Ο ΓΥΦΤΙΚΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΘΕΡΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Κόντρα στις μετεωρολογικές προβλέψεις εκείνο το φθινοπωρινό διήμερο του ¨82, ο καιρός μας έκανε το χατίρι και ήρθε με το μέρος μας. Όταν φτάσαμε μεσημεράκι του Σαββάτου στο παραθαλάσσιο χωριουδάκι Βασιλική της Λευκάδας, μας υποδέχθηκαν φιλόξενα ο υπέροχος ήλιος της Μεσογείου και το ανεπαίσθητο αεράκι που έσπρωχνε νωχελικά προς το μέρος μας, τα χιλιάδες μικρά κυματάκια που γεννούσε το Ιόνιο πέλαγος πίσω από το σμίξιμό του με τον καταγάλανο ουρανό. Όπως στους πίνακες του Τσόκλη!

Ήταν η εποχή που δεν είχαμε ακόμη αποκτήσει παιδιά, κι έτσι, τρεις καλοί φίλοι με τις συζύγους μας, είχαμε την ευχέρεια να κάνουμε σχετικά κοντινές εκδρομές, δύο φορές το μήνα, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Ο συνηθέστερος προορισμός μας, με κέντρο τα Γιάννινα, ήταν η πανέμορφη Κέρκυρα η οποία πέρα από τις γραφικές παραλίες της, προσέφερε ποιότητα, πολιτισμό, ιστορία, αρχιτεκτονική και γενικά κοσμοπολίτικο περιβάλλον. Η Λευκάδα, ούτε που μας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό, ως την ημέρα που μας το πρότεινε ένας φίλος Λευκαδίτης.

-            Βρε παιδιά, μας είπε, μην σνομπάρετε τη Λευκάδα. Μπορεί να έχει μείνει πολύ πίσω σε σχέση με την Κέρκυρα, την Πάργα, ακόμα και την ορεινή Ήπειρο, αλλά έχει κι αυτή τις ομορφιές της και κυρίως καλούς και φιλόξενους κατοίκους. Προσέξτε μόνο, όταν θα φτάσετε στο νησί με τα αυτοκίνητά σας, μήπως χτυπήσετε κανέναν ντόπιο κατά λάθος, γιατί οι άνθρωποι εκεί κινούνται με τους δικούς τους ρυθμούς. Ο χρόνος ξέρετε στη Λευκάδα, κυλάει πολύ πιο αργά απ’ ότι εδώ στην πόλη!

Έτσι λοιπόν, βρεθήκαμε στη Βασιλική και είναι αλήθεια πως περάσαμε υπέροχα, κυρίως γιατί βρήκαμε μια ανοιχτή αγκαλιά ανεπιτήδευτης φιλοξενίας, αγνούς και αληθινούς ανθρώπους. Φτάνοντας στον λιμενίσκο, αριστερά στη γωνία ήταν η ψαροταβέρνα του κυρ Βλάχου (Αν θυμάμαι καλά το μικρό του όνομα ήταν Κώστας), συνταξιούχου της χωροφυλακής από την Κέρκυρα. Ένας φανταστικός άνθρωπος πολύ ανοιχτός και καλαμπουρτζής. Η γυναίκα του, που είχε την ευθύνη της κουζίνας, ήταν μια καταπληκτική μαγείρισσα και ένας ωραίος άνθρωπος. Ψάρια μας προμήθευε ένας καλοκάγαθος ψαράς που κυκλοφορούσε χειμώνα καλοκαίρι με ένα πουκάμισο, ανοιχτό στο στήθος και που του είχαμε δώσει το παρατσούκλι «το θεριό της θάλασσας».

Σαν αποτέλεσμα αυτής της φιλοξενίας, του εξαιρετικού θυμαρίσιου μελιού, του αφτιασίδωτου φυσικού περιβάλλοντος και του καλού φαγητού, η Λευκάδα και ιδίως η Βασιλική έκανε στην άκρη τους άλλους προορισμούς μας και έγινε το μόνιμο στέκι μας. Κι εμείς, οι Ηπειρώτες και οι Ακαρνάνες, στηρίζαμε τον τουρισμό και την οικονομία που εκείνη την εποχή ήταν σε τραγική κατάσταση στο νησί, τιμώντας με το αζημίωτο το σκουμπρί, τη συναγρίδα, την παλαμίδα πλακί στο φούρνο, τις υπέροχες κακαβιές, ακόμα και τους αστακούς. Σε αντίθεση, οι ξένοι τουρίστες, έδεναν με τα ιστιοφόρα τους σε κάθε όρμο και απάνεμο ορμίσκο, απλώς για να μηρυκάσουν τις ντόπιες σαλάτες και τα ζαρζαβατικά, που τα έσπρωχναν στο στομάχι τους με τεράστιες γουλιές μπύρας, λεβενμπρόι!

……..

Δέκα – δεκαπέντε χρόνια αργότερα το τουριστικό προϊόν είχε αλλάξει μορφή στην πατρίδα μας. Ο Έλληνας άρχισε να θεωρείται δεύτερης κατηγορίας επισκέπτης και κορόιδο. Κυρίως, γιατί ήταν καλοφαγάς, γέμιζε τα τραπέζια των εστιατορίων με άπειρα πιάτα και «καταλάμβανε» τα καταλύματα συν γυναιξί, τέκνοις και πενθεράς, χωρίς να πολυρωτάει για τις τιμές. Και γίνομαι πιο συγκεκριμένος με την παρακάτω απόλυτα αληθινή ιστορία, όπως φυσικά ήταν και η προηγούμενη:

Ένα πρωί του Ιουνίου, παρουσιάζεται στον διευθυντή του, ο υπάλληλος Χ, με αίτημα να πάρει δεκαήμερη άδεια για την Ουαλία, προκειμένου να επισκεφθεί τον γιο του που σπούδαζε σε κάποιο κολέγιο. Είχε κλείσει μάλιστα και θέση με τον χρεοκοπημένο εθνικό αερομεταφορέα, πληρώνοντας ενενήντα χιλιάδες δραχμές την απλή διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο. Φυσικά εγκρίθηκε το αίτημά του και ο υπάλληλος αναχώρησε την επομένη για την Ιγκλαντέρα.

Μετά από μία εβδομάδα, τηλεφωνεί πάλι ο Χ στον διευθυντή του από την Ουαλία.

-            Κύριε διευθυντά, δεν βρήκα εισιτήριο για την επιστροφή και μου έκλεισε ο γιος μου με ένα γκρουπ Εγγλέζων τουριστών που έρχονται για δεκαήμερες διακοπές στο Σιδάρι της Κέρκυρας. Λέω να γυρίσω μαζί τους, αλλά θα επιστρέψω στο γραφείο μια μέρα αργότερα… αν δεν έχετε αντίρρηση!

-            Μα θα σου κοστίσει ο κούκος αηδόνι βρε αδερφέ με το γκρουπ, του απάντησε ο διευθυντής. Προσπάθησε να βρεις εισιτήριο κι αν αργήσεις μερικές μέρες ακόμη, δε χάλασε ο κόσμος.

-            Ως προς αυτό δεν υπάρχει πρόβλημα κύριε διευθυντά, γιατί το δεκαήμερο διακοπών στην Κέρκυρα, ξενοδοχείο, γεύματα, αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής και ξεναγήσεις, κοστίζουν για τους Άγγλους, μόνο σαράντα περίπου χιλιάδες δραχμές το άτομο. Λέω μάλιστα επειδή θα μείνουν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων, που για μένα είναι άπιαστο όνειρο, αν θα μπορούσα να καθίσω και μια δυο μέρες έξτρα στην Κέρκυρα! Μια και θα είναι όλα πληρωμένα!

…...

Πέρασαν ακόμη καμιά εικοσαριά χρόνια φαγούρας και φτάσαμε σήμερα στην εποχή που ο κορονοϊός φαίνεται να χτυπάει αλύπητα την οικονομία και τον τουρισμό μας στην Ελλάδα. Και αναρωτιέμαι:

Μήπως έφτασε η ώρα και παρουσιάζεται η χρυσή ευκαιρία, να αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στον Έλληνα τουρίστα; Να του δείξουμε τον σεβασμό που του αξίζει και να τον αντιμετωπίσουμε τουλάχιστον όπως τους ξένους;

Μήπως θα ήταν χρήσιμο να επανεξετάσουμε τη συμπεριφορά μας προς αυτόν που ανέκαθεν στήριζε και στηρίζει τον τουρισμό της χώρας και να μην τον θεωρούμε δεύτερης και τρίτης κατηγορίας επισκέπτη που υποτίθεται ότι καταντά τον τόπο μας γύφτικο προορισμό;  

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, οι προσβλητικές δημόσιες δηλώσεις κάποιων ανόητων που δυστυχώς εκπροσωπούν επαγγελματικούς κλάδους οι οποίοι τρώνε ψωμάκι από τον τουρισμό, δεν απέχουν πολύ από την αλαζονική αντίληψη που επικρατεί σε κάποιες περιοχές που έχασαν τον αρχικό τους βηματισμό.

Η κατάσταση θέλει προσοχή, υπευθυνότητα και ριζοσπαστικές αποφάσεις, γιατί, όπως είπε κάπου κάποτε σε μια παρέα νέων το «θεριό της θάλασσας»: «Την πέτρα άμα τη ρίξεις και τον λόγο άμα τον πεις, δεν γίνεται να τα πάρεις πίσω»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 Υ.Γ.: Οι προσβλητικές, προς τους Ηπειρώτες και τους Αιτωλοακαρνάνες, δηλώσεις του προέδρου του επιμελητηρίου της Λευκάδας, ότι δηλαδή καταντούν με την παρουσία τους το νησί γύφτικο προορισμό, δυστυχώς δεν έγιναν τυχαία. Από την ίδια αντίληψη διακατέχεται και ένα μεγάλο μέρος των μόνιμων κατοίκων του νησιού! Καλύτερα θα ήταν γι αυτούς να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα και να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους, για να μην καταντήσουν αντί για «γύφτικος προορισμός» ουραγοί. Να δουν πως αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα για παράδειγμα στην Κρήτη, τα αεροδρόμια της οποίας υποδέχονται τις ετήσιες αφίξεις του Ακτίου μόλις σε μία εβδομάδα!!! Ελπίζω το εν λόγω κείμενο που θα δημοσιευθεί τις επόμενες μέρες στην εφημερίδα και το διαδίκτυο, να το εκλάβουν ως προσφορά και να το αξιοποιήσουν ανάλογα. 

http://www.astakos-news.gr/2020/05/blog-post_39.html

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΣΙΠ ΚΑΙ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ

            Ο Κόβι Ντι, διακεκριμένος βιολόγος και Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Εργαστηρίου Βιοασφάλειας της Ουχάν, έδειχνε πολύ ανήσυχος μετά από ένα περίεργο τηλεφώνημα που δέχθηκε στις 04:37 ξημερώματα ώρα Πεκίνου.  Ακούμπησε το κινητό 5G με χέρι που έτρεμε στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του και γύρισε προς το μέρος της γυναίκας που ήταν ξαπλωμένη δίπλα του. Εκείνη, τράβηξε με τα δυο της χέρια το μεταξωτό σεντόνι για να καλύψει το γυμνό της στήθος και τον κοίταζε με τρόμο στα μάτια.

-            Τι έγινε αγάπη μου; τόλμησε να τον ρωτήσει τελικά την ώρα που ο Γενικός Διευθυντής σκούπιζε με το μανίκι της πιτζάμας του τον κρύο ιδρώτα από το ρυτιδιασμένο του μέτωπο. Σας ξέφυγε πάλι κανένας πειραματικός ιός από το εργαστήριο; Κανένα καινούριο μικρόβιο; 

-            Κάτι χειρότερο, απάντησε ο Κόβι Ντι, καθώς φορούσε βιαστικά το παντελόνι του. Με κάλεσε στο γραφείο του ο ίδιος ο Γραμματέας του Κου Κου Κι. Φαινόταν εξοργισμένος με τα αποτελέσματα ενός προγράμματος τσιπαρίσματος που παρήγγειλε η Τριμερής επ’ ωφελεία της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Κάτι πήγε στραβά! Με περιμένει αεροπλάνο. Φεύγω αμέσως για το Πεκίνο. Αν ζω, θα σου τηλεφωνήσω το βράδυ. Φιλιά.

            Λίγες ώρες αργότερα, ο Γενικός διευθυντής του εργαστηρίου βιοασφάλειας της Ουχάν, περίμενε έξω από το γραφείο του ΓΓ του ΚΚΚ.

-            Μήπως ξέρεις με ποιους είναι μέσα η αυτού μεγαλειότης ο κύριος Γενικός; Ρώτησε με ανυπομονησία την υπεύθυνη της αίθουσας αναμονής.  Εκείνη, κοίταξε προς το μέρος των ανδρών ασφαλείας που στέκονταν ακριβώς απέναντι με το δεξί χέρι κάτω από το σακάκι τους και έμεινε αμίλητη.

Ύστερα από λίγα λεπτά, άνοιξε η πόρτα και βγήκε μέσα από το γραφείο του ΓΓ του ΚΚΚ, ένας κύριος με γενάκι. Ο Κόβι Ντι ήταν σίγουρος ότι αυτόν τον τύπο τον είχε ξαναδεί σε κάποιο συνέδριο της σοσιαλιστικής διεθνούς. Αλλά πάλι, τον μπέρδευε το γενάκι!

-            Πριν περάσεις μέσα για οδηγίες από τους εκπροσώπους της Τριμερούς, θα πρέπει να σε ενημερώσω σχετικά, του είπε εκείνος κάνοντας επανωτά σαρδάμ και μιλώντας τα αμερικάνικα σαν μητρική του γλώσσα.

-            Εγώ παίρνω οδηγίες μόνο από τον Γενικό Γραμματέα του Κόμματος, τόλμησε να πει ο βιολόγος. Εσείς ποιος είστε;  

-            Όπως θα έπρεπε να ξέρεις, απάντησε χωρίς να κάνει σαρδάμ αυτή τη φορά ο κύριος με την καραφλίτσα και το γενάκι, το Κόμμα έχει την κυβέρνηση αλλά δεν έχει την εξουσία! Την εξουσία την έχει η οικονομική Ελίτ και η Παγκόσμια Διακυβέρνηση. Όσο για εμένα, εγώ είμαι από την Ελλάδα και απλώς ξεσκονίζω και προσέχω τα πανωφόρια και τα σακίδια πλάτης των εκπροσώπων της Τριμερούς. Είμαι επίσης υπεύθυνος στον τομέα της πράσινης ανάπτυξης στην Ανατολική Μεσόγειο και με τις ιδιότητες αυτές, θα σε ενημερώσω πριν παρουσιαστείς στην επιτροπή, για ένα πρόβλημα πειθαρχίας που αντιμετωπίζουμε με αυτόν τον διεφθαρμένο ελληνικό λαό. Ελπίζουμε πως με το τσιπάκι που θα τους περάσουμε στο αίμα με το νέο εμβόλιο του κορονοϊού και με μπόλικη 5G ακτινοβολία, θα τους καθυποτάξουμε ολοκληρωτικά αυτούς τους αχρείους!  

Οι άνδρες του προσωπικού ασφαλείας από απέναντι χάιδεψαν τα κινέζικα Μάγκνουμ κάτω από τα σακάκια τους και η υπεύθυνη της αίθουσας αναμονής σήκωσε το αριστερό της φρύδι! Ο Κόβι Ντι έσκυψε το κεφάλι.

-            Όλοι εμείς που έχουμε κατά καιρούς κυβερνήσει τον ελληνικό λαό, δεινοπαθήσαμε με τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες του, συνέχισε ο κύριος με το γενάκι. Μας έχουν ψήσει αυτοί οι μασκαράδες το ψάρι στα χείλη. Όταν τους κυβερνάμε, μας αναγκάζουν να τους διορίζουμε στο Δημόσιο για αραλίκι. Όταν πάμε να εφαρμόσουμε τους νόμους και να ασκήσουμε ελέγχους, μας απειλούν πως δεν θα μας ξαναψηφίσουν. Απαιτούν να κρατικοποιούμε και να κοινωνικοποιούμε όλες τις βιομηχανικές μονάδες και τις μεγάλες εταιρείες, για να τακτοποιούνται τα παιδιά τους και να συνδικαλίζονται. Μας αναγκάζουν να δανειζόμαστε λεφτά από ιδιωτικές τράπεζες του εξωτερικού και να τους τα μοιράζουμε για να αγοράζουν αυτοκίνητα πολυτελείας και να πάνε διακοπές στη Μύκονο το καλοκαίρι και στις Άλπεις το χειμώνα. Μας υποχρεώνουν να ρίχνουμε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων στο χρηματιστήριο, για να θησαυρίζουν από τις μετοχές. Μας εκβιάζουν να παίρνουμε μίζες από τα εξοπλιστικά προγράμματα για να μας κατηγορούν μετά πως είμαστε διεφθαρμένοι σαν κι αυτούς. Υπέρτατες αξίες τους είναι η καλοπέραση και η φιγούρα. Ψηφίζουν συνέχεια όλους εμάς τους ίδιους και του ίδιους, κι αμέσως μετά αρχίζουν να μας βρίζουν.  

            Οι άνδρες του προσωπικού ασφαλείας από απέναντι απασφάλισαν τα κινέζικα Μάγκνουμ κάτω από τα σακάκια τους και η υπεύθυνη της αίθουσας σήκωσε και το άλλο της το φρύδι! Ο Κόβι Ντι δεν άντεξε και πήρε το λόγο οργισμένος.

-            Άκουσε να σου πω κύριέ μου, ως εδώ και μη παρέκει. Όλοι εμείς οι επιστήμονες, σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, αλλά και όλοι οι άνθρωποι σε ετούτον τον πλανήτη μαθαίνουμε και ξέρουμε, πως οι Έλληνες είναι ένας υπέροχος λαός που έδωσε τις επιστήμες και τον πολιτισμό σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πως είναι ένας πρόσχαρος, κοινωνικός και φιλόξενος λαός. Πως έχουν αυξημένο το θρησκευτικό τους συναίσθημα. Οι αξίες τους έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα και όταν χρειαστεί, δίνουν ακόμα και τη ζωή τους για την πατρίδα και την ελευθερία. Όταν μάλιστα βρεθούν σε μια οργανωμένη και αξιοκρατική κοινωνία, διακρίνονται και διαπρέπουν!

            Οι άνδρες του προσωπικού ασφαλείας από απέναντι ασφάλισαν τα Μάγκνουμ, βγάλανε τα χέρια απ’ τα σακάκια τους και χειροκρότησαν. Η υπεύθυνη της αίθουσας αναμονής και γραμματέας του ΓΓ του ΚΚΚ, χαμογέλασε ίσως για πρώτη φορά στη ζωή της και ο Κόβι Ντι πήρε θάρρος και συνέχισε.

-            Όσα τσιπάκια και ακτινοβολίες να ρίξετε στον Έλληνα, ποτέ δεν πρόκειται να τον υποδουλώσετε γιατί ο Θεός τον έπλασε να μη σηκώνει το ζυγό. Και όταν πρέπει, πειθαρχεί από μόνος του χωρίς καμία βία, αρκεί να του κεντρίσεις το φιλότιμο!!!

-            Αλήθεια …κύριε, αγρίεψε ο Κόβι Ντι, ποιο είπατε πως είναι το όνομά σας;

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Ο COVID ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ

Μια απλή ματιά στον παγκόσμιο χάρτη με τα στοιχεία εξάπλωσης της πανδημίας του κορονοϊού, αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι η μετάδοσή του, ακολούθησε τον δρόμο του μεταξιού.

Ο δρόμος αυτός που υπάρχει εδώ και 2.000 χρόνια, ξεκινούσε αρχικά από την Κίνα και κατέληγε στη Ευρώπη δια μέσου της Κεντρικής Ασίας της Ινδίας και της Μικράς Ασίας συνδέοντας ανθρώπους, πολιτισμούς και οικονομίες των κρατών του γνωστού κάθε φορά κόσμου. Σήμερα, ακολουθώντας τις ίδιες χερσαίες και θαλάσσιες διαδρομές -με την προσθήκη βέβαια των αερομεταφορών και των αγωγών υδρογονανθράκων- απολήγει στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Το μετάξι, το μαλλί, το γυαλί, τα μπαχαρικά και γενικά τα υλικά αγαθά, μπορούμε να πούμε ότι συνταξίδευαν με τις φιλοσοφικές, τις θρησκευτικές, τις αρχιτεκτονικές τάσεις και γενικότερα τον πολιτισμό.

Ο όρος, Δρόμος του Μεταξιού (Silk Road), αποδίδεται στον Γερμανό γεωλόγο, βαρόνο Φέρντιναντ φον Ριχτχόφεν το 1877 και η σημασία του εμπεριέχει τη μεταφορά της δημιουργικής, ευρωπαϊκής και ασιατικής, πολιτιστικής ανταλλαγής.

Ας πούμε όμως δυο λόγια για το μετάξι το οποίο συνδέθηκε άμεσα με τον πλούτο και την εξουσία. Το μετάξι που οι Πέρσες οι Τούρκοι και οι Αγγλογάλλοι το πολέμησαν λυσσαλέα, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν να περιορίσουν την εξάπλωσή του σε ολόκληρο τον πλανήτη, καθόσον τα σχέδια, το στυλ, οι τεχνικές και η ανακάλυψη νέων χρήσεών του, άγγιζαν κάθε κουλτούρα όπου κι αν εμφανιζόταν. Χρησιμοποιώντας όρο της Βιολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι υφίστατο μετάλλαξη, ανάλογα με το πολιτισμικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν.

Η καλλιέργεια και η μέθοδος παραγωγής του, αποδίδεται σε έναν Κινέζο αυτοκράτορα και τη σύζυγό του γύρω στο 2.600 π.Χ. όταν δημιούργησαν από μία κάμπια, τον μεταξοσκώληκα, ένα σπάνιο και δυσεύρετο ύφασμα που πέρα από την καταπληκτική του υφή, διατηρούσε δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη το χειμώνα. Αρχικά το ύφασμα αυτό χρησιμοποιήθηκε για να ντύσει τον αυτοκράτορα, αλλά στη συνέχεια διαδόθηκε ευρέως στην κινέζικη κοινωνία και επεκτάθηκε η χρήση του λόγω τον ιδιοτήτων των ινών του και σε άλλους τομείς, όπως πχ για χειρουργικά ράμματα. Δεν άργησε μάλιστα να χρησιμοποιηθεί και ως μέσον συναλλαγής.

Τον 4^ο αιώνα π.Χ. ένας Έλληνας (Διαολοράτσα), με το όνομα Κτησίας, έφτασε στην Κίνα, αντιλήφθηκε αμέσως την αξία του μεταξιού και το συνέστησε στη Δύση! Ο Κτησίας, την αχανή αυτή χώρα, την ονόμασε Σέρρες, δηλαδή χώρα του μεταξιού! Ο Μέγας Αλέξανδρος μάλιστα, φορούσε ρόμπες από μετάξι, βαμμένες με την σπάνια και πανάκριβη μωβ βαφή που έφτιαχναν οι Φοίνικες από εκκρίσεις θαλάσσιων σαλιγκαριών. Ωστόσο, ο δρόμος του μεταξιού διαμορφώθηκε οριστικά λόγω του έντονου εμπορίου που αναπτύχθηκε μεταξύ Δύσης και Ανατολής, κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο.

Οι Βυζαντινοί αποκτούν τη γνώση της παραγωγής του μεταξιού τον έκτο μ.Χ. αιώνα, όταν δύο Ασσύριοι μοναχοί επισκέφτηκαν την Κίνα, έμαθαν τον τρόπο καλλιέργειας και μετέφεραν λαθραία στα κούφια μπαστούνια τους αρκετά αυγά μεταξοσκώληκα.  

Στη Δυτική Ευρώπη διαδόθηκε το μετάξι τον 12^ο μ.Χ. αιώνα από τους Σταυροφόρους. Λίγο αργότερα (Μάρκο Πόλο) θα ανοίξουν παράλληλα και οι θαλάσσιοι δρόμοι του μεταξιού που έφτασαν (Χρ. Κολόμβος) μέχρι τον Νέο Κόσμο. Έτσι δημιουργήθηκε το δίκτυο που υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.

Το τεράστιο αυτό σύμπλεγμα συγκοινωνιών και επικοινωνίας το οποίο κάποτε αποτελείτο από άθλιους δρόμους και επικίνδυνες θαλάσσιες διαδρομές, σήμερα έχει φέρει τον κόσμο κοντά στην παγκοσμιοποίηση. Εξασφαλίζει μεγάλη ταχύτητα τόσο στην ελεύθερη διακίνηση αγαθών και υπηρεσιών, όσο και στην παγκόσμια μετανάστευση. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, πέρα από τα τεράστια οικονομικά οφέλη, ευνοείται και η αλληλεπίδραση μεταξύ των Ηπείρων, σε ότι αφορά στις θρησκευτικές, πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές διαφορές, που στο παρελθόν έγιναν αιτίες παγκόσμιων πολέμων, γενοκτονιών, εθνοκαθάρσεων, με εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα.

Παρότι όμως δαπανώνται δισεκατομμύρια δολάρια από τους υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, οι προοπτικές της παραμένουν προς το παρόν μακρινό όνειρο και αμφιβόλου αποτελέσματος επιδίωξη, καθότι ο δρόμος προς αυτή πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο του μεταξιού.  

Ο δρόμος του μεταξιού, όμως, περνάει από τον Ευρασιατικό ζωτικό χώρο στον οποίο εξελίσσεται το «Μεγάλο Παιχνίδι» που ξεκίνησε τον 18^ο αιώνα ανάμεσα στις αποικιοκρατικές δυνάμεις στην Κεντρική Ασία, (Κυρίως ανάμεσα στους Ρώσους και τους Βρετανούς για τον έλεγχο του Αφγανιστάν), και συνεχίζεται σήμερα με άλλους παίκτες και χαρακτηριστικά, που διαμορφώθηκαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την επέμβαση των ΗΠΑ σε ΙΡΑΚ και Αφγανιστάν χρησιμοποιώντας βάσεις σε Ουζμπεκιστάν και Πακιστάν αγνοώντας τον ΟΗΕ, καθώς και την γεωστρατηγική (γεωπολιτική και γεωοικονομική) αναβάθμιση της Κίνας. Στον ζωτικό αυτό χώρο η Κίνα, η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα αναμετρηθούν μέχρι τελικής πτώσεως. Ο νικητής θα εξασφαλίσει τον έλεγχο του δρόμου και θα καθορίσει τους κανόνες «κυκλοφορίας»!

Ένας άλλος σοβαρός λόγος που επηρεάζει τον δρόμο του μεταξιού, είναι ο φόβος και η ανασφάλεια που καλλιεργεί η κρίση της παγκόσμιας μετανάστευσης. Οι πολιτισμοί συγκρούονται και η μεταξύ τους συνάφεια αποκαλύπτεται ανύπαρκτη στην πράξη. Η συμβίωση ή αν θέλετε η ένταξη των μετακινούμενων πληθυσμών προς στις πλούσιες «Δυτικά» οργανωμένα κοινωνίες, έχει αποτύχει παταγωδώς.  Οι μουσουλμανικές τρομοκρατικές επιθέσεις ξυπνούν φόβους, ανασφάλεια και εθνικιστικά συναισθήματα. Θυμίζουν στους ανθρώπους την ανάγκη να διατηρήσουν τα κεκτημένα που απέκτησαν σε βάθος αιώνων με αγώνες και αίμα. Επιβεβαιώνουν την αξία διατήρησης της εθνικής τους ταυτότητας.

Επάνω σε αυτό το πλαίσιο έρχεται να δηλώσει την παρουσία του ένας τόσος δα μικρός αλλά πανίσχυρος εχθρός. Μια αόρατη απειλή που ακούει στο όνομα covid-19. Μια πανδημία που ακολουθώντας τον δρόμο του μεταξιού (Πάνω στον οποίο βρίσκονται και οι πλουσιότερες χώρες) σπέρνει στο πέρασμά του τρόμο και ανασφάλεια. Δείχνει να είναι σε θέση, αν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα αποτελεσματικά, να ανατρέψει τα πάντα! Όχι απλώς να αναστατώσει την παγκόσμια κοινότητα, αλλά να δημιουργήσει νέα δεδομένα.

Την αγωνία του γι  αυτό το ενδεχόμενο, εξέφρασε σε πρόσφατο άρθρο του και ο Χένρυ Κίσινγκερ υπογραμμίζοντας ότι «Οι αρχές της φιλελεύθερης οικονομίας και του φιλελεύθερου τρόπου σκέψης πρέπει να διασωθούν και να προστατευθούν στην μετά τον covid-19 εποχή, όταν ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος».

Σε σχέση με τον κορονοϊό, οι ηγέτες των πλούσιων χωρών που δεν θέλουν με τίποτε να χάσουν τα πρωτεία που κατέχουν στο παγκόσμιο πολιτικοοικονομικό γίγνεσθαι, έβαλαν αρχικά σε πρώτη προτεραιότητα την εθνική τους οικονομία και σε δεύτερη μοίρα τον παράγοντα «άνθρωπο». Όταν στη συνέχεια αντελήφθησαν ότι το αίσθημα της ασφάλειας των λαών υπερέβη την πολιτική, επέβαλαν σπασμωδικά, περιορισμό της ελευθερίας και απομονωτισμό. Υποτάχθηκαν δηλαδή στη λογική και υπάκουσαν πιστά στις διαθέσεις ενός ιού, του οποίου τα χαρακτηριστικά παραμένουν άγνωστα και άρα και το μέλλον, εξίσου με αυτόν, αόρατο!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας   

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΡΑ COVID-19

            Τις τελευταίες μέρες βομβαρδιζόμαστε με ανακοινώσεις του τύπου: «Χθες εισήχθησαν στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Πατρών, ένας 60χρονος, μία 93χρονη και ένας 73χρονος, που προσβλήθηκαν από τον κορονοϊό μετά από το ταξίδι τους στους Άγιους Τόπους», «Ο 70ρονος και η 62χρονονη που επέστρεψαν πρόσφατα από την Ιταλία…», «Σήμερα κατέληξε από κορονοϊό, ο 55χρονος που νοσηλεύονταν στη ΜΕΘ με βεβαρυμμένο ιατρικό ιστορικό και χαμηλό προσδόκιμο επιβίωσης…».

Μέσα από αυτή την κρίση, φαίνεται να χάνουμε ένα κομμάτι από την ταυτότητά μας και να γινόμαστε απλά «αριθμημένοι». Σαν να μας αποκόπτουν τις ρίζες μας, στο όνομα του ιατρικού βεβαίως απορρήτου. Ο κύριος ή η κυρία 55, 65, 73 κ.ο.κ.

            «Οι Αριθμημένοι», είναι και ο τίτλος μιας θεατρικής ουτοπίας που έγραψε μισό περίπου αιώνα πριν, ο νομπελίστας Βουλγαροεβραίος Ελίας Κανέττι, παρουσιάζοντας, θα έλεγε κανείς προφητικά, μια μελλοντική διαφορετική κοινωνία. Μια θεατρική παράσταση που είχα την τύχη να παρακολουθήσω παλιότερα σε πρώτη παγκόσμια παρουσίαση στο Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών της Θεσσαλονίκης, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Στο έργο αυτό, οι άνθρωποι αντί για όνομα έχουν έναν αριθμό, ο οποίος τους δίνεται κατά την γέννησή τους από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή που υποκαθιστά την εξουσία κάτω από ένα καθεστώς απόλυτης Παγκόσμιας Δικτατορίας. Το σημαντικό σε αυτή την ιστορία, είναι ότι ο αριθμός-όνομα, αντιπροσωπεύει τη διάρκεια της ζωής κάθε ανθρώπου, χωρίς ωστόσο να γίνεται σε κανέναν γνωστή η ημερομηνία γέννησής του. Για παράδειγμα ο 50, ξέρει ότι θα ζήσει πενήντα έτη, αλλά δεν γνωρίζει τον ακριβή χρόνο του θανάτου του, εφόσον δεν γνωρίζει το πότε γεννήθηκε. Στόχος του συγγραφέα είναι να αναδείξει τον προβληματισμό του ανθρώπου απέναντι στο μοιραίο, και πιο συγκεκριμένα στη στιγμή του θανάτου!

            Η παράσταση ήταν συγκροτημένη σε περισσότερες από είκοσι σκηνές, προκειμένου να δώσει το εύρος των πλεονεκτημάτων αυτής της ουτοπικής κοινωνίας των ανθρώπων-αριθμών. Μιας κοινωνίας στην οποία, επί παραδείγματι, δεν γίνονται ποτέ φόνοι καθότι ο θάνατος, αν συνέβαινε, δεν θα οφείλονταν στην ενέργεια του φονιά, αλλά θα ήταν αποτέλεσμα του προκαθορισμένου από το κομπιούτερ-κυβερνήτη χρόνου θανάτου του θύματος. Συνεπώς, δεν είχε νόημα ο φόνος.

            Από την άλλη όμως, εμφανίζονται στην πορεία και τραγικά μειονεκτήματα αυτής της κοινωνίας, με αποκορύφωμα τον τρόμο που επικρατεί στους ανθρώπους απέναντι στον θάνατο. Ο προκαθορισμένος χρόνος θανάτου, στην ουσία εκμηδενίζει την ψευδαίσθηση μέσα στην οποία ζούμε και δημιουργούμε, πιστεύοντας ότι είμαστε άτρωτοι και πως δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Χωρίς αυτή την ψευδαίσθηση ο άνθρωπος εξουδετερώνεται, μη έχοντας διάθεση για δημιουργία, ούτε επιθυμία να διεκδικήσει! Γίνεται πιόνι, όργανο! Όταν μάλιστα ο χρόνος του είναι λίγος, δεν έχει νόημα ούτε η ανατροφή, ούτε η διαπαιδαγώγησή του.    

             Σε μία από αυτές τις σκηνές, παρουσιάζεται ένα μικρό παιδί και ένας ηλικιωμένος κύριος,  τον οποίο στην συγκεκριμένη παράσταση υποδύονταν συγκλονιστικά, ο αείμνηστος Γιάννης Βόγλης.

            Το παιδί, χωρίς καν να γνωρίζει τον ηλικιωμένο κύριο, συμπεριφέρεται κακότροπα, σαν αγρίμι. Τον προσβάλλει, τον πετροβολεί και χυδαιολογεί σε βάρος του ξεδιάντροπα. Για να καταλήξει η σκηνή με τον εξής διάλογο:

-           Αυτά παιδί μου σου μαθαίνουν στο σχολείο;

-          Μα δεν πηγαίνω σχολείο.

-            Οι γονείς σου δεν σου τραβήξανε ποτέ το αυτί, δεν σου είπανε πιο είναι το σωστό;

-            Όχι, απαντάει το παιδί απορημένο. Είμαι ελεύθερος να κάνω ότι μου αρέσει.  

-          Μα πώς σε λένε τέλος πάντων παιδάκι μου; Ποιο είναι το όνομά σου;

-          Με λένε «Δέκα», απαντάει το παιδί και πέφτει η αυλαία.

…

Μια άλλη παράσταση τρόμου εξελίσσεται τελευταία δίπλα μας, με την πανδημία του κορονοϊού, η οποία δυστυχώς δεν διαδραματίζεται στο θέατρο, ούτε μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ουτοπία:

Η σκηνή παρουσιάζει μια τεράστια φάλαγγα με στρατιωτικά οχήματα, σταματημένη καταμεσής στην άδεια από κυκλοφορία οτοστράτα. Σαράντα περίπου χιλιόμετρα έξω από το Μιλάνο της Ιταλίας, στο Μπέργκαμο, ο τόπος έχει γεμίσει πτώματα, κι έτσι, τα νέα θύματα της πανδημίας μεταφέρονται τώρα μακριά, για να ταφούν με συνοπτικές διαδικασίες σε κάποιον άλλο τόπο άγνωστο στους φίλους και στους συγγενείς, χωρίς τον τελευταίο ασπασμό, χωρίς το γοερό κλάμα των αγαπημένων τους, χωρίς ένα λουλούδι. Για να καταχωνιαστούν ξεχασμένοι από τους δικούς τους ανθρώπους, αφού όπως όλοι γνωρίζουμε, όσο μακραίνουν οι δρόμοι που μας χωρίζουν από τους αγαπημένους μας, τόσο κονταίνουν οι θύμισες! Και το χειρότερο; Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν όνομα και σύντομα ίσως δεν θα έχουν …παρελθόν. Σα να μην άφησαν πίσω τους τίποτα:

-            Ο «2», ο «7» κι ο «14» είναι για το νεκροταφείο της Μπολόνια. Ο «104» ο «149» και ο «320» πάνε στο Μπάρι. Τα φέρετρα από τον «570» έως τον «795» θα τα μεταφέρουμε για ενταφιασμό στη Σικελία, ακούγεται ραγισμένη πίσω από την ασφυξιογόνο μάσκα η φωνή του επικεφαλής της φάλαγγας να δίνει οδηγίες. 

-            Δεν είμαστε άτρωτοι, το τέλος έρχεται. Δεν έχουμε πια ταυτότητα, είμαστε απ΄ όλους κι από όλα αποκομμένοι. Είμαστε απλά «αριθμημένοι», παρατήρησε ένας οπλίτης οδηγός, έχοντας τον τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια του, προβληματισμένος από τον θάνατο που είχε φορτωμένο στην παγωμένη καρότσα του τεράστιου στρατιωτικού του οχήματος.

            Ποια κοινωνία ξημερώνει αλήθεια αύριο;

            Η λύτρωση στο αριστούργημα του Ελίας Κανέττι, είναι υπόθεση ολίγων εκλεκτών που επαναστατούν και ανατρέπουν το καθεστώς της παγκόσμιας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

            Αντίθετα, απ΄ ότι φαίνεται, η λύτρωση απέναντι σε κάθε είδους και μορφής «πανδημία» που μπορεί να μεταβάλλει απότομα το κοινωνικό σύστημα στο οποίο υπαγόμαστε και να ανατρέψει τα κεκτημένα του, είναι υπόθεση όλων μας. Ανεξαιρέτως!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας          

           

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

Η ανάπτυξη στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, επιτέλους γίνεται πραγματικότητα! Οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι εργολάβοι και τα άλλα τα παιδιά, ανέλαβαν, με μπόνους κάποια εκατομμύρια, να δώσουν δουλειά στους νησιώτες και να εκτινάξουν στα ουράνια την τοπική οικονομία, με την κατασκευή υπερσύγχρονων ημίκλειστων δομών, μνημεία αρχιτεκτονικής, που θα προσελκύουν για τους επόμενους αιώνες, τουρίστες από όλον τον κόσμο!!!

Από την άλλη, οι «πρόσφυγες» επενδυτές, τώρα, δικαιώνονται από τον αγώνα που κήρυξε ο Σύριζα, με τους αριστερούς ριζοσπάστες του και τους open society μηδενιστές παρατρεχάμενους που τον ακολουθούσαν!

Μετά από αυτά, οι νησιώτες μας δεν θα έχουν πλέον το άγχος και την υποχρέωση να φορτίζουν τα κινητά των κατατρεγμένων «προσφύγων» και θα μπορούν να οραματίζονται όπως πάντα, ανεμπόδιστα, μια σοσιαλιστική προοδευτική κοινωνία για την οποία παραδοσιακά πάλεψαν και παλεύουν.

Και τα ψάρια; Θα ρωτήσουν, ίσως, κάποιοι περίεργοι! Τα ψάρια θα κολυμπούν από τώρα και εις το εξής ...ανέπαφα στη θάλασσα που τους ανήκει. Και τα δελφίνια δεν θα «πεθαίνουν» καταπίνοντας τις πλαστικές ταυτότητες που πετάνε στο νερό οι Αγνώστου Ταυτότητος Εισερχόμενοι Αλλοεθνείς. Υπάρχει σχέδιο σας λέω!

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν στη ζωή μας και οι «πολιτισμένοι» φοιτητές στα πανεπιστήμια, η αφρόκρεμα, το μέλλον της Ελλάδας, οι υπερασπιστές της δημοκρατίας, οι νεοήρωες της αντίστασης ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό, που ραπίζουν με τη διανόηση και το διάλογο, τους απροστάτευτους από την πολιτεία αστυνομικούς, τους άπειρους ειδικούς φρουρούς, που τολμούν να σταθούν ανερυθρίαστα έξω από την πύλη του …πνευματικού ασύλου. Και λέω ευτυχώς, γιατί αν δεν υπήρχαν αυτοί οι «πολιτισμένοι» φοιτητές και οι πάσης φύσεως κορονοϊοί να μας κρατούν σε εγρήγορση, θα είχαμε πεθάνει από ανία τώρα που μπήκε το νερό στο αυλάκι στο ανατολικό Αιγαίο και ήρθε η ανάπτυξη.

Ωστόσο, αν γυρίσουμε πίσω στο χρόνο, θα διαπιστώσουμε ότι αυτά τα φαινόμενα, δεν είναι δα και πρωτόγνωρα στην πατρίδα μας. Για παράδειγμα, όταν κατέρρευσε ο εφιάλτης του υπαρκτού σοσιαλισμού και οι εξαθλιωμένοι γείτονες περνούσαν από την Αλβανία του Χότζα και του Αλία κατά εκατοντάδες τα σύνορα προς την επαίσχυντη καπιταλιστική Ελλάδα, κάποιοι, επίσης γνωστοί και μη εξαιρετέοι εργολάβοι, είχαν αναλάβει με συνοπτικές διαδικασίες να κατασκευάσουν μερικές δεκάδες απαράδεκτα για φιλοξενία ανθρώπων τολ, τα οποία φυσικά ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό που κατασκευάστηκαν. Απλά τα πλήρωσε πρόθυμα ο κυρίαρχος λαός, χωρίς να απαιτήσει κάποιοι να λογοδοτήσουν για την διασπάθιση του δημόσιου πλούτου.

Οι από την εδώ μεριά Ηπειρώτες, όπως και οι νησιώτες μας, υποδέχθηκαν με κατανόηση τους κατατρεγμένους και θεονήστικους γείτονες. Τους φίλεψαν, τους έδωσαν δουλειά και τους αγκάλιασαν τόσο στοργικά και προοδευτικά, που ούτε ο Μάο στη μακρινή δημοκρατική Κίνα δεν θα μπορούσε να το κάνει, ούτε ο αγαθός Κίμ της Βόρειας Κορέας. Και είναι πραγματικά άδικο γι αυτούς του ιθαγενείς Ηπειρώτες, που δεν σκέφτηκε ποτέ κανείς, να τους προτείνει για το Νόμπελ ειρήνης και αλληλεγγύης όπως έγινε με τους νησιώτες μας! Ίσως αν υπήρχαν εκείνη την εποχή, κινητά, φορτιστές και ΜΚΟ, να ήμασταν και νομπελίστες! Τρομάρα μας!

Μπορεί στο εσωτερικό της Ηπείρου να μην υπάρχουν ψάρια, αλλά κανείς διεθνιστής αριστερός ή νεοφιλελεύθερος, ή σκέτος προοδευτικός εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει την άποψη ότι τα βουνά και τα λαγκάδια ανήκουν στα γιδοπρόβατά τους!!!

Σε ότι αφορά τώρα, στην κατάποση πλαστικών ταυτοτήτων από τα γιδοπρόβατα, ουδέποτε αναφέρθηκε κάτι το σχετικό στο facebook η στο twitter. Ίσως να μην υπήρχαν καν ταυτότητες στο παραπέτασμα! Ίσως να μην τις ζήτησε ποτέ κανείς, αφού ακριβώς εκείνη την περίοδο στις αρχές των 90s, τέθηκαν οι βάσεις για την παγκόσμια αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη, που έμελε να γκρεμίσει τα σύνορα, να δέσει με το χρώμα που έχουν τα πουρνάρια της περιοχής και να ιππεύσει τα πράσινα άλογα του σοσιαλιστικού κινήματος της αλλαγής.  

«Βίοι παράλληλοι», θα έλεγε ο Πλούταρχος αν ήταν εδώ μαζί μας. «Η ιστορία επαναλαμβάνεται», θα μολογούσαν ενδεχομένως κάποιοι άλλοι. «Καληνύχτα σας», θα μας ευχόταν στις δύο η ώρα το καταμεσήμερο, ο σπουδαίος αείμνηστος χαρισματικός πρωθυπουργός μας, μετά από ένα ειλικρινές και σαφές πολιτικό διάγγελμα!

«Είμαστε άξιοι της μοίρας μας», θα ξεστόμιζε δειλά και ο Κοινός Νους. Αν βέβαια υπήρχε στην πατρίδα μας αυτό το είδος ή αν δεν θα του είχαν κλέψει τη λαλιά οι …προκαθήμενοι της πολιτείας!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΑ ΠΛΑΝΑ»

Όταν πρότεινα στον Γιώργο Σιομπότη, την Ελένη Σιάση και τον Δημήτρη Πάνου να παρουσιάσουν το βιβλίο μου «Αμοντάριστα Πλάνα», πέραν από την βαθύτατη εκτίμηση στο πρόσωπό τους, είχα δεδομένο και επιβεβαιωμένο, το υψηλού επιπέδου μορφωτικό τους επίπεδο, το ακέραιο του χαρακτήρα τους, τα πολλαπλά θετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους και την προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο.

Εκείνο όμως που δεν είχε περάσει τότε από το μυαλό μου και το οποίο με εξέπληξε αφάνταστα κατά την παρουσίαση, ήταν η ικανότητά τους - και των τριών - να διεισδύσουν τόσο βαθιά στα αισθήματα και τις σκέψεις μου που αποτυπώνονται στο βιβλίο. Να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα που κρύβονται πίσω από τις χιλιάδες λέξεις και να αναγνωρίσουν την προσπάθεια που κατέβαλα για να περιορίσω μέσα στο πλαίσιο που επιβάλει η ευπρέπεια του δημόσιου λόγου και ο σεβασμός προς τον αναγνώστη, τον ατίθασο σε ορισμένες περιπτώσεις αυθορμητισμό μου.   

Τα διαπιστευτήρια, των, δημοσιογράφου Νίκου Βούστρου και σκηνοθέτη – ηθοποιού Χρήστου Χρήστου, που ανέλαβαν τον συντονισμό και την ανάγνωση των κειμένων αντίστοιχα, δεν άφηναν καμία απολύτως αμφιβολία για την ποιότητα του έργου τους. Όπως και αποδείχθηκε στην πράξη!
Για όσα αναφέρονται ανωτέρω, όλους τους ευγνωμονώ!!!

Η επιλογή του θεάτρου «ΕΚΦΡΑΣΗ» ως χώρου παρουσίασης, ήταν τελικά πολύ επιτυχημένη, αν λάβουμε υπόψη τα κολακευτικά σχόλια όσων παρακολούθησαν την εκδήλωση. Καθότι, όλοι συμφώνησαν μετά το τέλος της παρουσίασης, ότι πέρασαν μία ευχάριστη βραδιά, σε ένα περιβάλλον πρωτότυπο, φιλικό, ζεστό, φιλόξενο! Εγώ, σε αυτά τα υπέροχα σχόλια, θα ήθελα να συμπληρώσω ότι το υπεύθυνο προσωπικό του θεάτρου, ήταν ιδιαίτερα ευγενικό, πρόθυμο και αποτελεσματικό, απέναντι στις απαιτήσεις της εκδήλωσης.

Με την ευκαιρία των ανωτέρω σχολίων, θα ήθελα για μια ακόμη φορά  να εκφράσω τις θερμότατες ευχαριστίες μου στους φίλους και αναγνώστες μου, που με τίμησαν με την παρουσία τους. Να ευχαριστήσω, όχι λιγότερο, όλους εκείνους που με πήραν στο τηλέφωνο και με ενημέρωσαν ότι παρότι είχαν την επιθυμία να έρθουν και να σταθούν δίπλα μου σε αυτήν την σημαντική για μένα στιγμή, δεν τους το επέτρεψαν λόγοι ανωτέρας βίας.

Το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί, είναι από την εκδήλωση!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας                                                  Ιωάννινα 12 Φεβ 2020,

                                                                                          θέατρο «ΕΚΦΡΑΣΗ», Αραβαντινού 14

 

+3018212021

            O Δημήτρης ή Τζίμης ή Μήτσος ή Μήτρος ή Τάκης, τακτοποίησε πάνω στο τραπέζι της καφετέριας τις δύο σελίδες χαρτί που του έδωσε ένας φίλος και ετοιμάστηκε να τις μελετήσει!

Η πρώτη σελίδα περιείχε σημειώσεις από ένα βιβλίο του Norman Davies, που αναφέρονταν στους πολλούς και διαφορετικούς τρόπους που γιορτάστηκε από τα κράτη, η εξηκοστή επέτειος του τέλους του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Η δεύτερη σελίδα, περιείχε τη σύνθεση της επιτροπής που ορίσθηκε από την κυβέρνηση, για τη διοργάνωση των εκδηλώσεων που θα γίνουν με αφορμή τα διακόσια χρόνια από την Εθνική Παλιγγενεσία. Tην κατάληξη δηλαδή του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων, που διήρκησε από τη ρωμαϊκή και οθωμανική κατοχή του ελλαδικού χώρου, ως το 1821.

            Πήρε στα χέρια του την πρώτη σελίδα, καθάρισε τα γυαλιά του με την χαρτοπετσέτα που ήταν κάτω από το φλιτζάνι του καφέ, κι άρχισε να διαβάζει:

            «Στις ΗΠΑ, πριν αρχίσουν οι εκδηλώσεις για τα εξήντα χρόνια από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαινιάστηκε στην Ουάσιγκτον, δίπλα στον οβελίσκο του Μνημείου του Τζωρτζ Ουάσιγκτον και απέναντι από το Εθνικό Μουσείο του Ολοκαυτώματος, ένα υπέροχο Μνημείο του Β΄ΠΠ. Το μνημείο αυτό έχει τη μορφή δύο οβάλ ανοιχτών χώρων με σιντριβάνια. Επάνω στην πύλη του ενός χώρου υπάρχει η λέξη «ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ» και στου άλλου «ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ». Η κύρια επιγραφή γράφει «ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1941-45». Όπως διδάσκονται εξάλλου εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες.

            Ο πόλεμος όμως δεν άρχισε το ¨41, αλλά πολύ νωρίτερα! Για την Ευρώπη π.χ. το 1939, με τον ταυτόχρονο διαμελισμό της Πολωνίας από τους Γερμανούς και τους Σοβιετικούς, και για την Κίνα ακόμη πιο νωρίς, το 1931, με την ιαπωνική επίθεση στην Ματζουρία.

Αν μάλιστα ληφθεί υπόψιν ότι σε κανένα σημείο του μνημείου δεν γίνεται αναφορά για τους συμμάχους των ΗΠΑ, σχηματίζεται η εντύπωση στον επισκέπτη, ότι ο πόλεμος διήρκησε από το 1941 -όταν εισήλθαν σε αυτόν οι ΗΠΑ- έως το 1945. Και πως οι ΗΠΑ κέρδισαν τον πόλεμο μόνες τους!

            Στην Πολωνία η επέτειος άρχισε με μια εντυπωσιακή τελετή, επικεντρώνοντας στην

απελευθέρωση του Άουσβιτς, στις 17 Ιανουαρίου του 1945, καθότι σήμερα το διαβόητο γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, ευρίσκεται επί πολωνικού εδάφους όπως αποφάσισαν οι Μεγάλες Δυνάμεις κατά τη διάσκεψη της Γιάλτας. Στην τελετή παρευρέθησαν οι πρόεδροι της Πολωνίας, της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, του Ισραήλ και ο πρόεδρος του Διεθνούς Συνδέσμου των Ρομά. 

            Κανείς ωστόσο από τους ομιλητές δεν αναφέρθηκε στο γεγονός ότι, ενώ ελευθερωνόταν το Άουσβιτς τον Ιανουάριο του ¨45, άλλα, πρώην ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, χρησιμοποιούνταν από τους Σοβιετικούς για την κάθειρξη ενός νέου κύματος κρατουμένων.  Κανείς δημοσιογράφος δεν σχολίασε ότι, στην Πολωνία, δεν ήταν μόνο τα SS των Ναζί που χρησιμοποίησαν στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και οι Σοβιετικοί.

            Στη Μόσχα, ο Πούτιν έκανε τον οικοδεσπότη σε πενήντα αρχηγούς κρατών, μεταξύ των οποίων και ο Τζώρτζ Μπους. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποτίοντας τιμές στα τεράστια επιτεύγματα των σοβιετικών στρατιών, στάθηκε, λες και δεν υπήρξε ποτέ «ψυχρός πόλεμος» ανάμεσα στις δύο χώρες, στο ίδιο σημείο που ο Ιωσήφ Στάλιν είχε ηγηθεί της επινίκιας παρέλασης της Κόκκινης Πλατείας εξήντα χρόνια πριν και έδωσε το σήμα για συνέχιση των εκδηλώσεων μπροστά σε ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες που κρατούσαν ανθοστόλιστα πορτρέτα του «Μεγάλου Στάλιν». Όλοι οι παρευρισκόμενοι συμμετέχοντας σε ένα πολιτικό παιχνίδι, αποδέχθηκαν ότι ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος» ήταν ένα ρωσικό συνώνυμο για τον Β΄ΠΠ, λες και ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος δεν είχε παρελθόν!

            Στη Βρετανία η επέτειος είχε ψυχαγωγικό κυρίως χαρακτήρα με ομιλίες και μουσικές εκδηλώσεις. Από ιστορικής όμως πλευράς παρουσίαζε κάποια προφανή …ελαττώματα. Εκτός από τη σύντομη εμφάνιση κάποιων σαλπιγκτών του στρατού των Ινδιών και μιας χορευτικής ομάδας ντυμένης με αμερικανικές στολές, αγνοήθηκαν παντελώς οι σύμμαχοι της Βρετανίας στον πόλεμο. Δεν υπήρχε ίχνος Καναδών, Αυστραλών, Νεοζηλανδών, Νοτιοαφρικανών και πολλών άλλων μεταξύ των οποίων και ημών, των οποίων η συμμετοχή τους στον πόλεμο υπήρξε μεγίστη».

Ο Δημήτρης ή Τζίμης ή Μήτσος ή Μήτρος ή Τάκης, χάιδεψε προβληματισμένος το γκριζαρισμένο γενάκι του, που κάλυπτε επιδέξια κάποιες ατέλειες που έσκαψε το πέρασμα του χρόνου!

-            Υπάρχει μια ‘’δυτική άποψη’’ εμπνευσμένη από το Δυτικό Μέτωπο και μία ‘’σοβιετική άποψη’’  εμπνευσμένη από το Ανατολικό Μέτωπο, σκέφτηκε, αηδιασμένος από την υποκρισία και την προσβολή των πολιτικών, απέναντι σε ήρωες κι εκατομμύρια νεκρούς.

-            Πολιτικές σκοπιμότητες, σχολίασε μεγαλοφώνως! Αλλοίωση της ιστορίας μέσω των επετείων! Ποιος να ξέρει τι …καλό μαγειρεύει για την επέτειο του ¨21 η δική μας επιτροπή, τώρα που αποδεχθήκαμε συνδιαχείριση με Τούρκους στο Αιγαίο!!!

Ύστερα, άρπαξε βιαστικά από το τραπέζι και τη δεύτερη σελίδα με την επιτροπή. Κι εξαφανίστηκε προβληματισμένος πίσω από μια πόρτα, στο βάθος του διαδρόμου!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας