«ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ»

 

ΘΕΑΤΡΟ

ΕΜΜΕΤΡΟ ΣΑΤΙΡΙΚΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΕΒΕΛΕΓΚΑ

ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ  

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Το έργο αυτό αρχικά γράφηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας του covid-19 ως μονόπρακτο, με τίτλο «Μάσκες κι Απολυμαντικά». Το ανέβασμα αυτού του μονόπρακτου στην Αθήνα από τον θίασο «Συντεχνία του Γέλιου» σε σκηνοθεσία Βασίλη Κουκαλάνι,ανεστάλη λόγω των υγειονομικών μέτρων που ελήφθησαν στο πλαίσιο της πανδημίας.

Μετά την λήξη των μέτρων, το «Μάσκες κι Απολυμαντικά» αποτέλεσε την πρώτη πράξη του παρόντος έργου. Ενός έμμετρου δηλαδή θεατρικού έργου σε τρεις πράξεις που ολοκληρώνεται με την Β΄ πράξη: «Η Κρουαζιέρα» και τη Γ΄ πράξη: «Επιπλοκές».

Το «Ερωτικές Επιπλοκές» είναι κωμωδία. Εστιάζει στην κοινωνική και ηθική πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας μέσα από τις ανησυχίες ενός ζευγαριού, που αιφνιδιασμένο από τις κοσμογονικές αλλαγές που έφερε μαζί της η πανδημία, αναζητά διεξόδους προκειμένου να επιστρέψει στην… κανονικότητα. Και όταν κάποτε λήγει ο «συναγερμός» και επιστέφει η… κανονικότητα, τότε, θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, μέσα από τις σχετικές υπερβολές που χαρακτηρίζει αυτού του είδους τη σάτιρα...

Καλή διασκέδαση

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

 

ΠΡΑΞΗ Α΄

Στην πρώτη σκηνή που εξελίσσεται στο διαμέρισμα του ζευγαριού, η Πόπη, η σύζυγος, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στις «συντηρητικές» παραινέσεις της μητέρας της για να σώσει το γάμο της και την «προοδευτική» προς τα έξω εικόνα της. Έτσι λοιπόν αποφασίζει, πριν περάσουν τα χρόνια και χάσει ένα μέρος από τα …κάλλη της, να δώσει τέλος στη σχέση της με τον Κλέωνα, τον εραστή, με ένα απλό τηλεφώνημα, ελπίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανοίξει ο δρόμος για κάτι …καλύτερο. Πριν προλάβει ωστόσο να ανακοινώσει στον Κλέωνα την απόφασή της να χωρίσουν, μπαίνει στη σκηνή ο Μιχάλης, ο σύζυγος. Ο Μιχάλης, της ανακοινώνει πως τον έδιωξαν προσωρινά από τη δουλειά λόγω του κορονοϊού, και πως μέχρι να τελειώσει η καραντίνα θα αναγκαστούν να μείνουν στο σπίτι κλειδαμπαρωμένοι. Το βρίσκει μάλιστα αυτό σαν ευκαιρία, και της προτείνει να σκαρώσουν ένα παιδί. Η Πόπη, αρνείται κατηγορηματικά…

Η δεύτερη σκηνή διαδραματίζεται στο διαμέρισμα της Ευδοξίας ή Δόξας, της… επιστήθιας φίλης της Πόπης,. Η Δόξα κάθεται σε μία πολυθρόνα και διαβάζει τον τελεμεντέ για να σκοτώσει την ώρα της, όταν, χτυπάει η πόρτα και εμφανίζεται ο Μιχάλης προβληματισμένος από την άρνηση της Πόπης να κάνουν παιδί και υποψιασμένος, πως η Πόπη έχει εραστή!  Η Δόξα όμως δεν χάνει την ευκαιρία και αντί για πληροφορίες και συμβουλές, προσφέρει στον Μιχάλη τον έρωτά της…

Στην τρίτη σκηνή και ενώ βρισκόμαστε στην έκτη εβδομάδα της καραντίνας, εξελίσσονται κωμικοτραγικά γεγονότα στο σπίτι του ζευγαριού, όταν, εμφανίζονται ο Κλέων και η Ευδοξία ή Δόξα, μόλις αρραβωνιασμένοι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα δύο ζευγάρια έρχονται αντιμέτωπα με τις άνομες πράξεις τους και τις επιπόλαιες επιλογές τους, καθότι είναι μεταξύ τους…  ανεπανόρθωτα εκτεθειμένοι. Αναζητείται λοιπόν ο τρόπος που θα τους βγάλει από αυτό το αδιέξοδο! Η λύση θα βρεθεί με τρόπο ευρηματικό. Θα πρέπει όμως να περιμένουν οι πρωταγωνιστές μας ώσπου να περάσει η μπόρα. Γιατί, όσο η πανδημία δεν υποχωρεί, τηρούνται οι… αποστάσεις.

 

ΠΡΑΞΗ Β΄

Στην πρώτη σκηνή που εξελίσσεται στο διαμέρισμα του ζευγαριού, η Πόπη ατημέλητη και αγανακτισμένη από τον μακροχρόνιο εγκλεισμό λόγω της πανδημίας, περιφέρεται σαν άγριο θηρίο μέσα στο σπίτι της. Αυτή όμως τη φορά επηρεασμένη από τα λόγια της μάνας της, αποφασίζει να κάνει επιτέλους με τον Μιχάλη ένα παιδί, καθώς πλέον των άλλων, βλέπει τον άντρα της να απομακρύνεται και πως ο γάμος της κινδυνεύει να διαλυθεί οριστικά. Όμως σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει ο κουμπάρος της και παλιός της εραστής, ο Κλέων, και η Πόπη αρχίζει να υποψιάζεται πως ο Μιχάλης δεν ήταν όπως της είπε σε συνέδριο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε ταξιδάκι με την άσπονδη φίλη και κουμπάρα της, τη Δόξα. Πρέπει όμως να βεβαιωθεί…

Στην δεύτερη σκηνή, το ίδιο Σάββατο το βράδυ, η Πόπη έντονα ερωτική και με καινούριο λουκ, περιμένει τον Μιχάλη να γυρίσει από το ταξίδι και να τον παρασύρει σε ένα ερωτικό παιχνίδι, προκειμένου να διαπιστώσει πόσο… κουρασμένος είναι από το υποτιθέμενο συνέδριο! Ο Μιχάλης φυσικά δεν ενδίδει και εκεί αρχίζουν όλα. Η Πόπη, κλαίει απαρηγόρητα όταν...  Όταν χτυπάει η πόρτα και μπαίνουν στο διαμέρισμα ο Κλέων και η Ευδοξία κρατώντας στο χέρι τέσσερα εισιτήρια για κρουαζιέρα με το Πλοίο της Αγάπης. Μπροστά στην ευκαιρία που τους παρουσιάζεται, αφήνουν στην άκρη τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση στη σχέση τους και αποφασίζουν να πάρουν τις τελικές αποφάσεις μετά την κρουαζιέρα. 

Στην τρίτη σκηνή, κάποιους μήνες μετά, ο Μιχάλης και ο Κλέων κάθονται στο σαλόνι και συζητούν, όταν εισέρχονται από την κουζίνα, η Πόπη, η Δόξα, ο δίσκος με τα μεζεδάκια και… μια μεγάλη έκπληξη! Οι μάσκες τα απολυμαντικά και κυρίως τα σατέν στριγκάκια που κάποτε τους ένωσαν, τους είναι πλέον άχρηστα…

 

ΠΡΑΞΗ Γ΄

Στην πρώτη σκηνή, δεκαπέντε χρόνια αργότερα, γύρω στο 2040, η Πόπη, καλοστεκούμενη πενηντάρα πλέον, κάθεται στην πολυθρόνα της και προσπαθεί να βάλει μια τάξη στη ζωή της, καθώς ο γιός της μεγάλωσε, αρχίζει σιγά σιγά να απογαλακτίζεται και αυτή έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή της για να διαπιστώσει αν ακόμη μετράει ως γυναίκα... Παρουσιάζεται στη σκηνή η κουμπάρα της η Δόξα και αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν τα νέα επιτεύγματα της τεχνολογίας και της τεχνικής νοημοσύνης, για να μάθουν την… αλήθεια!

Στη δεύτερη σκηνή, Ο Μιχάλης ανακαλύπτει τυχαία την παγίδα που στήνουν μαζί η Πόπη και η Δόξα και ενημερώνει σχετικά τον Κλέωνα. Έχουν τώρα να αντιμετωπίσουν οι δύο άνδρες έναν θανάσιμο κίνδυνο…

Στην τρίτη σκηνή, Η Πόπη και η Δόξα ετοίμασαν μπουφέ με εδέσματα εποχής και περιμένουν τους καλεσμένους τους. Αντί όμως για αυτούς παρουσιάζονται μεταμφιεσμένοι ο Μιχάλης και ο Κλέωνας, σε εφαρμογή ενός σατανικού σχεδίου…

 

ΠΡΑΞΗ Α΄

 

ΜΑΣΚΕΣ ΚΙ ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΙΚΑ … 

 

ΠΡΟΣΩΠΑ

Πόπη: Η σύζυγος

Μιχάλης: Ο σύζυγος

Κλέων: Ο εραστής                                                                          

Ευδοξία (Δόξα): Μια φίλη      

                                          

 ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τραγούδι: Μουσική - στίχοι Γιάννης Δεβελέγκας.

 

«Περιμένοντας τον Ιό»

 

Μου είπαν είσαι ευάλωτος μπρός στου ιού το μένος

να μπεις σε απομόνωση μέχρι να ‘ρθει το θέρος

γιατί αλλιώς ανεύθυνε θα σε βρει μαύρο τέλος.

…….

Ώσπου να βγει το φάρμακο και πάθω ανοσία,

όλοι μου διαμήνυσαν πως έχει σημασία

να μείνω στο διαμέρισμα των δύο επί τρία.

…….

Ο υδράργυρος εσκάλωσε στα χαμηλά του μήνα

κι απ’ το μπαούλο, έβγαλα ξανά την καπαρντίνα.

Με βλέπω ως τον Αύγουστο να μένω καραντίνα.

…….

Πότε θα κάνει καύσωνα, βερμούδα ως το γόνα

το ψάθινο καπέλο μου, μεσ’ στην πευκοβελόνα,

να κατεβώ στις θάλασσες χωρίς ιό κορόνα…

  

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ (1^η βδομάδα καραντίνας) 

Η Πόπη, ανήσυχη τριανταπεντάρα, παντρεμένη με τον Μιχάλη και ερωτευμένη με τον Κλέωνα, είναι κλειδαμπαρωμένη στο σπίτι, λόγω της πανδημίας. Καθώς  περιμένει, ελαφρά ενδεδυμένη με ένα αραχνοΰφαντο μπέιμπι ντολ την κομμώτρια να έρθει να τη χτενίσει, μονολογεί.

 

ΠΟΠΗ: Είμαι ένας κορίτσαρος εξόχως μορφωμένη!

Κοινωνική δικτύωση; Πολύ εξελιγμένη!

Στο φέις και στο ίνσταγκραμ κατέχω τα πρωτεία!

Αυτό το παραδέχτηκε κι εκείνη η …Ευδοξία,

Φίδι, φαρμάκι κολοβό, φίλη εδώ και χρόνια,

μου άρπαξε το γυμναστή μέσ’ από τα σεντόνια.

Αξίζω όμως στον έρωτα το κάτι παραπάνω.

Το Νίκο, το Θεμιστοκλή και ίσως και τον Πάνο

που έχει δύο κότερα και ένα υδροπλάνο.

 

«Πόπη, μου είπε η μάνα μου, είσαι ξεμυαλισμένη!

Σου άξιζε καλύτερος, μα είσαι παντρεμένη.

Δε λέω, είναι ξενέρωτος και λίγος ο Μιχάλης.

Τον πήρες όμως άντρα σου και τσιμουδιά μη βγάλεις.

Πάψε λοιπόν να τριγυρνάς και στα καφέ να τρέχεις

και κοίταξε κορόνα σου τον Μιχαλιό να έχεις.

Να κάνετε κι ένα παιδί πριν τα τριάντα έξι

γιατί αργά ή γρήγορα αυτός θα μπερμπαντέψει!

Δε βλέπεις τον πατέρα σου εγώ πώς κουμαντάρω;

Ποτέ δεν τον απάτησα, ούτε με τον κουμπάρο.

Διώξε κι αυτόν τον εραστή, τον Κλέωνα τον μούργο.

Καλύτερα να έμπλεκες μ΄ έναν κοινό κακούργο!!!

Αυτός δεν έχει τίποτε κανείς να του ζηλέψει

κι ανάθεμα αν δέησε ποτέ του να δουλέψει»…

 

Έτσι κι εγώ αποφάσισα λίγο να κάνω κράτει.

Όχι που τόπε η μάνα μου, αλλά από γινάτι.

Έτσι λοιπόν τον Κλέωνα λέω να παρατήσω

και τον μεγάλο έρωτα αλλού ν’ αναζητήσω.

Είναι ευκαιρία μάλιστα μέσα στην πανδημία,

τέλος να δώσω οριστικό σ’ αυτήν την ιστορία,

με ένα τηλεφώνημα και… λίγη μαεστρία!

 

……. Σηκώνει το iphone από το μπουντουάρ

 

ΠΟΠΗ: Μεγάλη αγάπη ατέλειωτη μοναδική και μία!

Κλέωνα, μας εχώρισε αυτή η πανδημία.

ΚΛΕΩΝ: Τι έπαθες καρδούλα μου;

ΠΟΠΗ:                                             Είμαι απελπισμένη.

ΚΛΕΩΝ: Δεν ήρθε η κομμώτρια και είσαι συγχυσμένη;

ΠΟΠΗ: Τι να σε πω βρε Κλέωνα, τι δεν καταλαβαίνεις.

Δε θα σε δω και σήμερα, να μη με περιμένεις.

ΚΛΕΩΝ: Αγάπη μου ατέλειωτη…

ΠΟΠΗ:                                        Κλέων, μην επιμένεις.

ΚΛΕΩΝ: Θέλω για λίγο να σε δω λίγο να σ’ αντικρίσω.

Δυο μήνες τώρα αποχής κοντεύω να λαλήσω!

ΠΟΠΗ: Ωχ! έρχεται ο άντρας μου καλύτερα να κλείσω!

 

……. Μπαίνει στη σκηνή ο Μιχάλης

 

ΠΟΠΗ: Άντρα μου και καμάρι μου και του σπιτιού κολόνα!

Πώς κι ήρθες τόσο γρήγορα;

ΜΙΧΑΛΗΣ:                            Απ’ τον ιό κορόνα!

Μας έδιωξαν απ΄ τη δουλειά στο σπίτι πια θα μένω.

ΠΟΠΗ: Δεν έπαιρνες τηλέφωνο για να σε περιμένω;

Κάτι θα σου μαγείρευα εδώ και τόση ώρα.

Κινέζικο ή  καγιανά (εσύ μου έλλειπες τώρα).

ΜΙΧΑΛΗΣ: Να, κοίτα που σου έφερα ένα μικρό δωράκι.

Μάσκες, απολυμαντικά κι ένα σατέν στριγκάκι!

Τώρα στην απομόνωση μέσα στην καραντίνα,

έλεγα να σκαρώναμε τον μπέμπη ή την μπεμπίνα!

ΠΟΠΗ: Ετούτο αποκλείεται!

ΜΙΧΑΛΗΣ:                           Μη τύχει και γελάσεις!

ΠΟΠΗ: Κι εγώ σου λέω σοβαρά αυτό να το ξεχάσεις.

Δεν ήρθε ακόμα ο καιρός να σπάσει το κορμί μου,

το στήθος μου το ζουμερό κ’ οι τσουπωτοί γοφοί μου!

Δεν είδες πώς κατάντησε την Ευδοξία η γέννα;

Τρέχει στα γυμναστήρια μάταια (αυτή η σμέρνα).

ΜΙΧΑΛΗΣ: Θα είμαστε όμως μαζί όλο αυτό το μήνα,

γιατί μαζί μ΄εμέ κι εσύ, θα μπεις σε καραντίνα.

Όπως αυτό ορίστηκε σε διαταγές και νόμους,

στους δρόμους γίνετ’ έλεγχος από τους τροχονόμους!

ΠΟΠΗ: Κάνε παιδί με όποια θες, αλλά, όχι μαζί μου!

Τίποτα δεν απόλαυσα ακόμα απ’ τη ζωή μου!

  

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ (3^η βδομάδα καραντίνας) 

Η Ευδοξία πηγαινοέρχεται ανήσυχα στο διαμέρισμά της.      

Χτυπάει η πόρτα και εμφανίζεται ο Μιχάλης!

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Δόξα, σ΄ ευχαριστώ πολύ για την επιμονή σου,

να έρθω να σ’ επισκεφτώ εδώ στη θαλπωρή σου.

Εσύ την Πόπη ξέρεις την καλύτερ’ από μένα,

σε γυναικεία θέματα που έχετε ειπωμένα.

Γι αυτό τη γνώμη σου ήθελα τη συμβουλή ν’ ακούσω,

πώς τα επιχειρήματα της Πόπης θ’ αντικρούσω.

ΕΥΔΟΞΙΑ: Βασίσου εσύ απάνω μου κι εγώ πάνω σε σένα,

γιατί σε αγαπώ πολύ…

ΜΙΧΑΛΗΣ:              Την Πόπη; ή εμένα;

ΕΥΔΟΞΙΑ: Η Πόπη είναι φίλη μου, μα σ’ αγαπώ λιγάκι!

Πάντα σε ονειρευόμουνα, μικρό μου ζουζουνάκι…

ΜΙΧΑΛΗΣ: Κι εγώ σε αγαπώ πολύ και έφερα δωράκι,

μάσκες, απολυμαντικά κι ένα σατέν στριγκάκι!

ΕΥΔΟΞΙΑ: Δεν έπρεπε βρε Μιχαλιό, μα όμως δίχως άλλο,

μόλις θα πιούμε το ποτό θα πάω να το βάλω!

Έχασα πλέον τα κιλά που είχα σα λεχώνα.

Κοίτα ομορφιές που έκανα;

ΜΙΧΑΛΗΣ:                         Είσαι σωστή γοργόνα!

Άκουσα πως ο γυμναστής που τα ‘χατε φτιαγμένα,

δεν μένει τώρα πια εδώ έφυγε για τα ξένα.

Και το παιδί το έδωσες σε κοντινή σου θεία

κι έτσι ξανά απόκτησες πλήρη ελευθερία.

ΕΥΔΟΞΙΑ: Ελευθερία λες εσύ τη μοναξιά ετούτη;

Απ’ έξω κορονοιός και μέσα χαζοκούτι;

Είσαι ο πρώτος που έχω δει, εδώ και τρεις βδομάδες

 κι από παλιό τσελεμεντέ διάβασα τρεις αράδες!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Για πες μου σε παρακαλώ και τις κουβέντες μέτρα.

Γνωρίζεις κάποιου Κλέωνα τα σούρτα και τα φέρτα;

ΕΥΔΟΞΙΑ: Μα έλα τώρα Μιχαλιό μη κάνεις σα παιδάκι!

Ας τα αφήσουμε αυτά κι έλα κοντά στο τζάκι,

γιατί δεν ξέρω μόνη μου να βάζω το στριγκάκι…

 

 ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ (6^η βδομάδα καραντίνας) 

Η Πόπη και ο Μιχάλης κάθονται στο σαλόνι τους σε απόσταση δύο μέτρων ο ένας από τον άλλον, φορώντας μάσκες και γάντια. Ο Μιχάλης διαβάζει εφημερίδα και η Πόπη περιφέρεται στο ίνσταγκραμ, όταν χτυπάει η πόρτα και εμφανίζεται ο Κλέων με την Ευδοξία φορώντας επίσης γάντια, χειρουργικές μάσκες και κουκούλες! Ο Κλέων αφήνει ένα κουτί με χρυσό περιτύλιγμα στο έπιπλο της εισόδου και ανταλλάσουν εξ αποστάσεως φιλιά!

 

ΠΟΠΗ: Τι έκπληξη είναι αυτή φίλη μου αγαπημένη.

Από το φέις και τα τουίτ είσ’ εξαφανισμένη!

Ποιος όμως είν’ ο κύριος έλα να μας συστήσεις!

Σε αγωνία κι αίνιγμα, άλλο μη μας αφήσεις.

ΕΥΔΟΞΙΑ: Αχ! Πώς και το λησμόνησα παράληψη μεγάλη

θα ενημερώσω τώρα ευθύς εσέ και τον Μιχάλη!

Από εδώ ο Κλέωνας,

ΠΟΠΗ:                      (Ο Κλέων ο δικός μου)!

ΜΙΧΑΛΗΣ: (Της Πόπης θα ‘ναι ο γκόμενος)

ΕΥΔΟΞΙΑ:                                              αρραβωνιαστικός μου!

Μάλιστα αποφασίσαμε να μην χρονοτριβούμε,

μετά τον κορονοϊό ευθύς να παντρευτούμε.

ΠΟΠΗ: (Για κοίτα την ξετσίπωτη) Παρακαλώ καθίστε,

πάω να φέρω τα ποτά μέχρι να γνωριστείτε.

ΕΥΔΟΞΙΑ: Θα έρθω Πόπη μου κι εγώ μαζί σου στην κουζίνα

κι άσε τους άνδρες να μιλούν για ιούς και καραντίνα.

 

Πόπη και Ευδοξία, αποχωρούν.

Ο Μιχάλης και ο Κλέων, κάθονται αντικριστά.

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Λοιπόν, για πες μου Κλέωνα, ποια είναι η δουλειά σου;

Πούθε κρατά η σκούφια σου; Τα ενδιαφέροντά σου;

ΚΛΕΩΝ: Το να δουλεύεις φίλε μου τη σήμερον ημέρα,

με τους ιούς να περπατούν και δώθε μα και πέρα,

είναι επικίνδυνο πολύ ρίσκο πολύ μεγάλο

και οι μισθοί ‘ναι κολοβοί, ίσα μ’ ένα ρεγάλο.

Κάνω λοιπόν ενέργειες και πίσω μα και πρόσω

μια θέση στο δημόσιο καλή να κουτουπώσω.

Όσο για ενδιαφέροντα, και να το πω οφείλω,

έχω μεγάλη πέραση στο ασθενές το φύλο.

Μα τώρα αποφάσισα,

ΜΙΧΑΛΗΣ:                (Θα τον εκαρυδώσω)

ΚΛΕΩΝ: να γίνω φρόνιμο παιδί μιας και θα στεφανώσω.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Τη Δόξα πως τη γνώρισες; Την ξέρεις πολύ χρόνο;

ΚΛΕΩΝ: Α! είναι πολύ πρόσφατο, τρεις εβδομάδες μόνο!

Μας σύστησε μια φίλη της που υποψιαζόταν

πως με τη Δόξα ο άντρας της ενταλαβεριζόταν!

 Έτσι λοιπόν μιας κι ήθελε τον γάμο της να σώσει

και πίσω τον αντρούλη της στο σπίτι να μαντρώσει

έκανα μια επίσκεψη στης Δόξας το τσαρδάκι

και ‘κει ερωτευτήκαμε στο αναμμένο τζάκι

όταν την εβοήθησα να βάλει ένα στριγκάκι.

ΜΙΧΑΛΗΣ: (Λες να μην είχε τίποτα, ο Κλέων με την Πόπη);

ΚΛΕΩΝ: (Πολύ φοβάμαι πως αυτός, θε να με κάνει τόπι).

 

Μπαίνουν στη σκηνή οι γυναίκες με τα ποτά και ένα δίσκο με μεζεδάκια.

 

ΠΟΠΗ: Παιδιά αποφασίστηκε θα είμ’ εγώ κουμπάρα.

ΕΥΔΟΞΙΑ: (¨Έτσι),

ΠΟΠΗ:                    (θα)

ΚΛΕΩΝ:                        (βλέπω)                                                

ΜΙΧΑΛΗΣ:                              (τακτικά)

ΕΥΔΟΞΙΑ, ΠΟΠΗ:                                (κουμπάρο)

 ΚΛΕΩΝ, ΜΙΧΑΛΗΣ:                                        (και κουμπάρα)!

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Αλήθεια τι μας φέρατε σ’ εκείνο το κουτάκι!

ΕΥΔΟΞΙΑ: Δεν είναι κάτι ακριβό, ένα απλό δωράκι!

ΚΛΕΩΝ: Μάσκες απολυμαντικά χρήσιμα για την ώρα

ΠΟΠΗ: Και δυο στριγκάκια από σατέν,

ΕΥΔΟΞΙΑ, ΠΟΠΗ, ΚΛΕΩΝ, ΜΙΧΑΛΗΣ: για όταν περάσει η μπόρα!

 

ΠΡΑΞΗ Β΄ 

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ …

 

ΠΡΟΣΩΠΑ

 

Πόπη: Η σύζυγος

Μιχάλης: Ο σύζυγος της Πόπης

Κλέων: Ο πρώην εραστής της Πόπης                                                                          

Ευδοξία (Δόξα): Η… επιστήθια φίλη και σύζυγος πλέον του Κλέωνα                                                       

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τραγούδι: Μουσική Γιάννης Δεβελέγκας, στίχοι Κώστας Τζίμας.

 

«Στου Έρωτα τη Δίνη»

 

Φέτος από μήνα Μάρτη, βαλ’ το δάχτυλο στο χάρτη

βρες μας ένα ξερονήσι, πριν ο έρωτάς μας σβήσει.

…….

Αλμυροί και ιδρωμένοι, με την άμμο φορεμένοι,

ο μαΐστρος θα μας γδύνει, μες στου έρωτα τη δίνη.

…….

Τις νύχτες θα ψαρεύουμε κι αντί γι’ ασετιλίνη

τα μάτια σου θα κλέβουνε το φως απ΄ τη σελήνη.

 

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ (Δύο χρόνια μετά) 

Η Πόπη, με τις φόρμες γυμναστικής και απεριποίητη, περιφέρεται μέσα στο σπίτι της αγανακτισμένη από τον μακροχρόνιο εγκλεισμό λόγω της πανδημίας και μονολογεί. 

 

ΠΟΠΗ: Η καραντίνα έληξε… ή μήπως κάνω λάθος;

Όλα τα μέτρα εφάρμοσα, σχολαστικά, με πάθος.

Κανένας τώρα δεν μπορεί να με κατηγορήσει

πως είμαι μια ανεύθυνη με μειωμένη κρίση.

Τα χέρια πως δεν έπλενα, και απολυμασμένα

είχα μοκέτες και χαλιά, κι εκείνα τα σκασμένα

σεμέν - τραπεζομάντηλα, αν είχα ψεκασμένα. 

Με σύνεση υπάκουσα στους λοιμωξιολόγους

κι ο Μιχαλιός να μ’ αγαπά έχει πολλούς τους λόγους.

Ήμουν πιστή ως σύζυγος όλη τη διετία

και να εξομολογηθώ, δεν έχω αμαρτία…

Τον Κλέωνα μια δυο φορές μονάχο σαν τον είδα

ούτε που τον αγκάλιασα ούτε… φιλί του πήρα.

Μόνο απ’ το τηλέφωνο αλλάζαμε φιλάκια

που είναι υποχρέωση σε δύο κουμπαράκια!

Κανείς δεν αναγνώρισε αυτή μου τη θυσία

ακόμα και η μάνα μου με άφησε στα κρύα.

 

«Πόπη, μου είπε, βάλε μπρος, πρέπει παιδί να κάνεις

η καραντίνα έληξε, τον Μιχαλιό τον χάνεις!

Τώρα που του τελείωσε η τηλεεργασία

θα κυνηγά συνέδρια και κάθε συνεδρία.

Με τόσους γύρω πειρασμούς πολύ δεν θα αντέξει

κι έτσι αργά ή γρήγορα κάποια θα σου τον κλέψει.

Ένα παιδί, θα τον κρατά δεμένο με το σπίτι.

Κι εσύ, το τσιλημπούρδισμα μ΄ εκείνον τον αγύρτη

τον Κλέωνα, τον εραστή, τρομάρα του μεγάλη

π’ ούτε μυαλό από κόκορα δεν έχει στο κεφάλι

κοίτα να μην τον ξαναδείς στα μέσα και στα έξω

γιατί άλλον έναν χωρισμό να ξέρεις δεν θ’ αντέξω».

 

Έτσι κι εγώ αποφάσισα, με δισταγμούς μεγάλους

να κόψω την προσποίηση, συχνούς πονοκεφάλους.

Θα πάω στην κομμώτρια, τα νύχια μου θα φτιάξω

θα κάνω μιαν ανόρθωση, τα χείλια μου θα βάψω

κι όταν αργά το Σάββατο ο Μιχαλιός γυρίσει

θα είμαι πλέον έτοιμη, πολύ να με… ποθήσει.

 

 Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κινητό της

 

ΠΟΠΗ: Παρακαλώ ποιον θέλετε;

ΚΛΕΩΝ:                                        Είμαι ο Κλέωνάς σου

σε παίρνω από τη δουλειά ν’ ακούσω τη λαλιά σου.

Ξέρεις πολύ μου έλειψες και είμαι απελπισμένος…

ΠΟΠΗ: Άσε τα σάπια Κλέωνα εσύ ‘σαι…  παντρεμένος.

Κι Δόξα, είναι φίλη μου και είναι και κουμπάρα

γι αυτό φρόνημα κάθισε, και κάτω από τη μπάρα.

ΚΛΕΩΝ: Τα πράγματα δεν παν καλά μόνος θα καταντήσω

σε λίγους μήνες το πολύ να ξέρεις θα χωρίσω.

 Η Δόξα πια δεν μ’ αγαπά το έχω σιγουρέψει.

ΠΟΠΗ: Με κάποιον λες να τα ‘μπλεξε;

ΚΛΕΩΝ:                                                 Με… τριγυρνά μια σκέψη.

Τώρα που μας λευτέρωσαν κάνει πολλά ταξίδια

κι όπως αντιλαμβάνεσαι με ζώσανε τα φίδια.

ΠΟΠΗ: Και ο δικός μου ο Μιχαλιός πάλι απουσιάζει

είν’ όλο σε συνέδρια για μένα δεν τον νοιάζει.

Μου είπε πως μες στης δουλειάς είναι αυτό τη φύση

και πως το Σάββατο αργά το βράδυ θα γυρίσει.

ΚΛΕΩΝ: Κι εμένα η Δόξα Σάββατο θα ‘ρθει από την Κρήτη.

Πήγε με το μεσιτικό για ένα μεγάλο σπίτι.

ΠΟΠΗ: Μια κρουαζιέρα στα νησιά Κλέων έχω καημό,

μ’ έφαγε η τηλεόραση…  

ΚΛΕΩΝ:                          Πάμε για ένα ποτό;

Μια ευκαιρία έχουμε μεγάλη να βρεθούμε.

ΠΟΠΗ: Μη συζητάς, αδύνατον είναι ν΄ ανταμωθούμε.

Θα πρέπει να καλλωπιστώ να γίνω πάλι ωραία

όπως με γνώρισες παλιά, πριν του ιού τα νέα.

ΚΛΕΩΝ: Θέλω για λίγο να σε δω μικρό μου πιτσουνάκι.

ΠΟΠΗ: Κλέωνα, αποφάσισα να κάνω ένα παιδάκι!

 

……. Η Πόπη δέχεται κλήση στο κινητό από τον Μιχάλη και βάζει τον Κλέωνα σε αναμονή.

 

ΠΟΠΗ: Άντρα μου παλικάρι μου και του σπιτιού καμάρι!

Τι λέει η συμπρωτεύουσα; Έχει πολύ Βαρδάρη;

Περίμενέ με μία στιγμή θα κάψω το φαΐ μου…

 

……. Η Πόπη γυρίζει τη γραμμή στον Κλέωνα.

 

ΠΟΠΗ: Κλέωνα είν’ ο Μιχαλιός και κλείνω τη γραμμή μου.

 

Κλείνει τον Κλέωνα. Γυρίζει τη γραμμή στον Μιχάλη.

 

ΠΟΠΗ: Έλα, στο τσαφ το πρόλαβα, θα άρπαζε από κάτω

κι είναι τ’ αγαπημένο σου… μοσχάρι ριγανάτο

ΜΙΧΑΛΗΣ: Πόπη, αγάπη μου καλή, πώς πάει η Αθήνα;

 

Η Πόπη χτυπάει στο πάτωμα νευρικά και ρυθμικά το πόδι της.

 

ΠΟΠΗ: Πώς πάει το συνέδριο;

ΜΙΧΑΛΗΣ:                               Αυτό τα πάει… φίνα.

Εγώ όμως σκοτώνομαι, δεν παίρνω μιαν ανάσα

τα δύσκολα τα θέματα μου τα ‘χουν κάνει πάσα.

Αυτά όμως τα ξεπερνώ στη σκέψη τη δικιά σου

και περιμένω πως και πως να μπω στην αγκαλιά σου.

ΠΟΠΗ: Μου λείπεις Μιχαλάκη μου…

ΜΙΧΑΛΗΣ:                                      Θέλω να σε… φιλήσω.

ΠΟΠΗ: Δεν έχω έναν άνθρωπο λίγο να του μιλήσω

κι εκείνη η κουμπάρα μου είν’ εξαφανισμένη

δεν απαντά στις κλήσεις μου «Ειν’ απασχολημένη»!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Λυπάμαι πριγκηπέσα μου μα πρέπει να σε κλείσω

μέσα, απ’ το… συνέδριο, μου λένε να γυρίσω!

 

Η Πόπη κλείνει το τηλέφωνο και μονολογεί.

 

ΠΟΠΗ: Αρχίζω να ανησυχώ. Εδώ κάτι συμβαίνει…

Με ποια τάχα γυρνοβολά; Ποια να τον γυροφέρνει;

Δε γίνεται να μου κρυφτεί, αυτά τα ‘χω σπουδάσει

θα λύσω το μυστήριο ο κόσμος να χαλάσει…

  

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ (Το ίδιο Σάββατο το βράδυ) 

Η Πόπη καθρεφτίζεται και φορμάρει τα μαλλιά της, περιμένοντας τον Μιχάλη!

 

ΠΟΠΗ: Ωραία μου τα χτένισε έχω μεγάλη τύχη

τέτοιο μαλλί έχω να δω απ΄ όταν ήμουν νύφη.

Και η νυχού το νύχι μου το άφησε μεγάλο

αν όλα τα παραδεχθεί… τα μάτια θα του βγάλω.

Γιατί υποψιάζομαι, η Δόξα, αντί για Κρήτη

να παίρνει τον… αέρα της από τον… Ψηλορείτη,

στη Σαλονίκη πέρασε όλες αυτές τις μέρες

να τρώει με τον Μιχαλιό… πίτσες και… παπαρδέλες.

Γι αυτό κι εγώ στολίστηκα έγινα φιγουρίνι

με τις δαντέλες τα σατέν της Μάρας της Μαρτίνι

να τον τεστάρω για να δω αν είναι… πεινασμένος 

 ή μήπως ο αντρούλης μου ήρθε ξεζουμισμένος.

 

Ανοίγει η πόρτα και εμφανίζεται στη σκηνή ο Μιχάλης φουριόζος.

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Αγάπη μου, λατρεία μου, γλυκούλικο Ποπάκι

σου λέω, την προαγωγή την έχω στο τσεπάκι.

Με τούτο το συνέδριο που είχε επιτυχία

μου τάξανε πως θ’ ανέβω και στην ιεραρχία!

… Μα τι σου λέω ο τρελός,  έλα να σε φιλήσω

για της δουλειάς τα πράματα άλλο δεν θα μιλήσω.

ΠΟΠΗ: Μιχάλη μου, ερωτική διάθεση μεγάλη

έχω γιατί μου έλειψε του άντρα μου η αγκάλη.

Σου έχω και ζεστό νερό να κάνεις ένα μπάνιο

και έλα στο κρεβάτι μας για ένα φιλί ουράνιο.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Το βλέπω πόσο όμορφα στολίστηκες για μένα

μα έχω πονοκέφαλο, τα πόδια μου κομμένα.

Υπερωρίες έκανα για ν’ ανταποκριθώ

στις απαιτήσεις της δουλειάς και στο… αφεντικό

ΠΟΠΗ: Το αφεντικό σου άντρα μου έχει μεγάλη λόξα

μα και εσύ επιρρεπής είσαι για λίγη … Δόξα

 

Ο Μιχάλης εκείνη την ώρα έπινε νερό και πνίγηκε…

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Μ’ έπνιξες βρε Ποπάκι μου μ’ αυτές σου τις απόψεις…

(Τα ήπατα παιδάκι μου κόντεψες να μου κόψεις).

Αν πάρω την προαγωγή και αυξηθεί ο μισθός μου

θ΄ αλλάξουμε τη μηχανή στο αυτοκίνητό μου.

Κι όταν λίγο αργότερα κάνω καλή καριέρα

όπως σου υποσχέθηκα θα πάμε κρουαζιέρα

μια κι είναι επιθυμία σου το Αιγαίο να γυρίσεις

μ’ ένα κρουαζιερόπλοιο νησί να μην αφήσεις.

ΠΟΠΗ, κλαψουρίζοντας: Άντε, τώρα κατάλαβα πως πας να τα μπαλώσεις.

Βάλε τις πιτζαμούλες σου και τράβα να ξαπλώσεις.

Κι εγώ θα ξαναθυμηθώ σ’ αυτήν την πολυθρόνα

πόσο καλά περνάγαμε με τον ιό κορόνα…

Κράταγε το σπιτάκι μας ζεστό η αγκαλιά σου

κάθε πρωί με ξύπναγαν τα χάδια τα φιλιά σου

και κάναμε ένα διάλειμμα δέκα λεπτάκια μόνο

για την τηλεργασία σου, σύμφωνα με το νόμο.

 

Ο Μιχάλης την πλησιάζει για να την παρηγορήσει. Είναι έτοιμος να δικαιολογηθεί, όταν χτυπάει η πόρτα. Ανοίγει ο Μιχάλης και εμφανίζονται ο Κλέων με την Ευδοξία. Ο Κλέων αφήνει ένα κουτί με χρυσό περιτύλιγμα στο έπιπλο της εισόδου! Η Πόπη σκουπίζει τα δάκρυα.

 

ΠΟΠΗ: Τι έκπληξη είναι αυτή, κουμπάρε… κουμπαρούλα.

Πριν πείτε οτιδήποτε…

ΚΛΕΩΝ:                       Κι εγώ τα ξέρω ούλα!  

Η Δόξα τα ξεφούρνισε, μου είπε την αλήθεια,

στην Κρήτη πως θα πήγαινε, ήτανε παραμύθια.

Τον Μιχαλιό συνάντησε μονάχη η καημένη

γιατί με μένα ήτανε πολύ απελπισμένη.

Λέει πως θα τη χώριζα, είχε μια υποψία,

κι ο Μιχαλιός επάνω της ασκούσε γοητεία!

ΔΟΞΑ: Αλήθεια είναι, νόμιζα πως είμ΄ ερωτευμένη.

πως ήθελα του Μιχαλιού να είμαι ερωμένη.

Στη σκέψη μου τον Μιχαλιό έφερνα κάθε τόσο

και ήθελα από κοντά …

ΠΟΠΗ:                           (Θεέ μου θα τη σκοτώσω)!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Να διαπιστώσει ήθελε αν όντως μ’ αγαπούσε

ΚΛΕΩΝ: ή ήταν απ’ αντίδραση…

ΜΙΧΑΛΗΣ προς τον Κλέωνα:      γιατί την απατούσες!

ΔΟΞΑ: Πόπη, για μένα ήτανε μία δοκιμασία

το να φερθώ στη φίλη μου με τόση υποκρισία!

ΚΛΕΩΝ: Μα έπρεπε η άμοιρη να το εξακριβώσει

και ο μόνος απ’ το δίλλημα αυτό να τη γλυτώσει…

ΔΟΞΑ: ήταν ο κουμπαρούλης μου που έχει τόση… γνώση.

ΠΟΠΗ: Κι από την… εξακρίβωση τι πόρισμα ελήφθη;

Η… γνώση του κουμπάρου σου…

ΔΟΞΑ:                                         μπόρεσε να με πείσει!

Από καπρίτσιο έστησα αυτή η ιστορία…

ΚΛΕΩΝ: Μόνο εμένα αγαπά στ’ αήθεια, η Ευδοξία!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Πόπη μου έτσι γίνανε τα πράγματα εκεί πάνω

αυτό είναι το σενάριο τίποτε παραπάνω.

Πράξεις ποτέ δεν έγιναν, μείνανε θεωρίες…

ΠΟΠΗ: Και θέλεις και προαγωγή για τις… υπερωρίες;

ΜΙΧΑΛΗΣ: Έλα βρε Πόπη σύνελθε.

ΚΛΕΩΝ:                                          Άκουσε τον Μιχάλη

κι η Δόξα, όταν γύρισε, ήμουν σε μαύρο χάλι.

Όμως αμέσως πείστηκα, έφυγε ο θυμός μου

η Δόξα είν’ ο ήλιος μου, έρωτας, σύντροφός μου!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Η Δόξα είναι ένοχη, κι εγώ είμαι επίσης…

ΔΟΞΑ: μα, για να βρω ποιον αγαπώ έκανα τις συγκρίσεις.

Και όταν ένοιωσα βαθιά… τον Μιχαλιό, στα μάτια

κατάλαβα πως τον Κλεώ - κι ας μ΄ έκανε κομμάτια -

αυτόν και μόνο αγαπώ και πως αν τον χωρίσω

καλύτερα τον κόσμο αυτόν να μην ξαναντικρίσω.

ΚΛΕΩΝ: Εμείς τώρα θα φύγουμε κι εσείς ας τσακωθείτε

ίσως απ’ τις πολλές φωνές λίγο να εκτονωθείτε.

Μα θα γυρίσει ο τέντζερης και θα ‘βρει το καπάκι

μόνο αν θα ανοίξετε εκείνο το κουτάκι!

 

Ο Κλέων και η Ευδοξία αποχωρούν και μένουν μόνοι, ο Μιχάλης, η Πόπη και η γυναικεία περιέργεια.

 

ΠΟΠΗ: Αλήθεια τι μας φέρανε σ’ εκείνο το κουτάκι;

Για να με καλοπιάσουνε θα ‘ναι κάνα δωράκι.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Μάσκες κι απολυμαντικά κι ένα σατέν στριγκάκι;

 

Ο Μιχάλης παίρνει στα χέρια του το κουτί που έφερε ο Κλέωνας.

 

ΠΟΠΗ: Ότι και να μας φέρανε σου λέω εκ των προτέρων

πρέπει, «Φοβού τον Κλέωνα και όταν δώρο φέρνων»

πως δεν εξαγοράζομαι και πίσω πια δεν κάνω

και το κουτί στα χέρια μου στο λέω δεν το πιάνω.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Καλά, θα το ανοίξω εγώ να δω τι περιέχει.

 

Ανοίγει με αγωνία το κουτί

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Μέσα έχει μια επιστολή και ένα φακελάκι

ΠΟΠΗ:  Το γράμμα πρώτα διάβασε, να πιάσουμε λαυράκι.                                

ΜΙΧΑΛΗΣ:  Κουμπάροι, λέει η γραφή, η τύχη έχει γυρίσει

πριν ένα μήνα άφησα τη Δόξα να τσιμπήσει

σε λοταρία δύο λαχνούς που κλήρωναν ταξίδι

απ’ του Αιγαίου τα νησιά έως το Γαλαξίδι.

Και σήμερα πρωί πρωί με πήραν στο γραφείο

και με πληροφορήσανε πως οι λαχνοί οι δύο

κερδίζουν δεκαήμερο, το πρώτο το βραβείο,

μια κρουαζιέρα στα νησιά, στη Νάξο και στη Χίο.

 

Η Πόπη αρπάζει το γράμμα από τα χέρια του Μιχάλη και διαβάζει.

 

ΠΟΠΗ: Σε Ρόδο, Σάμο, Κάρπαθο, Λέσβο και Σαντορίνη

τσάμπα εμείς οι τέσσερις και ότι θέλει ας γίνει…

Αντί να τσακωνόμαστε και να λογοδοτούμε

τις σχέσεις μας να φθείρουμε και να κακολογούμε

μέσ’ από το ταξίδι αυτό… ίσως τα ξαναβρούμε.

 

Η Πόπη πετάει ψηλά το γράμμα από τη χαρά της, αγκαλιάζονται με τον Μιχάλη και φιλιούνται…

 

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ (Κάποιους μήνες μετά, στο σπίτι της Πόπης και του Μιχάλη) 

Ο Μιχάλης και ο Κλέωνας, κάθονται στο σαλόνι και συζητούν. Μέσα από την κουζίνα ακούγονται θόρυβοι και οι φωνές της Πόπης και της Ευδοξίας.

                                              

ΜΙΧΑΛΗΣ: Τι όμορφά περάσαμε σ’ αυτή την κρουαζιέρα

τη βρήκα απολαυστική τη νύχτα και τη μέρα…

ΚΛΕΩΝ: Μιχάλη πρέπει να σου πω, πριν από κάτι άλλο

εγώ κακία δεν κρατώ, ξεπέρασα και… τ’ άλλο.

Μα, πρέπει όλα να στα πω λίγο να ξαλαφρώσω

γιατί πολύ αμάρτησα και πρέπει να γλυτώσω. 

Από τις τύψεις τις πολλές κι από την αμαρτία

κατάντησαν οι νύχτες μου μια σκέτη τυραννία.

Εκείνο το απόγεμα, Σαββάτο ήταν νομίζω,

τα πάντα ήταν γύρω μου στο μαύρο και στο γκρίζο.

Ήτανε σαν να κέρδισα το πρώτο το λαχείο

όταν πληροφορήθηκα απ’ το ξενοδοχείο

η Δόξα πως δεν πάτησε το πόδι της στην Κρήτη

ούτε αητούς αντάμωσε ψηλά στον Ψηλορείτη.

Έτσι λοιπόν την Πόπη μας έσπευσα να ρωτήσω,

την πιο στενή τη φίλη της πού να αναζητήσω.

Η Πόπη όμως ψυλλιάστηκε, ύποπτο πως συμβαίνει

και πως αυτή και μένανε μπόρα μας περιμένει

αφού είναι ανεξήγητες τόσες πολλές συμπτώσεις

και πως εσύ, το μάρμαρο θα πρέπει να πληρώσεις

γιατί κάτι σκαρώνατε η Δόξα μου κι εσύ

στης Σαλονίκης τα στενά και στη Χαλκιδική…

Έτσι κι εγώ της πρότεινα να πάμε να τα πιούμε

σ’ ένα μπαράκι εδώ κοντά να παρηγορηθούμε

για να περάσει ο πόνος της κι εμένα η συμφορά μου,

μα, το πρωί που ξύπνησα ήταν στην αγκαλιά μου…

ΜΙΧΑΛΗΣ: Κλέων, αλλάξαν οι καιροί και είμαστε μοντέρνοι

κανένας απ’ την μύτη του τον άλλον δεν τον σέρνει.

Όλα αυτά βρε Κλέωνα είναι ξεπερασμένα.

ούτε κι εγώ σ’ εσένανε τα έχω ειπωμένα.

Το βράδυ που είχε ρεβεγιόν στο Πλοίο της Αγάπης

στην πλάτη σε κουβάλησε του πλοίου ένας ναύτης

για να σε περιθάλψουνε κάτω στα ιατρεία.

όταν σ’ έπιασε η θάλασσα και έπαθες ναυτία…

Έτσι εγώ φορτώθηκα τα δύο τα κορίτσια

που θέλαν διασκέδαση, χορό, ποτό… μεθύσια.

Και το πρωί ξυπνήσαμε στην ίδια την κουκέτα

εγώ κι Δόξα τσίτσιδοι κάτω από μια κουβέρτα.

ΚΛΕΩΝ: Η Πόπη δεν κατάλαβε;

ΜΙΧΑΛΗΣ:                                  Ήταν σε αφασία

στο δεύτερο κατάστρωμα, με άλλη μια κυρία.

ΚΛΕΩΝ: Αχ! Χίλια κουσούρια άφησε η κρουαζιέρα ετούτη.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Άλλους κουνούσε η θάλασσα

ΚΛΕΩΝ:                                             κι άλλους το μπαλαμούτι…

 

Μπαίνουν στη σκηνή οι γυναίκες με τα ποτά, ένα δίσκο με μεζεδάκια και τις κοιλιές φουσκωμένες. Ακουμπούν τους δίσκους στο τραπέζι.

 

ΠΟΠΗ: Τι μούτρα είναι αυτά καλέ; Τι τάχα σας συμβαίνει;

Σκέφτεστε τις ευθύνες σας, το τι σας περιμένει;

ΔΟΞΑ: Έρωτες όμως θέλατε με δίχως προφυλάξεις

κι αφήστε το κατσούφιασμα για τις παλιές τις πράξεις!

Πρέπει να ωριμάσετε, μπαμπάδες επιτέλους…

 

Πόπη και Δόξα τρίβουν τις φουσκωμένες τους κοιλιές

 

ΠΟΠΗ, ΔΟΞΑ: Το μέλλον σας είναι εδώ και η αρχή του τέλους.

ΠΟΠΗ: Αγόρια είπε ο γιατρός θα είναι και τα δύο

κοντά κοντά θα γεννηθούν… 

ΚΛΕΩΝ:                              (Το ανέκδοτο είναι κρύο)…

ΔΟΞΑ: Το Πάσχα θα λευτερωθώ και στις γιορτές επάνω.

Τον γιο μου, ποδοσφαιριστή θα ‘θελα να τον κάνω.                                              

ΠΟΠΗ: Εμένανε ο γιόκας μου όταν θα γίνει ράπερ

θα τρώει το φαγάκι του απ’ το δικό μου τάπερ!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Όνειρα θερινής νυκτός γιατί οι καιροί αλλάζουν

όταν θα μεγαλώσουνε αλλιώς θα λογαριάζουν.

Του κεφαλιού τους πάντοτε θα κάνουν, θα το δείτε

όσα όνειρα κι αν κάνετε, θ’ απογοητευτείτε.

ΠΟΠΗ: Εγώ που τη μανούλα μου πάντοτε την ακούω

τις συμβουλές ευλαβικά όλες τις υπακούω

ποτέ δεν ζημιώθηκα από αυτά που λέει:

Δεν πρέπει να απελπίζομαι, οι ωραίοι έχουν χρέη…

 

«Πόπη, μου έλεγε προχθές κοίτα τον εαυτό σου

τον Μιχαλιό και το μωρό να έχεις σαν Θεό σου

καιροί δύσκολοι έρχονται, πρέπει να τους φροντίσεις

και στην παλιά σου τη ζωή δεν πρέπει να γυρίσεις

κι αν θέλετε καμιά φορά στο θέατρο να πάτε

θα σας κρατάω το μωρό να βγείτε, να ξεσκάτε».

 

Μιχάλης και Κλέων, ταυτόχρονα.

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Η πεθερά μου πάντοτε λέει ανοησίες,

ΚΛΕΩΝ: Εγώ έχω κάνει ως εδώ πάρα πολλές θυσίες.

ΜΙΧΑΛΗΣ: από τις υποσχέσεις της δεν κράτησε καμία

ΚΛΕΩΝ: Ροπή δεν είχα στη δουλειά ούτε στην εργασία

ΜΙΧΑΛΗΣ: κι ανάθεμά με αν ποτέ κρατήσει το παιδί μας.

ΚΛΕΩΝ: και  κοίτα πως κατάντησα… θύμα εργοδοσίας

 

ΠΟΠΗ: Ωωωχ! Τέλος πάντων, ως εδώ, αυτό άλλο δεν πάει!

ΔΟΞΑ: Κλέων, ακούω το μωρό έντονα να κλωτσάει!

ΚΛΕΩΝ: Για ν’ ακουμπήσω Δόξα μου θέλω να το ακούσω.

ΔΟΞΑ: Αυτά όμως που έλεγες να μην τα ξανακούσω.

ΠΟΠΗ: Αχ! Να το, τ’ άκουσα κι εγώ συνέχεια κλωτσάει…

ΜΙΧΑΛΗΣ: Πόπη μου άσε με κι εμέ, να δω αν μ’ αγαπάει.

ΠΟΠΗ: Όσα έλεγες για τη μαμά  πρέπει να πάρεις πίσω.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Πόπη μου σου ορκίζομαι πάλι δεν θα μιλήσω...

 

Μιχάλης και Κλέων χαϊδεύουν τις κοιλίτσες  και προσπαθούν να αισθανθούν τις κλωτσιές των μωρών. 

 

ΜΙΧΑΛΗΣ, ΚΛΕΩΝ: Αγάπη μου λατρεία μου πώς θα ‘ναι η θωριά του…

ΠΟΠΗ, ΔΟΞΑ: Μα πώς αλλιώς θα ήθελες; Θα μοιάζει του… μπαμπά του!!!

 

ΠΡΑΞΗ Γ΄

 

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ… 

 

ΠΡΟΣΩΠΑ

Πόπη: Η σύζυγος

Μιχάλης: Ο σύζυγος

Κλέων: Ο κουμπάρος                                                                          

Ευδοξία (Δόξα): Η κουμπάρα                                                  

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τραγούδι: Μουσική Γιάννης Δεβελέγκας, στίχοι Κώστας Τζίμας.

 

 «Κωδικός Πρόσβασης»

 

Σαν περπατάς συγκρούονται, γύρω σου οι διαβάτες

χορεύεις  και ξεσφίγγουνε παπιόνια και γραβάτες,

χαμογελάς κι’ ανοίγουνε, του ουρανού οι θόλοι,

δακρύζεις και θερμαίνονται, οι παγωμένοι πόλοι.

…….

Εκεί που λέω πως σε κρατώ, μου ξεγλιστράς σα χέλι

και ξεπερνάς το άγχος σου, χορεύοντας καγκέλι,

είσαι το πρώτο όνομα, σ’ όλες τις συναθροίσεις

στο πέρασμά σου κατακτάς, όλες τις διακρίσεις!

…….

Θέλω να βρω τον κωδικό, πρόσβασης της καρδιάς σου,

να κάνω κλικ στον παιδικό τον πρώτο έρωτά σου.

Ν’ ανοίξω τους φακέλους σου να δω στ’ «αγαπημένα»,

από τους καβαλιέρους σου, αν «έσωσες» και μένα.

 

 

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ (Δεκαπέντε χρόνια μετά. Γύρω στο 2040) 

Η Πόπη, καλοστεκούμενη, πενηντάρα πλέον, κάθεται στην πολυθρόνα της και μετράει σε ένα καθρεφτάκι τις ρυτίδες της. Μονολογεί.

 

ΠΟΠΗ: Έχασα πια τον αριθμό ρυτίδες να μετράω.

Είναι που στα πενήντα μου αισίως περπατάω;

ή μήπως φταίει της νυκτός η κρέμα η τελευταία

που όπως μου υποσχέθηκαν θα με κρατούσε νέα;

Σαράντα χρόνια πέρασαν από το δυο χιλιάδες

κι οι κρέμες υποτίθεται πως κάνουνε παπάδες…

Εμένα όμως μου φαίνεται πως είναι κοροϊδία

τυφλά να εμπιστεύεσαι κάθε τεχνολογία. 

Αχ! Καλά έλεγε η μάνα μου τα χρόνια πως περνάνε

τα νιάτα φεύγουν γρήγορα και δεν ξαναγυρνάνε.

Πρέπει όλα τα πράγματα στην ώρα τους να γίνουν

γιατί αν τ’ αφήνεις και περνούν κι εκείνα σε αφήνουν.

Τι όμως κι αν την άκουσα; Τι κέρδισα η χαμένη;

Τίποτε δεν απόλαυσα, είμαι και προδομένη.

Κι όμως, για αυτά που έλεγε δεν θα ‘δινα ούτε μία

αν τότε δεν προέκυπτε εκείνη η πανδημία…

Μου άλλαξε τα σχέδια που είχα αποφασίσει

να έπειθα τον Κλέωνα ξανά μη μ’ ενοχλήσει

γιατί άξιζα στον έρωτα το κάτι παραπάνω

τον Νίκο, τον Θεμιστοκλή και ίσως και τον Πάνο

που είχε δύο κότερα και ένα υδροπλάνο.

Αυτοί τι ν’ απογίνανε; Πού βρίσκονται, ποιος ξέρει;

Κι οι τρεις πολύ με θέλανε γιατί ήμουνα αστέρι.

Όπως και να το κάνουμε τίποτ’ αν δεν ρισκάρεις

απ’ την ανία την πολύ στο τέλος θα κρεπάρεις.

Καμιά φορά την τύχη σου αν δεν την προκαλέσεις

θα πέσεις σε κατάθλιψη, σε βήτα κλάσης θέσεις.

Κι εγώ τα χρόνια άφησα να φύγουν σαν νεράκι

κι απ τα πολλά που ήθελα μου έμεινε το μεράκι.

Μα θα μου πεις, πως σήμερα, δεν θα ‘χα ούτε το γιο μου

ούτε αυτό το σπιτικό θα ήτανε δικό μου…

Αλλά απ’ την άλλη βρε παιδιά, αν όλα δεν τα ζήσεις

ούτε θα το ευχαριστηθείς ούτε θα καζαντίσεις.

Τα πάντα σκόνη θα γενούν, κι ανάμνηση; καμία,

το κάδρο θα ‘ναι αδειανό, δίχως φωτογραφία.

Ουφ! Πολύ προβληματίζομαι σαν κάνω τέτοιες σκέψεις

και περιμένω σήμερα σπουδαίες επισκέψεις...

 

Χτυπάει η πόρτα και εμφανίζεται στη σκηνή η Δόξα φουριόζα.

 

ΔΟΞΑ: Πόπη μου τ’ αποφάσισα, πολύ σωστή σε βρίσκω

στη συνταγή απαραίτητη είναι μια πρέζα ρίσκο.

Όπως και να το κάνουμε τίποτ’ αν δεν ρισκάρεις

απ’ την ανία την πολύ στο τέλος θα σαλτάρεις.

Κάποιες φορές την τύχη σου αν δεν την προκαλέσεις

στη μαύρη την κατάθλιψη ολοταχώς θα πέσεις.

Από τα χρόνια του ιού είμαι σε καραντίνα

είκοσι έτη συναπτά πέρασα στην κουζίνα.

Να πλύνω ρούχα, να σεγνώ και να τα σιδερώσω

τίναγμα τα παπλώματα κι ύστερα να τα στρώσω.

Άζαξ ο άσπρος σίφουνας κατάντησα καλή μου

σώβρακα και κουζινικά ρήμαξαν την ψυχή μου.

Και στη δουλειά, κανείς τους πια τώρα δεν με προσέχει

να πάρω μια εκδίκηση πόθος με κατατρέχει.

Γι αυτό το αποφάσισα κάθε δεσμό να σπάσω

να κάνω επανάσταση, τρόπο να βρω να δράσω.

ΠΟΠΗ: Το σχέδιο είναι έτοιμο το έχω δουλεμένο

μέρες και νύχτες το ‘φτιαχνα

ΔΟΞΑ:                                     Πες μου, σε περιμένω.

ΠΟΠΗ: Για να πετύχει άλλωστε θέλει συνεργασία

δυνάμεις να ενώσουμε, τέχνη και μαεστρία.

ΔΟΞΑ: Σ’ αυτά εμείς σπουδάσαμε, έχουμε ντοκτοράτο.

ΠΟΠΗ: Άκουσε τότε τι θα πω, πριν κάνεις τον Πιλάτο!

 

……. Σηκώνει το iphone από το τραπέζι.

 

 ΠΟΠΗ: Παρακαλώ η GRECOTECH; Ανώνυμη εταιρεία;

Θα ήθελα τον διευθυντή ή κάποια υπηρεσία…

 

Περιμένει στο ακουστικό…

 

Για να νοικιάσω ήθελα ένα ρομποτ βαρβάτο

για λίγο χρόνο αρχικά… Μεθαύριο Σαββάτο.

Ένα μοντέλο απ’ τα καλά πολύ εξελιγμένο…

Να μοιάζει ίδιος άνθρωπος… Σε τούτο επιμένω!

ΔΟΞΑ, διακόπτει: Πες τους να είναι όμορφός, μην είναι κάνα τέρας!

Να μοιάζει με τον Δον Ζουάν ή έστω του Μπαντέρας.

ΠΟΠΗ συνεχίζει: Να ‘ναι ψηλό να ‘ναι λιγνό χωρίς πολύ κοιλίτσα

πρόσχαρο και ευγενικό να μην κρατάει γκλίτσα…

Για βίτσια; Αποκλείεται… αυτά δεν τα πληρώνω…

Ναι, απαραίτητο προσόν να λέει αλήθεια μόνο.

Το θέλω όπως είπαμε και να μην ξεχαστείτε

το Σαββάτο απόγευμα να ανταποκριθείτε.

Ο χρόνος είναι αρκετός δε θα ‘θελα βιασύνη

τα δυνατά σας βάλετε σας έχω εμπιστοσύνη.

Θα σας πληρώσω άμεσα απ’ το τηλέφωνό μου

και στείλτε την απόδειξη εδώ στο σπιτικό μου.

ΔΟΞΑ: Πόπη μ’ αφήνεις έκπληκτη είμαι γοητευμένη

έχω κουμπάρα όνειρο, πολύ προχωρημένη.

Μα, δεν φοβάσαι Πόπη μου μην πάθει καμιά βλάβη

και τι θα πει ο Μιχαλιός άμα σε καταλάβει;

ΠΟΠΗ: Το Σάββατο φεύγει μακριά, πάλι ταξίδι πάει

σ’ ένα μικρό συνέδριο. Πέμπτη ξαναγυρνάει.

ΔΟΞΑ: Και ο δικός μου, ο Κλέωνας, θ’ αργήσει να γυρίσει

λείπει στην Πελοπόννησο για να τοποθετήσει

κάτι φωτοβολταϊκά, σε ένα ξερονήσι.

ΠΟΠΗ: Για πες μου τότε Δόξα μου μήπως σ’ ενδιαφέρει,

αν είναι να ‘ρθουν δυο ρομπότ, πολύ θα μας συμφέρει.

ΔΟΞΑ: Πόπη ανησυχώ πολύ μη μου γενεί συνήθεια.

Μα, και το σπουδαιότερο… φοβάμαι την αλήθεια!

Δε γίνεται για μένανε να έρθει άλλο μοντέλο;

Εγώ, μόνο γλυκόλογα και κομπλιμέντα θέλω.

Γιατί αν μου πει πως γέρασα πως είμαι ξοφλημένη

θα σπάσω τους καθρέφτες μου, θα ‘μαι δυστυχισμένη.

ΠΟΠΗ: Σε είχα για αδίσταχτη, τα πάντα πως τολμούσες

ξέχασες πως τους… γυμναστές με λύσσα κυνηγούσες;

 

Η Πόπη σηκώνει το τηλέφωνο και πληκτρολογεί…

 

ΔΟΞΑ: Μα τότε βρε Ποπάκι μου πήγαινα στο σχολείο

Δεν είμαι όπως ήμουνα…

ΠΟΠΗ στο τηλέφωνο:     Ρομπότ να γίνουν δύο!

 

Κλείνει το τηλέφωνο.

 

Δόξα είμαι χαρούμενη, πρέπει να ετοιμαστούμε

ξέρω μια δυο καλές μπουτίκ, πάμε να στολιστούμε…

 

Φεύγουν.

 

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ( Το ίδιο απόγευμα) 

Ο Μιχάλης εισέρχεται στη σκηνή… Η Πόπη απουσιάζει.

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Πόπη μου λίγο άργησα, είχα πολύ δουλίτσα

Ξέρεις, να… προετοιμαστώ, να… φτιάξω κάτι σκίτσα

και κάτι ιδεογράμματα που πρέπει να προβάλω  

γιατί οι πελάτες μ’ αυτά, έχουν μεγάλο κάλο...

Πόπηηη, φωνάζω δεν μ’ ακούς; Πού είσαι ευλογημένη;

 

Την αναζητά στα δωμάτια του σπιτιού… κοιτάζει το ρολόι του.

 

Φαίνεται πως βαρέθηκε πια να με περιμένει.

Τώρα που λείπει κι ο μικρός με το κολέγιό του

μιας εβδομάδας εκδρομή… λένε για το καλό του

βρήκε ευκαιρία και αυτή λίγο να σουλατσάρει

στα μαγαζιά και στις μπουτίκ φόρεμα να προβάρει.

 

Βλέπει ένα φάκελο στο κομό και τον ανοίγει.

 

Φίλε, δεν προλαβαίνουνε λεφτά να μπουν στην τσέπη

πλακώνουν οι λογαριασμοί και δεν αφήνουν λέπι…

Ωχ! Δεν μπορεί, αδύνατον! Ρομπότ εξελιγμένα;

Σίγουρα λάθος έγινε, γι αλλού θα ‘ναι σταλμένα!

Μα τι ‘ναι αυτό, τα μάτια μου αρχίζουν να θολώνουν

αυτές οι δύο οι οχιές κάτι θα μας σκαρώνουν.

Έχει και δυο υπογραφές, της Δόξας και της Πόπης

Κι εγώ ένα προαίσθημα… πως θα γενεί της «Πόπης».

Αυτό δεν το περίμενα, αυτές είναι τρελές!

Χαθήκανε οι γκόμενοι και πήραν μηχανές;

Του Κλέωνα τώρα ευθύς πρέπει να του μιλήσω

και τη ζημιά που πάθαμε να αποκαταστήσω.

 

Ο Μιχάλης βγάζει στο τηλέφωνο τον Κλέωνα.

 

Χάλασε ο κόσμος Κλέωνα, πού ήμουν και πού ήσουν,

τους άνδρες τώρα τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν!

Το θέμα πάλι απ’ την αρχή οφείλουμε να δούμε,

μας απειλούν οι μηχανές, πρέπει ν’ αντισταθούμε.

Δύο ρομπότ ανδροειδή η Δόξα κι η δικιά μου

για Σάββατο νοικιάσανε, θα χάσω τα μυαλά μου!

Δεν έρχομαι, αναβάλλεται ότι είχες κανονίσει

για το Σαββατοκύριακο αυτό στο Λαγονήσι…

Τα γκομενάκια; Διώξε τα, αυτή είναι η λύση

κι ως αύριο τ’ απόγευμα εδώ να ‘χεις γυρίσει…

Δεν ξέρω, πες τους ότι θες, βρες μια δικαιολογία

Άλλη φορά τις… βλέπουμε, στην πρώτη ευκαιρία!

Τώρα με τις γυναίκες μας πρέπει ν’ ασχοληθούμε,

σκάρωσα ένα σχέδιο να τις εκδικηθούμε

και για να δοκιμάσουμε πόσο μας αγαπούνε…

 

Κλείνει το τηλέφωνο.

 

Αμέσως τώρα αντιδρώ και  στο λεπτό θα δράσω

χρόνος δεν έμεινε πολύς στα πράσα να τις πιάσω.

Θα μάθω λεπτομέρειες στην GRECOTECH αν πάρω

στον φίλο μου τον ΚΥΠατζή που ξέρω από φαντάρο.

 

Βρίσκει τον αριθμό τηλεφώνου και παίρνει τηλέφωνο στην GRECOTECH…

 

Έχω ένα πρόβλημα μικρό και θέλω να το λύσω

στον τεχνικό διευθυντή θα πρέπει να μιλήσω…

Έλα βρε φίλε αξέχαστε, χαθήκαμε εσχάτως

θυμάμαι από το στρατό, ήσουν μεγάλος γάτος.

Βρήκα εδώ στο σπίτι μου μια απόδειξη για δύο

ρομπότ βαρβάτα αρσενικά κι έχω ιδρώτα κρύο.

Για πες μου λεπτομέρειες για πότε πού και πόσα

και άφησε ελεύθερη να κελαηδά τη γλώσσα...

Αμάν! Τόσα πολλά λεφτά θα κάνει το ρημάδι;

Θα ‘ρθουν εδώ στο σπίτι μου το Σάββατο το βράδυ;

Σώσε με φίλε σώσε με, έπεσα σε μια δίνη,

παραγγελία άκυρη, κι άκουσε τι θα γίνει…

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ ( Το Σαββατόβραδο)

Η Πόπη και η Δόξα έχουν στρώσει μπουφέ και περιμένουν τα ρομπότ στο μισοσκόταδο.

ΔΟΞΑ: Πολύ σκοτάδι έχουμε, άναψε κάνα φως.

ΠΟΠΗ: Όχι, απαγορεύεται, μου το ‘πανε ρητώς.

Τηλέφωνο με πήρανε από την εταιρεία

πως ενοχλούνται τα ρομπότ  απ’ τη φωτοχυσία.

Και να σου πω; Καλύτερα, γιατί όπως θα είδες

στον χαμηλό τον φωτισμό κρύβονται οι ρυτίδες.

ΔΟΞΑ: Και γιατί έβαλες μπουφέ; Φαΐ, δεν θα τους λείψει.

Για κουβεντούλα έρχονται… κι ότι ήθελε προκύψει!

ΠΟΠΗ: Δόξα, σαν οικοδέσποινα προέβλεψα τα πάντα

δεκαετία μην ξεχνάς, έχουμε του σαράντα.

Ζούμε την επανάσταση της βιομηχανίας

μ’ εξελιγμένες λιχουδιές, νέας τεχνολογίας.

Πήρα αλευροσκώληκες, γρύλους με πρωτεΐνες

και κρέατα συνθετικά που έχουν βιταμίνες.

Εκεί στην άκρη του μπουφέ έχω λίγη ακρίδα

με μαγιονέζα μπόλικη. Σαλάτα; Μαύρη μύγα!

Είναι τροφές για άνθρωπους δεν ξέρω αν τους αρέσουν

μα πήρα ότι καλύτερο, τα μούτρα μου μη πέσουν.

Δεν μου το διευκρίνισαν αν πίνουν κι αν θα φάνε

μα είναι αδιάφορο, χαμένα δεν θα πάνε…

 

Χτυπάει η πόρτα και εμφανίζονται μεταμφιεσμένοι με περούκα και μουστάκι, ο Μιχάλης και ο Κλέωνας.

 

ΠΟΠΗ: Καλώωως τους,

ΔΟΞΑ:                            καλώς ήρθατε.

ΜΙΧΑΛΗΣ:                                             Από την εταιρεία

ΚΛΕΩΝ: ήρθαμε για το ραντεβού που πήρε μια κυρία.

ΠΟΠΗ: Ελάτε μην στεκόσαστε καθίστε στο σαλόνι

(Εγώ ρομπότ παράγγειλα, αυτοί μου μοιάζουν κλώνοι)!

 

Κάθονται αντικριστά

 

ΠΟΠΗ: Αλλιώς σας περιμέναμε.. εγώ είμαι η Πόπη

ΜΙΧΑΛΗΣ: Στην εταιρεία εμένανε με βγάλανε Προκόπη

ΚΛΕΩΝ: Εμένανε Χαράλαμπο με είπε η νονά μου

ΔΟΞΑ: Εγώ είμαι η κουμπάρα της, Δόξα το όνομά μου

ΜΙΧΑΛΗΣ: Κουβέντα πριν αρχίσουμε… κι ότι ήθελε προκύψει

κάθε αμφιβολία σας θα πρέπει να εκλείψει.

Η GRECOTECH απ’ την αρχή είχε στο πρόγραμμά της

ΚΛΕΩΝ: δώρο μεγάλο να αποκτά ο χιλιοστός πελάτης.

ΜΙΧΑΛΗΣ: Έτσι κι εσείς κερδίσατε το πρώτο το κουπόνι

και ήρθαμε αντί ρομπότ δύο καινούργιοι κλώνοι.

ΚΛΕΩΝ: Και αν κάτι δεν σας άρεσε, αυτόματα μπορούμε

σε κάθε επιθυμία σας να προγραμματιστούμε.

ΔΟΞΑ: Μα η παραγγελία μας νομίζω ήταν άλλη

ΠΟΠΗ: (Αυτός μοιάζει του Κλέωνα)

ΔΟΞΑ:                                            (κι εκείνος του Μιχάλη)

ΠΟΠΗ: Είχαμε πει του Δον Ζουάν, πρέπει να φέρνει ο ένας

κι ο δεύτερος τουλάχιστον να μοιάζει του Μπαντέρας.

ΔΟΞΑ: (Όρκο θα έπαιρνα βαρύ πως μοιάζουνε λιγάκι…).

ΠΟΠΗ: (Πάνε να μας την φέρουνε, ψεύτικο το μουστάκι).

ΜΙΧΑΛΗΣ: Όπως σας είπα απ’ την αρχή για να φχαριστηθείτε

πρέπει να καταγράψουμε πώς μας επιθυμείτε.

ΚΛΕΩΝ: Και την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε

Οι απαιτήσεις αυτές θα τακτοποιηθούνε!

ΔΟΞΑ: Πάρτε μολύβι και χαρτί και γράψτε ότι θα πούμε

γιατί είναι προϋπόθεση, πίσω να σας δεχθούμε.

ΠΟΠΗ: Σύντροφοι να ‘στε κι εραστές με υπομονή μεγάλη.

ΔΟΞΑ: Υδραυλικοί μηχανικοί και ξυλουργοί με χάρη.

ΠΟΠΗ: Εγώ σας θέλω έξυπνους γενναίους και αστείους.

ΔΟΞΑ: Ανεκτικούς και συνετούς και με τις άλλες… κρύους.

ΠΟΠΗ: Πάθος να έχετε τρελό και να μας αγαπάτε.

ΔΟΞΑ: Επέτειο, γενέθλια, ποτέ να μην ξεχνάτε.

ΠΟΠΗ: Αυτά τα λίγα για αρχή θα θέλανε να δούμε

και αν τα καταφέρετε, μόνιμα σας κρατούμε!

ΜΙΧΑΛΗΣ: Μ’ απ’ ότι ξέρουμε εσείς, είσαστε παντρεμένες.

ΠΟΠΗ: Ναι αλλά από τους άντρες μας απογοητευμένες.

ΔΟΞΑ: Εγώ υποψιάζομαι πως γκομενίτσα έχει.

ΠΟΠΗ: Και ο δικός μου συνεχώς με τη δουλειά του τρέχει.

Εμπιστοσύνη πια καμιά δεν έχω στον Μιχάλη.

ΔΟΞΑ: Ούτε εγώ στον Κλέωνα θα σκύψω το κεφάλι.

Νοκ άουτ θα τους βγάλετε, κάτω, στο καναβάτσο!

Θα μείνουν στο ασσόδυο θα κάτσουνε στον άσσο!

 

Ο Μιχάλης και ο Κλέων ανάβουν τα φώτα και βγάζουν τις περούκες και τα ψεύτικα μουστάκια.

 

ΜΙΧΑΛΗΣ: Οι μηχανές μας νίκησαν κι ας το παραδεχτούμε

πρέπει αργά ή γρήγορα να το αποδεχθούμε

πως άλλαξαν οι εποχές που κάναμε ότι να ‘ναι

και απ’ εδώ και στο εξής τα «πρέπει» θα μετράνε

Γιατί αλλιώς οι μηχανές θα μας υποσκελίσουν

την Πόπη και τη Δόξα σου πιστά θα υπηρετήσουν

κι αυτές αργά ή γρήγορα εμάς θα παρατήσουν.

ΚΛΕΩΝ: Με όσα λες Μιχάλη μου σκέφτομαι να συμπράξω 

τη Δόξα σαν τα μάτια μου στο μέλλον θα φυλάξω.

ΠΟΠΗ: Μα βρε κουτά, απ’ την αρχή σας πήραμε χαμπάρι

κι ο Μιχαλιός το μάθημα ελπίζω να ‘χει πάρει…

ΔΟΞΑ: Ο Κλέων είναι σίγουρο δεν θα παραστρατήσει

από εδώ και στο εξής τους όρκους θα κρατήσει…

ΠΟΠΗ, ΔΟΞΑ: Εσάς δεν σας αλλάζουμε ο κόσμος να χαλάσει

και όποιος βάλει στοίχημα σίγουρα θα το χάσει!

ΜΙΧΑΛΗΣ, ΚΛΕΩΝ: Κι εμείς γι αυτό που είσαστε σας θέλουμε κοντά μας.

ΠΟΠΗ, ΔΟΞΑ: Τα λόγια είναι περιττά πέστε στην αγκαλιά μας…

 

Πέφτουν σε λάθος αγκαλιά!

 

ΜΙΧΑΛΗΣ, ΚΛΕΩΝ: Αχ!!! Διάλεξα λάθος αγκαλιά…

 

Στρέφονται όλοι προς τους θεατές!

 

ΜΙΧΑΛΗΣ, ΚΛΕΩΝ, ΠΟΠΗ, ΔΟΞΑ: Πάμε ξανάααα;

 

ΑΥΛΑΙΑ

 

ΚΑΘΙΣΕ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΣΟΥ

          

          Πάει χάλασε ο κόσμος… Τρέχει σε λάθος κατεύθυνση!
          Τις προάλλες, συναντήθηκα με έναν καλό μου φίλο, ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή, τον Αγαμέμνονα!
           -            Γιάννη, να περάσεις μια μέρα από το ιατρείο να τα πούμε, μου είπε με έναν παράξενο τόνο στη φωνή του και με κοίταξε ερευνητικά βαθιά μέσα στα μάτια.
Του υποσχέθηκα πως θα πέρναγα από εκεί την ίδια Παρασκευή, με τη σκέψη ότι θα βγαίναμε στη συνέχεια σε μια κοντινή μπυραρία για ποτό και κουβεντούλα, όπως συνηθίζαμε παλιά στην προ κορονοϊού εποχή.
          Έτσι κι έγινε.
           -            Γιάννη, κάθισε σ’ εκείνη την αναπαυτική πολυθρόνα μέχρι να αποσώσω μια δουλίτσα, μου συνέστησε με ύφος άκρως επαγγελματικό όταν τον επσικέφτηκα στο ιατρείο του, και πες μου εν΄ τω μεταξύ κάτι περίεργο που σου συνέβη τελευταία, κάτι που θα ‘θελες να κουβεντιάσουμε.
           -            Τι να σου πω βρε Μένιο, του αντιγύρισα. Πολλά συμβαίνουν τελευταία γύρω μας. Ο κόσμος έχει τρελαθεί! Να, τώρα που ερχόμουνα με το μετρό, συνέβη κάτι που με προβλημάτισε ιδιαίτερα! Φοβήθηκα μη φάω ξύλο από έναν εγωπαθή! Που λες, στη στάση Αλέκος Παναγούλης της γραμμής δύο του «Αττικό Μετρό», περίμεναν όρθιοι στην αποβάθρα, ένας τύπος γύρω στα σαράντα-σαράντα πέντε και δίπλα του ένα παιδάκι που θα ‘ταν δε θα ‘ταν δέκα χρονών, μάλλον ο γιος του. Εγώ τους έβλεπα από μέσα. Η πόρτα του συρμού σταμάτησε ακριβώς μπροστά τους, ο 45ρης σήκωσε ψηλά τα μανίκια από το  εμπριμέ μακό μπλουζάκι - που εφάρμοζε απόλυτα στο καλογυμνασμένο του κορμί - και θαύμασε αυτάρεσκα το είδωλό του στο παράθυρο του συρμού που καθρέφτιζε. Αφού βεβαιώθηκε απόλυτα ότι το τατουάζ με το πρόσωπο της Μαντόνα - όπως ήταν στα νιάτα της πριν τις αλλεπάλληλες πλαστικές επεμβάσεις – φαινόταν ολόκληρο στο μπράτσο του, γύρισε και είπε στο 9χρονο που εν τω μεταξύ τον κοίταζε ανήσυχα, φοβούμενος μήπως και φύγει ο συρμός προτού προλάβουνε να μπούνε μέσα.  
            «Μπαίνουμε», είπε τελικά εκείνος επιτακτικά.
            Δύο και κάτι δέκατα του δευτερολέπτου πριν πιάσει η πόρτα τη φτέρνα του πανάκριβου Under Armour αθλητικού του παπουτσιού, ο 45χρονος έκανε την αυτοκρατορική του είσοδο στο βαγόνι ακολουθώντας τον μικρό! Ακούμπησε την πλάτη του στην απέναντι πόρτα και κοίταξε τριγύρω για να βεβαιωθεί ότι όλα τα βλέμματα των επιβατών ήταν στραμμένα πάνω του.
           Ο Μένιος παράτησε τα έγγραφα που είχε μπροστά στο γραφείο του, πήρε ένα μπλοκ κι ένα στυλό και κάθισε απέναντί μου, σε μια παρόμοια και εξίσου αναπαυτική πολυθρόνα!
           -            Πολύ ενδιαφέροντα όσα ακούω, μου είπε ψυχρά. Κάθισε όμως πιο βαθιά στην πολυθρόνα σου!
           -      Παρότι η ώρα ήταν σχετικά περασμένη, συνέχισα, οι επιβάτες μέσα στα βαγόνια ήταν αρκετοί. Ελάχιστοι ωστόσο από αυτούς έδωσαν την… πρέπουσα σημασία στην επιβλητική είσοδο των πρωταγωνιστών μας. Οι περισσότεροι, ψαχούλευαν μέσα στα «πανέξυπνα» κινητά τους κάτι να βρουν, αλλά και όσοι πάλι δεν κρατούσαν κινητό στα χέρια έδειχναν περισσότερο αδιάφοροι, απ’ ότι κατά κανόνα είναι οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων. Ο μόνος ίσως που παρακολουθούσε το όλον σκηνικό, ήμουν εγώ.
          -            Μάλιστα! Με διέκοψε ο φίλος μου. Κάθισε όμως πιο βαθιά στην πολυθρόνα σου!
          -            Αυτή λοιπόν η αδιαφορία του κόσμου, που λες Μένιο, φαίνεται πως δεν άρεσε καθόλου στον 45χρονο που βάλθηκε με τη βροντώδη φωνή του να δίνει οδηγίες ασφάλειας και καλής συμπεριφοράς στον μικρό του γιο: «Να φοράς πάντα τη μάσκα σου, όχι γιατί είναι υποχρεωτικό, αλλά για να προστατεύεσαι από τους άρρωστους που μπαινοβγαίνουν εδώ μέσα. Μη σε ξαναδώ να πίνεις αναψυκτικά γιατί θα γίνεις παχύσαρκος και δε θα μοιάσεις του μπαμπά σου. Τώρα που θα πάμε στο γυμναστήριο για να κάνεις σωματάρα, μην σε ακούσω κακομοίρη μου να διαμαρτυρηθείς πάλι στην γυμνάστρια που σ’ έχει αναλάβει, γιατί είναι και γνωστή της μάνας σου και θα μας σχολιάσει….». Αυτά κι άλλα πολλά έλεγε και όλο κοίταζε δεξιά αριστερά να δει αν τον προσέχουν και αν παρατηρούν το διογκωμένο φλεβικό σύστημα που κάλυπτε τα κενά από τις δερματοστιξίες στα χέρια του! Αλλά και πάλι, απ’ ότι φαίνεται, ο μόνος που τον πρόσεχε ήμουν εγώ!   
          -            Πολύ ωραία τα λες, με διέκοψε ο φίλος μου και κάτι σημείωσε στο μπλοκάκι του. Όλα αυτά λοιπόν εσένα σου φανήκανε παράξενα, έτσι δεν είναι; Κάθισε όμως πιο βαθιά στην πολυθρόνα σου!
          -            Ο γιος του στο μεταξύ, συνέχισα, χωρίς να κρατιέται από κάποιον ορθοστάτη, κυριολεκτικά ακροβατώντας σε κάθε απότομή κίνηση του συρμού, μιας και δεν έφτανε ούτε τις χειρολαβές για να πιαστεί, είχε βγάλει από την τσέπη του το κινητό τηλέφωνο και πάλευε να δαμάσει το σκορ κάποιου βιντεοπαιχνιδιού. Τότε κι εγώ δεν άντεξα και του είπα: «Δεν λες άνθρωπέ μου στο γιο σου να κρατηθεί από κάπου; Θα πατήσει ο οδηγός κανένα φρένο και θα τον ψάχνουμε τρία βαγόνια παρακάτω». Αυτό ήταν, όλοι όσοι ήταν μέσα στο βαγόνι γύρισαν και κοίταξαν τον μποντιμπίλντερ περιμένοντας προφανώς να του ανέβει το αίμα στο κεφάλι, να ανάψει κανένας καβγάς και να φάω της χρονιάς μου. Αυτός, όμως, όλως περιέργως,  μόνο που δεν με ευχαρίστησε που κατάφερα και έστρεψα τα βλέμματα επάνω του. Πήρε το γιο του από το χέρι και κάτι ψιθύρισε φεύγοντας στη Μαντόνα που στόλιζε περήφανη το μπράτσο του. Δόξα σοι ο Θεός… τη γλύτωσα, σκέφτηκα! Δεν θα ξαναμιλήσω!
         -            Γιάννη, έχεις αναρωτηθεί τώρα τελευταία αν έχεις αποκοπεί τελείως από την κοινωνία; Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό φίλε μου ότι μετά από δυόμισι χρόνια εγκλεισμό με τις «συμβουλές» των κορονολοιμωξιολόγων της TV, έχασες την επαφή με το περιβάλλον και ότι ζεις σε μια παράλληλη εικονική πραγματικότητα; Αυτά όλα που περιέγραψες είναι σήμερα απολύτως φυσιολογικά, κακώς τον χαρακτήρισες τον άνθρωπο εγωπαθή. Εσύ, ήσουν μέσα στο μετρό το ξένο σώμα και ίσως χρειαστείς… κάποια βοήθεια!
          -            Αγαπητέ μου Μένιο, τον διέκοψα, πολύ μοντέρνες και ωραίες οι απόψεις σου! Κάθισε όμως πιο βαθιά στην πολυθρόνα σου…
         Πάει, ο κόσμος σίγουρα τρελάθηκε!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΣΗ

Η Μήση, ήδη τριανταπεντάρα, ελεύθερη και καλοδιατηρημένη, πήρε από το συρτάρι της κουζίνας της δυο τρεις σακούλες για τις ακαθαρσίες της σκυλίτσας της, τη χάιδεψε τρυφερά κάτω από το σαγόνι, της χαμογέλασε, τη φίλησε στο στόμα και της είπε επιτακτικά καθώς της πέρναγε το ροζαλί λουράκι στο λαιμό:

-            Βερόνικα, ήρθε η ώρα για την απογευματινή μας βόλτα. Να είσαι ένα φρόνιμο κορίτσι!

Η Βερόνικα, ένα ξανθοκόκκινο  καθαρόαιμο γαλλικό γκριφόν, κούνησε την ουρά της!

Ο ήλιος της μεγαλούπολης ήδη είχε ακολουθήσει εδώ και ώρα την κατιούσα προς τη δύση του και τρεμόπαιζε θλιμμένα πίσω από κάτι σκόρπια λευκά συννεφάκια που είχαν ακουμπήσει τεμπέλικα πάνω στον ορίζοντα. Η Μήση, έκρυψε τα πανέμορφα καταπράσινα μάτια της πίσω από τα πανάκριβα σκουρόχρωμα Prada γυαλιά της, και κατευθύνθηκαν οι δυο τους  χαρούμενες κι ευτυχισμένες, προς το πάρκο της πλατείας «Ηρώων Πολυτεχνείου»!

Η μέρα από το πρωί, είχε φερθεί πολύ φιλικά μαζί της! Αφενός μετά από μια βδομάδα καθυστέρηση της είχε έρθει επιτέλους η περίοδος, και το σπουδαιότερο, βρήκε αμέσως θέση και έκλεισε ραντεβού στο κομμωτήριο του Άραμη για την ερχόμενη Παρασκευή. Αυτό κι αν δεν ήτανε επιτυχία, αν αναλογιστεί κανείς πως για να σε δεχθεί ο Άραμις για ένα κοντό κουπ, έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο δύο τουλάχιστον εβδομάδες νωρίτερα.   

Το μόνο που ανησυχούσε τη Μήση αυτή την περίοδο, ήταν οι συχνές ληστείες που γινόντουσαν στα σπίτια γύρω από τη γειτονιά της.

-             Αυτή η αστυνομία επιτέλους δεν κάνει τίποτε για να τους πιάσει, μουρμούρισε, καθώς στάθηκε στη ρίζα ενός δένδρου του πεζοδρομίου για να πάει η Βερόνικα προς νερού της!

            Οι στάσεις της Βερόνικα στις ρίζες των δένδρων και στις κολόνες της ΔΕΗ, εκνεύριζαν αφάνταστα τη Μήση, γιατί, όπως έλεγε στις φίλες της τα βράδια που βγαίνανε στα μπαράκια για ποτό, έχανε το ρυθμό της και απορυθμιζόταν το ηλεκτρονικό ρολόι του χεριού, που μέτραγε τα βήματα και τις θερμίδες της!

-            Μα που είναι ο Ζορό;  αναρωτήθηκε ανήσυχη η Μήση καθώς έφτασε στην είσοδο του πάρκου. Θα έπρεπε να είναι εδώ αυτή την ώρα! Θα τον περιμένω, έτσι κι αλλιώς δεν έχω άλλη επιλογή.

            Όσο περίμενε τον Ζορό, παρατηρούσε τα ζευγάρια που μπαινόβγαιναν χεράκι -χεράκι από και προς το πάρκο!

-            Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πλέον ποιο είναι το φύλο τους, σκέφτηκε! Ποιο ρόλο έχει ο ένας και ποιο ο άλλος μέσα σε κάθε σχέση ερωτική! Επιτέλους γκρεμίστηκαν τα στερεότυπα και η κοινωνία μας προόδευσε!

Η ώρα περνούσε απελπιστικά γρήγορα και ο Ζορό δεν έλεγε να σκάσει μύτη. Έβαλε το χέρι στην τσέπη της ζακέτας για να βεβαιωθεί ότι ήταν εκεί το μάτσο με τα χαρτονομίσματα που είχε σηκώσει κάτω από το στρώμα της πριν φύγει από το σπίτι!  Είχε αμελήσει την περασμένη εβδομάδα να προμηθευτεί «χόρτο» και σήμερα το είχε τόσο πολύ ανάγκη!

Χάιδεψε τα χαρτονομίσματα με τον αντίχειρα. «Μαύρα τα παίρνει ο Ζορό το βαποράκι μου,  είπε από μέσα της, μαύρα τα παίρνω κι εγώ από τους πελάτες μου! Μόνο τα κορόιδα δηλώνουν σ’ αυτή τη χώρα εισοδήματα στην εφορία! Φαντάσου να τα δήλωνα! Ούτε επίδομα για βενζίνα θα έπαιρνα για να κυκλοφοράω τσάμπα, ούτε θέρμανση θα είχα το χειμώνα, ούτε διακοπές θα έκανα με τον κοινωνικό τουρισμό στην Αίγινα και στη Λευκάδα!

Ένα δυνατό τράνταγμα στο λουράκι της Βερόνικα διέκοψε εκείνη τη στιγμή τις σκέψεις της. Κοίταζε γύρω. Το βαποράκι ήταν άφαντος!

Και τότε πρόσεξε το καροτσάκι που το έσπρωχνε μια νεαρή γυναίκα. Κοιτούσε το μωράκι της μέσα στο καροτσάκι και έδειχνε πολύ ευτυχισμένη. Το πρόσωπό της έλαμπε! Δίπλα της περπατούσε ο άντρας της, ίδιας περίπου ηλικίας, και κρατούσε από το χέρι του ένα λιγάκι μεγαλύτερο αγόρι.

-            Θεέ και κύριε! της ξέφυγε της Μήση! Πήρε στην αγκαλιά της το σκυλάκι της και έφυγε ενοχλημένη για το σπίτι.

…….

Λίγο αργότερα ακούστηκε να λέει στο τηλέφωνο!

-            Που να στα λέω Τέτη μου! Είδα στο δρόμο σήμερα εκεί που περίμενα το Ζορό, μια κακόμοιρη γυναίκα παντρεμένη! Δίπλα είχε τον άντρα της που κράταγε ένα παιδί κι αυτή να σπρώχνει η ταλαίπωρη ένα καροτσάκι μ’ ένα μωρό που όλη την ώρα έσκουζε! Κακοντυμένη, κακοχτενισμένη κυκλοφορούσε σαν ζητιάνα η δύστυχη.

-            Και το χειρότερο δεν σου το είπα φιλενάδα, θα έχει πάνω από δυο χρόνια η καημενούλα να φτιάξει τα νύχια της. Κι αυτός ο χάχας δίπλα της, την κοίταζε στα μάτια! Είναι για λύπηση ο άνθρωπος!

-            Ναι, σου λέω Τέτη μου. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας!

-            Σε κλείνω τώρα Τέτη, γιατί χτυπάει το κουδούνι. Θα είναι ο ντιλίβερος με το κινέζικο. Και είναι ένας παίδαρος, που να στα λέω! Σ΄ αφήνω τώρα! Γεια, γεια, γεια. Πολλά φιλάκια, γεια!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 

Υ.Γ.: Βασισμένο σε πραγματικό γεγονός.

           

 

 

 

 

ΤΟΥΡΤΑ ΓΑΜΟΥ

          

            Ο Τιμολέων ή Τιμ ή Λέων ή Λεώ, ήταν ανήσυχος! Από το πρωί δεν είχε πατήσει ψυχή στο ζαχαροπλαστείο του και ευρώ στο ταμείο του, ενώ είχε ακόμη απλήρωτο το νοίκι, το ρεύμα, το κινητό, και επιπλέον τους διακανονισμούς των δόσεων από παλιές χρεώσεις της εφορίας, του ΕΝΦΙΑ και του ασφαλιστικού του ταμείου! 
            Δε βαριέσαι, έλεγε κάθε τόσο στον εαυτό του, υπάρχουν και χειρότερα. Τουλάχιστον οι πελάτες που μπαίνουν στο δικό μου μαγαζί όλο και κάτι θα ψωνίσουν, ενώ στου Τάκη δίπλα το υποδηματοπωλείο και στου Σάκη παραδίπλα το εμπορικό με τα υφάσματα, μπαίνουν κάτι πελάτισσες που τους φέρνουν στα όρια νευρικής κρίσης! Κατεβάζουν όλα τα ράφια, φοράνε δεκάδες ζευγάρια παπούτσια, χαϊδεύουν όλα τα τόπια με τα υφάσματα και στο τέλος λένε αντίο, χωρίς ν’ αγγίξουνε το πορτοφόλι τους!
            Αυτές τις σκέψεις έκανε ο Τιμολέοντας, όταν ακριβώς μπροστά από το μαγαζί του πέρασε η κυρία Χαρίκλεια, ο φόβος και ο τρόμος της αγοράς. Η κυρία Χαρίκλεια ήταν ικανή να μπει δέκα φορές σε μια βδομάδα στο κατάστημα με τα υφάσματα και άλλες τόσες στο υποδηματοπωλείο, να φορέσει όλα τα ζευγάρια ακόμα και εκείνα που δεν ήταν στο νούμερό της και να φύγει αφήνοντας πίσω της ένα ξερό «Θα ξαναπεράσω»!
           Έτρεξε γρήγορα στην είσοδο του ζαχαροπλαστείου ο Τιμ, για να εντοπίσει χαιρέκακα «ποιανού τυχερού συναδέλφου του την πόρτα θα χτυπήσει»! Και τότε τον έλουσε κρύος ιδρώτας! Ένας κόμπος του στάθηκε στο λαιμό! Η κυρία Χαρίκλεια έκανε μερικά βήματα μπροστά και μετά έκανε απότομα μεταβολή και μπήκε στο ζαχαροπλαστείο!
           -            Καλημέρα Τιμολέοντα, τον χαιρέτησε ανέκφραστα. Ξέρεις την άλλη  εβδομάδα παντρεύω τον γιο μου και υποσχέθηκα στο ζευγάρι να τους κάνω δώρο την τούρτα του γάμου. Θα ήθελα να μου δείξεις μερικές για να διαλέξω!
           -            Ξέρετε, κυρία Χαρίκλεια, μπορώ να σας δείξω μόνο σε φωτογραφίες για να πάρετε έτσι μία ιδέα και να αποφασίσετε ποια σας αρέσει περισσότερο.
           -            Δεν χρειάζομαι τις φωτογραφίες, του είπε εκείνη παγερά, έχω πάει σε χιλιάδες γάμους και ξέρω με κάθε λεπτομέρεια τι θέλω. Δεν θα σε κουράσω καθόλου! Για αρχή θέλω να μου δείξεις μια πάστα στα εξήντα γραμμάρια, μία στα εκατό και μία στα εκατόν πενήντα για να διαλέξω το μέγεθος.
           Ο Λέων τις έδειξε αυτές που είχε στη βιτρίνα του ψυγείου.
           -            Όχι έτσι, του είπε εκείνη αυστηρά! Θέλω να τις βγάλεις από το ψυγείο να τις βάλεις σε πιατάκια και δίπλα να βάλεις και τα κουταλάκια του γλυκού, για να δω πως θα φαίνονται στους καλεσμένους μας!
           Ο Λέων πήρε μια βαθιά ανάσα και υπάκουσε χαμογελώντας φιλικά.
           -            Και δε μου λες βρε Τιμολέοντα, μέχρι πόσους ορόφους μπορείς να μου φτιάξεις; Μπορείς να βάλεις και κανένα όροφο στα ψεύτικα;
           Ο Λέων ανασκουμπώθηκε!
           -            Τι θα πρότεινες για την τάδε διάμετρο; Ή μήπως για καλύτερα τη δείνα; Συνέχισε απτόητη η κυρία Χαρίκλεια!
           Ο Λέων κατάπιε ένα βρυχηθμό που του έφτασε ως τους κοπτήρες, αλλά συγκρατήθηκε και δεν μίλησε!
           -            Και πού είσαι; Θέλω και μαργαρίτες Ολλανδίας ή μάλλον καλύτερα Βελγίου που είναι πιο φανταχτερές! Κι εκείνα τα ροζ και τα σομόν λουλούδια. Άσε καλύτερα τα σομόν δεν τα θέλω, θα φαίνεται σαν τούρτα σολομού. Τα φούξια θα ταιριάξουν πιο καλά με τη σοκολάτα!
           Ο Λέοντας, έταξε στον Άγιο Ελευθέριο μία λαμπάδα ως το μπόι του, αν τελικά το γλύτωνε το έμφραγμα!
           Για να μην μακρηγορώ, ύστερα από μιάμιση ώρα και κάτι, η περιπέτεια του Τιμολέοντα έλαβε τέλος και μάλιστα αίσιο. Έκλεισε η παραγγελία με μια γενναία έκπτωση, καθορίστηκε η παράδοση να γίνει τη μέρα του γάμου λίγο μετά το Μυστήριο για να είναι φρέσκια η τούρτα, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια των εκατόν πενήντα γραμμαρίων που θα τη συνόδευαν. Έδωσε αμέσως ο Λέων την παραγγελία στο εργαστήριο, σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του και κάθισε να πάρει μια ανάσα!
           Τη μέρα του γάμου - και αφού εν τω μεταξύ δεν είχε συμβεί τίποτε  άλλο συνταρακτικό στη ζωή του Λέοντα πέρα από την ψηφοφορία για την ονομασία του ΠΑΣΟΚ – πήρε το κλειστό φορτηγάκι του και πήγε στο εργαστήριο να πάρει την τούρτα.
           Και τότε συνέβη κάτι το απερίγραπτο! Άνοιξε το ψυγείο και τι να δει! Η τούρτα δεν υπήρχε! Μέσα στα ράφια του ψυγείου υπήρχε κάποια άλλη η οποία όμως ήταν τελείως διαφορετική, καμία σχέση με αυτή που είχε παραγγείλει η κυρία Χαρίκλεια!
           Τι να κάνει τώρα ο φουκαράς ο Τιμολέοντας, παίρνει αμέσως στο κινητό τον υπεύθυνο του εργαστηρίου.
           -            Έλα βρε Κώστα! Πού στο καλό είναι η τούρτα της Χαρίκλειας; Εδώ έχει μια άλλη, σκέτη κρέμα!
           -            Το ξέρω βρε Λέοντα, συγνώμη, εγώ την πήρα κατά λάθος, αλλά το κατάλαβα τώρα που έφτασα στη Πάργα και δεν προλαβαίνω με τίποτα να γυρίσω πριν το χορό. Βολέψου με την άλλη! Έχει και λίγα περισσότερα κομμάτια.
           Τι να κάνει ο φουκαράς ο Τιμολέοντας, πήγε την άλλη τούρτα στο κέντρο που θα γινόταν το γλέντι, την άφησε στον υπεύθυνο του κέντρου, απενεργοποίησε το κινητό του, έφυγε τρέχοντας από την πίσω πόρτα, κι έκανε αυτή τη φορά, άλλα δύο τάματα! Ένα στον Άγιο Σώστη κι ένα στον Άγιο Παντελεήμονα!
           Την άλλη μέρα το πρωί, μπουκάρει στο ζαχαροπλαστείο η κυρία Χαρίκλεια με τα χέρια στην ανάταση! Ο Λέων έχασε το χρώμα του.
           -            Τιμολέοντα, έλα να σε αγκαλιάσω, του είπε εκείνη γεμάτη ενθουσιασμό! Η τούρτα μας είχε απίστευτη επιτυχία!
           Ο Λέοντας αναρωτήθηκε μήπως τον δούλευε η πελάτισσά του ή μήπως της είχε σαλέψει το μυαλό για τα καλά.
           -            Το παραδέχτηκαν οι άπαντες και οι απαξάπαντες, συνέχισε απτόητη εκείνη, τέτοια τούρτα γάμου δεν ξαναματάγινε! Όλοι μου δώσανε συγχαρητήρια!
           Έβγαλε μετά το πορτοφόλι της, τον πλήρωσε, του άφησε και πενήντα ευρώ πουρμπουάρ και έφυγε μεσ’ στην τρελή χαρά!  
           Εκείνη τη στιγμή, έσκασαν μύτη από δίπλα ο Τάκης και ο Σάκης, που είχαν πληροφορηθεί εν τω μεταξύ τα καθέκαστα και κοίταξαν τον Τιμολέοντα με απορία!    
           Ο Τιμολέων ή Τιμ ή Λέων ή Λεώ, ήτανε απροσδόκητα χαρούμενος!
           -            Παιδιά, θα σας τα πω αργότερα τα νέα, τους είπε βιαστικά εκείνος, τώρα τρέχω να εκπληρώσω κάτι κατεπείγουσες υποχρεώσεις! Όχι δεν θα πάω στην εφορία, ούτε στον πάροχο του ρεύματος να τ’ ακουμπήσω! Στον Αϊ- Λευτέρη, στον Αϊ- Σώστη και στον Άγιο Παντελεήμονα θα πάω! Που μ’ έσωσαν απ’ τη χρεοκοπία κι από τα νύχια της Χαρίκλειας!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας    

Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ

 

         «Καημένε Μπάμπη, δεν είναι για την ηλικία μας οι βουτιές στη θάλασσα Απρίλη μήνα»! Του έλεγαν οι φίλοι του…
          Ο Μπάμπης όμως, ξεροκέφαλος καθώς ήταν, δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα!
«Εγώ θα πάω», τους έλεγε αποφασισμένος.
«Δε θα αφήσω να περάσει στα χαμένα αυτός ο υπέροχος κυριακάτικος ήλιος».
          Πήρε λοιπόν μαγιώ, πετσέτα, γυαλικό, καβαλίκεψε το σιτροέν, και με δύο ευρώ το λίτρο, κίνησε για την παραλία!
          Δεν θα έλεγες πως ήταν και λίγοι οι άνθρωποι που λιάζονταν στην αμμουδιά εκείνη την ώρα! Ωστόσο, μέσα στη θάλασσα, δεν υπήρχε ψυχή!
          Μάταια αναζήτησε ο Μπάμπης έστω και ένα κεφάλι να προεξέχει από την επιφάνεια της θάλασσας.
«Εγώ όμως θα το τολμήσω» είπε αποφασιστικά και προχώρησε προς τη γραμμή εφόδου με σταθερό βήμα και επιβλητική κορμοστασιά!
          Άπλωσε την πετσέτα του πάνω στην άμμο, γδύθηκε, έφερε το εφαρμοστό του μαγιώ στη σωστή θέση για να τονίζει τα… προσόντα του και πήρε δυο τρεις βαθιές ανάσες.
Πάντα έπαιρνε δυο τρεις βαθιές ανάσες ο Μπάμπης όταν ήταν να αποφασίσει για πολύ σημαντικά ζητήματα.  
          Έπειτα, χωρίς δισταγμό, έκανε πέντε δρασκελιές και έφτασε μπροστά από το ήρεμο κυματάκι που χάιδευε τα μικροσκοπικά βοτσαλάκια που ήταν παρατεταγμένα δημιουργώντας σύνορο ανάμεσα στη θάλασσα και στη στεριά.
          «Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς», μονολόγησε πάλι ο Μπάμπης, μεταφράζοντας τον Θουκυδίδη, και ακούμπησε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού του ποδιού πάνω στο νερό της θάλασσας για να της... πάρει τη θερμοκρασία!
Ένα τρομακτικό ρίγος διαπέρασε την ύπαρξή του! Προς στιγμήν δείλιασε!
          Γύρισε πίσω το κεφάλι να δει αν τον κοίταζε κανείς. 

          Αισθάνθηκε πέρα από το παγωμένο νερό να τον δέρνει και η ατυχία! Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω του!
«Να με κοιτάνε άραγε από θαυμασμό ή μήπως από απλή περιέργεια»; αναρωτήθηκε κι άρχισε να κιοτεύει!
          «Ρε δεν πάνε όλοι τους στο διάολο, είναι νωρίς ακόμα για μπάνιο» είπε από μέσα του κι έκανε να γυρίσει πίσω στην ασφάλεια της ζεστής αμμουδιάς.
          Εκείνη όμως τη στιγμή, για κακή του τύχη, το μάτι του έπεσε πάνω στο σακίδιο ενός λουόμενου, που είχε χαραγμένο ανάγλυφα το σήμα των καταδρομών «Ο Τολμών Νικά»!
          Σαν κινηματογραφική ταινία πέρασε από μπροστά του η μέρα που στα νιάτα του, τον κάλεσαν να υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις και αντίκρισε αυτό το σύμβολο στην πύλη του στρατοπέδου των καταδρομών. Θυμήθηκε το ρίγος και το δέος που αισθάνθηκε μόλις είδε αυτό το έμβλημα, αλλά και την τρομερή απογοήτευση που ένοιωσε αργότερα, όταν τον έκοψαν ως ακατάλληλο για τις ειδικές δυνάμεις, γιατί φοβόταν να περάσει τα εμπόδια του στίβου μάχης.
          «Όχι, είπε μέσα του, δεν αντέχω άλλη ντροπή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην παραλία περιμένουν από εμένα να κάνω το πρώτο βήμα για να με ακολουθήσουν! Δεν θα τους απογοητεύσω»!
          Έτσι λοιπόν το αποφάσισε και μάλιστα αυτή τη φορά χωρίς να πάρει τις προβλεπόμενες δυο τρεις ανάσες, καθώς αυτές του είχανε κοπεί τελείως από το κρύο, τη στιγμή που το νερό της θάλασσας έφτασε μέχρι τη μέση του.  
          Ξαφνικά αισθάνθηκε τα δάχτυλα των ποδιών του να μυρμηγκιάζουν, τις γάμπες του να μελανιάζουν και το εφαρμοστό μαγιώ του να γίνεται επικίνδυνα… ευρύχωρο κάτω από την επίδραση του παγωμένου νερού!    
          Γύρισε τότε πάλι πίσω το κεφάλι του με την ελπίδα ότι δεν θα τον κοίταζε κανείς, για να αποφύγει αυτή την τρομερή δοκιμασία!
          Και τότε την είδε!
Ήταν ψηλή, μελαχρινή, γυμνασμένη, καλοσχηματισμένη με τόσο πλούσιες καμπύλες!
          «Αυτό είναι ένα ισχυρό κίνητρο», σκέφτηκε ο Μπάμπης.
Και χωρίς δεύτερη κουβέντα βούτηξε με το κεφάλι στο νερό.
          Τα επόμενα δευτερόλεπτα νόμισε πως θα πεθάνει! Ότι θα πάθει συγκοπή!
Οι παλμοί της καρδιάς του έφτασαν τους εκατό… μπορεί και τους διακόσους.
          «Σώσε με Παναγίτσα μου, είπε, και σου υπόσχομαι πως θα τα ομολογήσω όλα στους φίλους μου, πως τον πράσινο μπερέ που φοράω στη φωτογραφία που τους δείχνω, δεν ήτανε δικό μου!
          Και τότε, ¨Ω του θαύματος, άρχισε να συνηθίζει το παγωμένο νερό και να… παίρνει πάνω του. Ανέκτησε πάλι την χαμένη του αυτοπεποίθηση, φούσκωσε από υπερηφάνεια το στήθος, ρούφηξε μέσα την κοιλιά και κατευθύνθηκε προς την ασυνόδευτη καλλονή που τον κοίταζε λιγωμένη από πάνω μέχρι κάτω. 

          Πιάσανε την κουβεντούλα.  
          «Πώς τα κατάφερες και μπήκες στο νερό μ’ αυτό το κρύο», του είπε εκείνη χαδιάρικα και συνέχισε πεταρίζοντας παιχνιδιάρικα τις ψεύτικες βλεφαρίδες της: «Είσαι ένας ήρωας, ο ήρωάς μου, δεν έχω γνωρίσει άλλον άνδρα σαν κι εσένα»!  
          «Ναι, απάντησε αυτός κολακευμένος, μη κοιτάς που τώρα πέρασαν τα χρόνια και έκανα λίγη κοιλίτσα! Κάποτε είχα περάσει κι εγώ την πύλη του στρατοπέδου των  καταδρομών»! «Εσύ αλήθεια, θα βουτήξεις ομορφούλα»;  
          «Θα βουτήξω κι εγώ σε λίγο, αλλά όχι γιατί είμαι τόσο τολμηρή όπως εσύ». Του είπε εκείνη με κάπως ασυνήθιστα βαριά φωνή.
Και συνέχισε ψιθυριστά κρατώντας τον τρυφερά από το μπράτσο.
«Απλά μπαίνω κάθε τόσο στη θάλασσα μέχρι τη μέση, προς νερού μου, γιατί πολύ με δυσκολεύει τώρα τελευταία ο… προστάτης»!

          Ο Μπάμπης σάστισε!  
          «Εγώ, θα πρέπει όμως τώρα, να τρέξω λίγο για να ζεσταθώ, όπως μου είπε ο γιατρός μου», είπε ο Μπάμπης ο καταδρομέας και άρχισε να τρέχει πανικόβλητος…
          Κι ακόμα τρέχει…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

 

            Η κυρά Νιόβη, ανασηκώθηκε νωχελικά και κοίταξε μέσα στο μισοσκόταδο το ξυπνητήρι. Ωραία, σκέφτηκε κι έγειρε πάλι στο κρεβάτι για να απολαύσει για μερικά ακόμη λεπτά τη ζεστασιά των σκεπασμάτων και την ηδονή του πρωινού ύπνου!
           Παρότι είχε βγει στη σύνταξη εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν είχε εγκαταλείψει τη συνήθεια να βάζει το ξυπνητήρι αποβραδίς, να ξυπνάει πάντα λίγα λεπτά πριν αυτό κουδουνίσει και να χουζουρεύει ώσπου να ξεκινήσει η μέρα.
           -            «Περίεργες συνήθειες έχεις καημένη μου», της είχε πει μια γειτόνισσα. «Και καλά τότε που δούλευες στο λογιστήριο της βιομηχανίας ζυμαρικών και σε έτρωγε το άγχος. Είχες κι από πάνω την έγνοια να φτιάξεις πρωινό, να ετοιμάσεις την κορούλα σου για το σχολείο και όλες τις σκοτούρες του σπιτιού! Είχες να φροντίζεις κι εκείνον τον αχαΐρευτο τον άντρα σου! Τώρα; Τώρα τι λόγο έχεις να ξυπνάς απ’ τ’ άγρια χαράματα καλή μου»; 
……….
            Η κυρά Νιόβη, δεν ήταν από τις τυχερές γυναίκες της ζωής! Γρήγορα μετά το γάμο ο άντρας της εκδήλωσε το πάθος του στον τζόγο και στο πιοτό. Και σαν μα μην έφταναν όλα αυτά, ένα εργατικό ατύχημα τον είχε καθηλώσει στο αναπηρικό καρότσι για κάμποσα χρόνια, μέχρι που το αλκοόλ του έφαγε τα σωθικά και τον έστειλε στους Ουρανούς!  
            Ως μόνη της παρηγοριά, είχε τη μονάκριβη κορούλα της τη Θάλεια, που κι αυτή όμως είχε να τη δει πολλά χρόνια. Από εκείνη τη μέρα που έφυγε για τη Γερμανία μήπως και βρει καλύτερες συνθήκες εργασίας μετά την κατάρρευση της οικονομίας στην Ελλάδα! Εκεί, όμως, αντί για «μέλλον» βρήκε εκείνον τον γερμαναρά με το σκουλαρίκι και τα τατουάζ, που την ξελόγιασε και την πήρε μαζί του σε ένα χωριό κοντά στο παγωμένο Αμβούργο. Όσο κι αν προσπάθησε η κυρά Νιόβη να την μεταπείσει δεν τα κατάφερε και ήρθανε σε ρήξη. Ούτε τηλέφωνο για τη γιορτή της δεν την παίρνει πια η κόρη της. Aποξενώθηκαν τελείως.  
            Ανάθεμα τους ανεπρόκοπους πολιτικούς που καταστρέψανε τη χώρα. Δέκα ολόκληρα χρόνια μιζέρια και ανατροπές! Όχι βέβαια πως την ένοιαζε πολύ για την κόρη της, που στο κάτω - κάτω της γραφής έκανε τις επιλογές της, αλλά για εκείνο το έρμο το κοριτσάκι της, την εγγονή της! Τι της φταίει εκείνο το κακόμοιρο να μεγαλώνει στα ξένα χωρίς το χάδι, τη φροντίδα και τα παραμύθια της γιαγιάς; Με τι ήθη και τι έθιμα να μεγαλώνει άραγε η Φωτεινούλα, που τώρα θα πλησίαζε τα δέκα;
            …….
           -             «Παραμονή πρωτοχρονιάς! Ας απολαύσω σήμερα τη μοναξιά μου», είπε η κυρά Νιόβη αποφασιστικά κι έδωσε μια γερή στο ξυπνητήρι. «Κάποιοι εκεί έξω με χρειάζονται…»!
           Δραστήρια και ανήσυχη καθώς ήταν η κυρά Νιόβη, είχε δώσει νόημα και χαρά στη ζωή της με δημιουργικές δραστηριότητες, φτιάχνοντας με πηλό διάφορα αγαλματίδια με ήρωες της επανάστασης του εικοσιένα, και προσφέροντας βοήθεια - όσο το επέτρεπαν τα οικονομικά της - σε ανθρώπους που η μοίρα τους είχε τσακίσει τα όνειρα.
           «Στην προσφορά, στην καλοσύνη και στην ελπίδα κρύβεται η ομορφιά της ζωής», έλεγε και ξανάλεγε καθώς γέμιζε έναν μεγάλο σάκο με τις συσκευασίες που είχε ετοιμάσει από την προηγουμένη. Τρόφιμα, μικρούς Άι-Βασίληδες και διάφορα άλλα δωράκια, κυρίως για μικρά παιδιά!
           Λίγο μετά, σαν τον Άι-Βασίλη, φορτωμένη με τον σάκο στην πλάτη, πήρε το αστικό και κατέβηκε στο κέντρο της πόλης. Μοίρασε δώρα στους άστεγους που βρέθηκαν στο δρόμο της, χάρισε παιχνίδια σε παιδάκια που είχαν βγει για τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς και γέμισε με τροφή και νερό τα δοχεία που είχαν τοποθετηθεί για τα αδέσποτα. Όταν ο σάκος άδειασε τελείως, η ίδια είχε γεμίσει ευτυχία!  
           «Τώρα μου αξίζει μια βόλτα στις βιτρίνες και στα μαγαζιά», είπε και άρχισε την περιπλάνηση στους στολισμένους δρόμους.
           Ήταν όλα τόσο χαρούμενα και γιορτινά! Κι όμως, κατά βάθος όσο περνούσε η ώρα κάτι από μέσα της την έτρωγε. Κάτι απροσδιόριστο ροκάνιζε της ευτυχία που της είχε χαρίσει η προφορά και η χαρά που είχε απλόχερα μοιράσει.
           « Αν ήτανε εδώ η εγγονούλα μου η Φωτεινούλα…»!
           Με αυτή τη σκέψη έφτασε μπροστά στο μεγάλο εμπορικό κέντρο. Στην είσοδο έπεσε πάνω σε έναν μεγαλόσωμο άγιο Βασίλη που υποδεχόταν τα παιδιά με σοκολάτες και ζαχαρωτά, φορώντας την  επιβλητική κατακόκκινη στολή του και χαϊδεύοντας την τεράστια κατάλευκη γενειάδα του! Ήτανε σαν αληθινός! Εκείνος σα να κατάλαβε τις σκέψεις της, χαμογέλασε και της έγνεψε με μια μικρή υπόκλιση του κεφαλιού του χωρίς όμως να πει κουβέντα. «Χο! Χο! Χο!», και να οι σοκολάτες και πάρτε παιδάκια μου μπαλόνια!
           «Αχ και να ήτανε εδώ η εγγονούλα μου η Φωτεινή…»!
           Συνεπαρμένη από τις παιδικές φωνές, τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τις πολύχρωμες βιτρίνες, ούτε που κατάλαβε η Κυρά Νιόβη πως πέρασε η ώρα! Άρχισε να σκοτεινιάζει έξω από το εμπορικό κέντρο κι ο κόσμος όλο και αραίωνε. «Ήρθε η ώρα να γυρίσω σπίτι» σκέφτηκε, «Ίσα που προλαβαίνω το λεωφορείο».
           Όταν λίγο μετά κατέβηκε από το λεωφορείο, σήκωσε το γιακά από το πανωφόρι της και πήρε το δρόμο για το σπίτι. Το κρύο είχε ήδη γίνει τσουχτερό και το χιόνι που έπεφτε άσπριζε σιγά σιγά την άδεια από κόσμο πλατεία! Και τότε, ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά της ο επιβλητικός εκείνος Άι-Βασίλης του εμπορικού κέντρου!
           -            Σε περίμενα για την παραγγελία, της είπε αυτός και της έδωσε έναν φάκελο! Αυτό το δώρο είναι για σένα!
           -            Δώρο για μένα; απόρησε η κυρά Νιόβη και άνοιξε τον φάκελο.
           -            Είναι ένα αεροπορικό εισιτήριο στο όνομά σου για το Αμβούργο, με ανοιχτή ημερομηνία, απάντησε εκείνος!
           -            Μοιάζει με ένα πολύ κακόγουστο αστείο, είπε η Νιόβη με καχυποψία και έκανε να γυρίσει πίσω τον φάκελο. Είναι αργά για μένα πια να παίρνω τέτοια δώρα. Πάνε πολλές δεκαετίες από τότε που έγραψα το τελευταίο γράμμα μου στον Άι-Βασίλη για να ζητήσω κάτι!
           -            «Ποτέ δεν παίρνω γράμμα και παραγγελίες από μεγάλους κυρά Νιόβη», απάντησε εκείνος χαμογελώντας με νόημα και χάθηκε μέσ’ στις νιφάδες του χιονιού το ίδιο ξαφνικά όπως πριν λίγο εμφανίστηκε!
            -            «Ποτέ δεν παίρνω γράμματα από μεγάλους»! επανέλαβε η κυρά Νιόβη φέρνοντας τον φάκελο στο μέρος της καρδιάς της και ένα δάκρυ χαράς και ευτυχίας κύλισε ανάλαφρα στο πρόσωπό της.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας