αυτούς εκεί κάτω στην πρύμνη. Εσύ είσαι ακόμα ένας απλός μούτσος και πρόσεχε για να μη χάσεις τη δουλειά σου. Που λες λοιπόν, στη «Χριστίνα» είχαμε φιλοξενήσει πολλές προσωπικότητες της εποχής, όπως την Γκρέις Κέλι που έγινε αργότερα βασίλισσα, την Μέριλιν Μονρόε, τον Τζων Κένεντι, τον Τσόρτσιλ και τον Τίτο, που, αν και κομμουνιστής, τον ξετρελαίνανε οι βόλτες με τα σκάφη!

-            Λοστρόμε, εκείνος ο τύπος που μπερδεύτηκε με τα αγκίστρια, πήρε τώρα ένα σελφομπάστουνο και βγάζει σέλφι με τον άλλο τον μουσάτο υπουργό που φοράει βατραχοπέδιλα και κάνει ακροβατικά. Λες να φουντάρει στη θάλασσα; Με τους πέντε κόμβους που πελαγοδρομεί το καράβι, μάλλον θα τον γυρεύουμε μεσ’ τον αφρό της θάλασσας σε λίγο!

-            Από αυτούς όλα να τα περιμένεις μικρέ, τώρα μαθαίνουνε να κυβερνάνε. Αλλά εσύ πρέπει να προσέχεις αυτά που σου λέω. Το λοιπόν, το σκάφος το δικό μας, το «SEA FORCE ONE», μπροστά στη «Χριστίνα» είναι πολύ φτηνιάρικο. Εκείνη είχε εννιά σουίτες με ονόματα ελληνικών νησιών. Στη σουίτα Ιθάκη για παράδειγμα, έμενε η Μαρία Κάλλας, η Τζάκι Κένεντι και ο φίλος του Ωνάση ο Ουμπέρτο Ανιέλι της Φίατ. Τα λουτρά της, που ήταν απομίμηση από τα Μινωικά ανάκτορα, ήταν διακοσμημένα …

-            Κοίτα, αφεντικό, του επίσημου καλεσμένου μας του έπεσε το κινητό στη θάλασσα και θέλει να βουτήξει να το πιάσει!

-            Μη φοβάσαι δεν πρόκειται να πέσει να βραχεί. Αυτός όταν δεν έχει αυταπάτες, αρέσκεται στις προσποιήσεις. Να μη με ξαναδιακόψεις όμως, γιατί θα σε βάλω να σφουγγαρίσεις όλο το κατάστρωμα και να ξεμπερδέψεις τις πετονιές τους. Όπως σου έλεγα λοιπόν, τα καθίσματα στο μπαρ της «Χριστίνας», ήταν καλυμμένα με δέρμα λευκής φάλαινας...

-            Αφεντικό συγνώμη που σε διακόπτω πάλι, αλλά εκεί στο βάθος στη στεριά, έπιασε μεγάλη φωτιά και έχει ανεμογαλούδα. Καίγεται κόσμος!

-             Σε εκείνη τη θαλαμηγό μικρέ δούλεψα ως το 1978 που τη δωρίσανε στο ελληνικό δημόσιο για της ανάγκες του προέδρου της δημοκρατίας. Αλλά το δημόσιο την άφησε και καταστράφηκε! Είκοσι χρόνια μετά, το 1998, την αγόρασε ένας άλλος εφοπλιστής που ξόδεψε πενήντα εκατομμύρια δολάρια για να τη συμμαζέψει, καθώς, όπως λένε οι κακές οι γλώσσες, η θαλαμηγός «Χριστίνα» λεηλατήθηκε. ‘Όπως συνέβη εξάλλου και με το Τατόι, με τα Ολυμπιακά ακίνητα και με ότι άλλο έχει πέσει κατά καιρούς στα χέρια του ελληνικού δημοσίου.

-            Λοστρόμε, το ράδιο λέει ότι έχουμε νεκρούς από την φωτιά. Λέει ακόμα πως απανθρακώθηκαν ολόκληρες οικογένειες και καταστράφηκαν περιουσίες. Πάνω από εκατό άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο. Μήπως πρέπει να ενημερώσουμε τους καλεσμένους μας τώρα που τους έπεσε το τηλέφωνό στη θάλασσα και χάσανε την επικοινωνία;

-            Σήμερα τη «Χριστίνα» την έχει πάρει ένας Σαουδάραβας και τη νοικιάζει για 470.000 ευρώ την εβδομάδα παρακαλώ, όταν το δικό μας το «SEA FORCE ONE», δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί για τους καλεσμένους μας ως δωράκι, μεγαλύτερο των 200.000 ευρώ για λίγες μέρες διακοπών!

-            Αφεντικό δεν αντέχω άλλο. Θα πάω να τους ενημερώσω γιατί θα εκτεθούν.

-            Μην ενοχλείς μικρέ τους καλεσμένους μας, είναι πολύ κουρασμένοι γιατί αναλάβανε τα τελευταία χρόνια να εκδημοκρατίσουν την Ελλάδα και να αλλάξουν την Ευρώπη. Χρειάζονται καμιά φορά κι αυτοί διακοπές. Γι αυτό εξάλλου υπέκυψαν και δέχτηκαν το δώρο του εφοπλιστή ιδιοκτήτη της θαλαμηγού, παρότι μισούν θανάσιμα την πλουτοκρατία και αποστρέφονται το κεφάλαιο όπως ο διάολος το λιβάνι. Να έχεις υπόψη σου, ότι όση ώρα εμείς εδώ πέρα κουβεντιάζουμε, αυτοί στο κατάστρωμα κάτω από τη τέντα φωτογραφίζονται και ξεκουράζονται με παιχνίδια της θάλασσας. Και δεν το κάνουν αυτό για τον εαυτό τους, αλλά για το καλό του λαού! Γιατί, όπως προσφάτως άκουσα, «Ήγγικεν γαρ η ώρα των πολλών»! 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας         

ΥΣΤΕΡΑ ΧΑΘΗΚΕ ΚΙ ΑΥΤΗ...

Με το σκελετωμένο σκυλί συναντηθήκαμε νωρίς το πρωί στον πεζόδρομο της παλιάς αγοράς.

Δεν είμαι σίγουρος αν το κάλεσα εγώ κοντά μου ή αν με έσυρε το καθαρό του βλέμμα.

Δέχθηκε τα χάδια μου με ευχαρίστηση.

Το πήγαιν’ έλα της μικροσκοπικής του ουράς, έδειχνε ασταμάτητο.

Αναρωτήθηκα, αν αυτό, ήταν μία ένδειξη ευγνωμοσύνης και αγάπης, μια ανταπόδοση στα χάδια μου, ή μήπως ήταν απλώς μια ευγενική παράκληση για φαγητό.

Τράβηξα από τη τσέπη μου το τελευταίο κομμάτι από το φρέσκο κουλούρι που είχα αγοράσει πρωτύτερα από τον φούρνο της γειτονιάς.

Το μύρισε χωρίς να το ακουμπήσει.

Δεν το δέχτηκε!

Έγειρε ωστόσο το κεφάλι του στο πλάι και έγλειψε, ως ανταπόδοση, το χέρι εκείνο που του πρόσφερε το χάδι.

Σηκώθηκα και έκανα να φύγω.

Με ακολούθησε για λίγο στο βρόμικο πλακόστρωτο.

Ύστερα, χάθηκε στη διασταύρωση… περήφανο, αδέσποτο!

..........................................

Η καλοταϊσμένη κυρία δίπλα μου, τράβηξε προς τα κάτω το ασύμμετρο πόντσο που έκρυβε τα παχάκια της και πάτησε με το νύχι του αντίχειρα, το κουμπί που καλούσε το ασανσέρ!

Δεν είμαι σίγουρος αν το αλλεργικό φτέρνισμα, μου το προκάλεσε το βαρύ άρωμα που είχε χύσει πάνω της ή το απαξιωτικό βλέμμα που καταδέχτηκε να μου ρίξει.

Εγώ, ήμουν βλέπεις ντυμένος με τα ρούχα της δουλειάς. Εκείνη, τυλιγμένη στο μετάξι.

Της άνοιξα ευγενικά την πόρτα.

Σε ποιο όροφο πηγαίνετε; τη ρώτησα. 

Δεν έκανε τον κόπο να απαντήσει.

Επέλεξα το νούμερο δύο, που ήταν ο προορισμός μου.

Στα χείλη της σχηματίστηκε ένα χαμόγελο ειρωνικό!

Λίγο πριν κλείσει η πόρτα του ασανσέρ πίσω μου, γύρισα και την κοίταξα.

Τώρα τα γαλανά της μάτια ήταν άδεια.

Μπορεί να ήταν της ψυχής της αντανάκλαση, σκέφτηκα. Μπορεί και όχι!

Ύστερα, χάθηκε στο δρόμο για το ρετιρέ… ανέκφραστη, απελπισμένη!

..................................   

ΣΩΠΑ ΛΑΕ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΕ, ΦΟΒΙΣΜΕΝΕ!

            Τρεις φορές όλες κι όλες, συνάντησα τον Ανδροκλή στη ζωή μου! Η πρώτη ήταν στη γνωστή «ρωμαϊκή» εκδοχή του μύθου του Αισώπου, με επιμύθιο (Ηθικό δίδαγμα): «Η ευγνωμοσύνη είναι αυτό που χαρακτηρίζει τις ευγενικές ψυχές». Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ανδροκλής που ήταν σκλάβος, κατόρθωσε μια μέρα να δραπετεύσει από τον δυνάστη του. Στο δάσος όπου πήγε να κρυφτεί, συνάντησε ένα λιοντάρι που είχε πρησμένο το πόδι του και αιμορραγούσε επειδή είχε πατήσει ένα τεράστιο αγκάθι. Χωρίς καθόλου να διστάσει και με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του, έβγαλε το αγκάθι από το πόδι του λιονταριού και έδεσε την πληγή με ένα κομμάτι ύφασμα από τον χιτώνα του. Όταν αργότερα συνέλαβαν τον Ανδροκλή και τον έριξαν για τιμωρία και παραδειγματισμό στην αρένα με τα θηρία, για καλή του τύχη, το λιοντάρι που όρμησε να τον κατασπαράξει, ήταν εκείνο το ίδιο που είχε βοηθήσει ο Ανδροκλής στο δάσος. Προς μεγάλη έκπληξη του αυτοκράτορα και των θεατών, μόλις το θηρίο πλησίασε τον Ανδροκλή και τον αναγνώρισε, αντί να τον φάει, άρχισε να του γλείφει τα χέρια από ευγνωμοσύνη!  

            Η δεύτερη ήταν ένα βροχερό απόγευμα, όταν παιδί ακόμα, περίμενα στη σειρά μπροστά από το περίπτερο της γειτονιάς μου, για να αγοράσω με το δίφραγκο που μου είχε δώσει ο παππούς μου, οκτώ τσιγάρα «στούκας» Αγρινίου και μια τσίχλα χύμα βαρελάκι για τον κόπο μου! Δίπλα μου ακριβώς στεκόντουσαν, ο γείτονάς μας κύριος Ανδροκλής με τη γυναίκα του και με τις δυο τους κόρες, κοκέτες! Στην πένα τις είχε ο Ανδροκλής, που ήταν κύριος σε όλα του, αλλά παρ΄όλα αυτά, οι γυναίκες της ζωής του, δεν του φερόντουσαν ανάλογα!

Κάποια στιγμή, δημιουργήθηκε ένταση ανάμεσα στη μάνα και τις δύο κόρες, πράγμα που αντιλήφθηκε ακαριαία η ομήγυρη. Ωστόσο, οι κουβέντες που αντάλλασσαν οι τρεις γυναίκες ήταν τόσο ψιθυριστές, που κανένα από τα τεντωμένα αυτιά της ουράς του περιπτέρου δεν κατάφερνε να τις αποκωδικοποιήσει! Να φανταστείτε πως εγώ που ήμουν ακριβώς δίπλα τους, με δυσκολία κατόρθωσα να διακρίνω τις λέξεις «Ακρόπολις» και «Βήμα», για να συμπεράνω πως ο καβγάς ήταν… ιδεολογικός!

            Ο Ανδροκλής, φανερά προβληματισμένος με την δημόσια εικόνα που παρουσίαζε η οικογένεια, προσπάθησε ο φουκαράς με τη μετριοπάθεια που τον διέκρινε, κάτι να πει! Και τότε, άκουσα κι εγώ με τα ίδια μου τα αυτιά να του λένε συντονισμένα, μάνα και κόρες, τη φράση, ένεκα της οποίας είχε καταντήσει ο φουκαράς ο Ανδροκλής περίγελως: «Τσώπα εσύ Κλη, δεν ξέρεις»!

            Η Τρίτη και φαρμακερή φορά που συνάντησα τον Ανδροκλή, ήταν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία μας, μετά από τις εν κρυπτώ και παραβύστω μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, και την παραχώρηση στα Σκόπια μέσω του προσυμφώνου των Πρεσπών, βασικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, όπως το όνομα της Μακεδονίας, τη μακεδονική ταυτότητα, τη μακεδονική γλώσσα και δικαιώματα στην ΑΟΖ του Αιγαίου πελάγους, όταν αυτή ήθελε οριοθετηθεί!

Αυτός ο Μακεδόνας Ανδροκλής, ήταν καβάλα επάνω σ΄ένα άλογο και φορούσε τη στολή των προγόνων του!

-           Γιατί φοράς στολή; Τον ρώτησα.

-            Είναι η στολή που φορούσε ο παππούς μου όταν πολεμούσε για την απελευθέρωση της Μακεδονίας τους Οθωμανούς Νεότουρκους, τους Κομιτατζήδες και τις δυνάμεις του Πανσλαβισμού, μου είπε με καμάρι! Έχει επάνω της νωπό το αίμα του Παύλου Μελά, του Αθανάσιου Μπρούφα, του Σαραντέλου Αγαπηνού, του Κωνσταντίνου Χρήστου και τόσων άλλων παιδιών, της Κρήτης, της Ηπείρου, της Πελοποννήσου, της Ελλάδας!

-            Λατρεύω ετούτη τη στολή, για έναν επιπλέον λόγο, συνέχισε αγέρωχος ο Μακεδόνας. Γιατί ξέρω πως βλέποντάς με, δαιμονίζονται τα δουλικά των ξένων συμφερόντων! Ξέρω επίσης πως βλέποντάς με, με τη στολή των αγωνιστών της ελευθερίας, τους πιάνει σύγκρυο γιατί αντιλαμβάνονται πως αδιαφορώ απέναντι στις απειλές τους και στην τρομοκρατία του δικού τους παρακράτους.

-            Κι όταν αύριο, όλα αυτά τα θλιβερά ανθρωπάκια θα με πούνε γραφικό και θα με λοιδορήσουν, στην πραγματικότητα θα αποκαλύψουν τον φανατισμό τους και το μίσος που θρέφουν για κάθε τι το διαφορετικό από την ιδεολογία τους. Ο πραγματικός δημοκράτης, σέβεται τη γνώμη, τις θέσεις, τις ιδέες, την ελεύθερη έκφραση, ακόμη και την εμφάνιση του κάθε πολίτη. Αυτοί όχι! Αυτοί δεν σέβονται τη βούληση του λαού, δεν τον θεωρούν κυρίαρχο. Μας θεωρούν διεφθαρμένους, εύκολους, υποταγμένους. Πιστεύουν πως με ένα πενιχρό επίδομα και μία κάλπικη ελπίδα να αιωρείται, θα μας εξαγοράσουν τη συνείδηση και θα μας ξεριζώσουν την Ελλάδα απ΄ την καρδιά μας! Αν σεβόντουσαν το λαό, θα πήγαιναν ευθύς σε δημοψήφισμα για τη Μακεδονία!  

            «Τσώπα εσύ Κλη, δεν ξέρεις», θυμήθηκα τον έρμο Ανδροκλή της γειτονιάς μου κι αισθάνθηκα τελείως μόνος, παρότι ήμουνα ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο! Αισθάνθηκα τελείως μόνος και ανήμπορος, ως τη στιγμή που με πλησίασαν ένα ποτάμι Ελληνόπουλα, νέα αγόρια και κορίτσια, μαθήτριες και μαθητές του Γυμνασίου, του Λυκείου, η νέα γενιά! Μου έβαλαν ένα χαρτί στο χέρι κι απομακρύνθηκαν προς τον Λευκό τον Πύργο αφήνοντας πίσω ένα χαμόγελο. Και το  χαμόγελό τους ήταν δυνατό, αυθόρμητο, αποφασιστικό, ανυποχώρητο! Ήταν ελπίδα!  

            Ξεδίπλωσα όλος περιέργεια το χαρτί και διάβασα: «Η εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με την ονομασία Μακεδονία, θα αποτελούσε επίσημη αμφισβήτηση των συνόρων της Ελλάδας. Ο ελληνικός λαός, δεν ξέρουμε κατά πόσον θα μπορέσει να παραμείνει απαθής μπροστά σ΄αυτήν την απειλή κατά της εθνικής του υπόστασης και της εδαφικής του ακεραιότητας. Για μας η ψυχή μας είναι το όνομά μας» Υπογραφή: Οδυσσέας Ελύτης(ποιητής), Γιάννης Γεωργάκης (Ακαδημαϊκός), Ελένη Γλύκατζη-Αρβερέλ ( Πρόεδρος του πανεπιστημίου της Ευρώπης), Αριστόβουλος Μάνεσης (Πανεπιστημιακός), Μελίνα Μερκούρη (Ηθοποιός), Δημήτριος Τσάτσος (Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάαγκεν της Γερμανίας)!

            «Σώπα εσύ Λαέ, δεν ξέρεις»! Το άκρον άωτον της αχαριστίας, απέναντι στον λαό που χάρισε τα πάντα στην ανθρωπότητα και υπέφερε τα πάνδεινα από την άδικη πολιτική των ισχυρών της!

            «Σώπα λαέ! Δεν έχεις κρίση, ούτε δικαιώματα»! Λόγια και πράξεις ασήμαντων πολιτικών, που είναι πρόθυμοι να παραδώσουν από ιδιοτέλεια, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη μας, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ξένα συμφέροντα και Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στα Βαλκάνια.

            «Σιώπα λαέ ταπεινωμένε, φοβισμένε»! Πρακτικές που αποδέχεται αδιαμαρτύρητα η άφαντη ακαδημαϊκή κοινότητα, του πνεύματος η κορωνίδα απούσα. Που παρακολουθεί εκ του μακρόθεν, αμέτοχη στην εξέγερση της ελληνικής ψυχής που έρχεται! Ακαδημαϊκή κοινότητα που εξουδετερωμένη και περιχαρακωμένη στο επιστημονικό της αντικείμενο, αδυνατεί να αντιληφθεί πως όπου να ΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες! Πως οι τιμημένοι μας νεκροί: «Κάτω απ’ το χώμα, μες στα σταυρωμένα χέρια τους, κρατάνε της καμπάνας το σκοινί και προσμένουνε την ώρα να σημάνουν την Ανάσταση»!

            Και η ώρα αυτή, πρέπει να μας βρει όλους μαζί, ενωμένους!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας