ΠΡΩΤΑ Ο …ΘΕΟΣ!!!

            Το όχημα τύπου χάμερ του αμερικανικού στρατού, ακινητοποιήθηκε κολλητά στο πεζοδρόμιο! «Λοχαγός Τόμας», μου συστήθηκε ο οδηγός του, και άπλωσε προς το μέρος μου ένα τεράστιο νέγρικο χαμόγελο. Εγώ του άπλωσα το χέρι! «Είμαι ο λοχαγός Τόμας του αμερικανικού στρατού», επανέλαβε αυτός, «και υπηρετώ στη βάση επικοινωνιών που είναι εδώ πιο κάτω».

Κάτι με ρώτησε, κάτι δεν του απάντησα όπως θα το ήθελε, ξεπέζεψε από το όχημα και βρεθήκαμε να πίνουμε μπύρες στο καφενείο ενός χωριού κοντά στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο! Έχω έναν συγγενή στην πατρίδα σου τη Νέα Ορλεάνη, του είπα, είναι παντρεμένος με μία Τεξανή και δεν περνάει καθόλου καλά μαζί της. Το περίεργο θα ήταν να περνούσε καλά, μου απάντησε εκείνος, και ξεκαρδίστηκε στα γέλια!

            Ας πάρουμε όμως την ιστορία μας από την αρχή! Μια βδομάδα νωρίτερα με είχε καλέσει στο γραφείο του ο στρατηγός διοικητής της μεραρχίας του Κιλκίς, όπου υπηρετούσα λίγο πριν εκπνεύσει η δεκαετία του ογδόντα, ως λοχαγός Μηχανικού.

-            Τελευταία σου αποστολή είναι αυτή, μου είπε. Τον άλλο μήνα φεύγεις με μετάθεση και θέλω μέχρι τότε να μου φέρεις το τοπογραφικό διάγραμμα αυτής της περιοχής – μου έδειξε με το στυλό του στον χάρτη- που βρίσκεται κοντά στα αρχαία ορυχεία χρυσού του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εκεί παλιά υπήρχε ένα μοναστήρι και οι κάτοικοι της περιοχής θέλουν οπωσδήποτε να σκάψουν τα ερείπια και να ξανακτίσουν την ιστορική εκκλησία του, για να λειτουργούνται! Το ζήτησαν επίμονα ο δήμαρχος και ο νομάρχης!

            Με έπιασε απελπισία. Η περιοχή ολόκληρη ήταν απόκρημνη, η έκταση της ερειπωμένης μονής μεγάλη, η αποτύπωση του εδάφους έπρεπε να είναι λεπτομερής, τα μέσα που είχα στη διάθεσή μου απαρχαιωμένα και ο διατιθέμενος χρόνος γι αυτή την εργασία σχεδόν ανύπαρκτος. Ωστόσο, η επιθυμία του στρατηγού, που ήταν επιθυμία του νομάρχη, που ήταν επιθυμία του  δημάρχου, που ήταν επιθυμία του κυρίαρχου χωριού …ήταν διαταγή!

            Χωρίς να χρονοτριβώ, έβγαλα τη στολή, φόρεσα ένα άνετο τζιν παντελόνι και μια πουκαμίσα, μπήκα στο ΙΧ αυτοκίνητό μου και τράβηξα γραμμή για το χωριό με τους …ευλαβικούς κατοίκους, για να συλλέξω τις πρώτες πληροφορίες, χωρίς να φαίνεται η ιδιότητα μου. Στο έμπα του χωριού συνάντησα την πρώτη εκκλησία, μετά την πρώτη στροφή την δεύτερη, λίγο πιο μικρή σε μέγεθος από την πρώτη, και φτάνοντας στην κεντρική πλατεία έπεσα πάνω σε έναν πανέμορφο και μεγαλοπρεπή ναό! Προβληματίστηκα!

-            Ωραίες εκκλησίες έχετε στο χωριό σας, απευθύνθηκα προς την παρέα που κάθονταν στο διπλανό τραπέζι του καφενείου που βολεύτηκα.

-            Και που να δεις την καινούρια που θα φτιάξουμε τώρα, μου απάντησε ένα από τα γεροντάκια. Πρώτα ο Θεός, θα χτιστεί στην πλαγιά που βλέπεις απέναντι. Εκεί παλιά, υπήρχε ένα μοναστήρι, που το είχανε φτιάξει οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου και το επισκεπτόντουσαν συνέχεια! Μας έταξε ο δήμαρχός μας, πως θα «ψήσει» τον στρατηγό για να μας τη φτιάξει ο στρατός ίδια κι απαράλλαχτη, όπως ήταν πριν την κάψουν, για να έχουμε έναν τόπο αγιασμένο και να εκκλησιαζόμαστε!   

-            Και οι άλλες εκκλησίες που έχετε στο χωριό; Τον ρώτησα τάχα αδιάφορα.

-            Αυτές είναι καινούριες και δεν κατεβαίνει εύκολα ο Θεός να τις επισκεφτεί, προσφέρθηκε να με κατατοπίσει ένας άλλος παππούς από το παραδίπλα τραπέζι που μέχρι τότε παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τη συζήτηση!. Θέλει το σπίτι Του ο Κύριος, το κανονικό, συμφώνησαν και οι άλλοι!

            Οι τρεις σειρές με τη ντόπια ρακή που ακολούθησαν, κάψανε τους ουρανίσκους των χωρικών και κάμψανε τις αντιστάσεις τους. Έτσι, δεν άργησαν να μου εμπιστευτούν τα πάντα, γύρω από το επτασφράγιστο μυστικό τους. Πως δηλαδή, κάποιοι συγχωριανοί τους, είχαν δει τελευταία τρεις ξένους μέσα στο σκοτάδι, με χάρτες και ανιχνευτές χρυσού, κάτι να ψάχνουν στα ερείπια της Μονής και να σκαλίζουν το σημείο που ήταν παλιά το πλατύσκαλο του πρόναου της εκκλησίας. Κι αυτό το κάτι, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από λίρες, χρυσαφικά και φλουριά Κωνσταντινάτα!

            Εγώ ωστόσο έπρεπε να κάνω τη δουλειά μου! Έτσι την επομένη, με δύο βοηθούς που είχα μαζί μου και τα τοπογραφικά μας όργανα, αφήσαμε το στρατιωτικό τζιπάκι μπροστά στα ερείπια και ανηφορήσαμε την πλαγιά, αναζητώντας το πλησιέστερο τριγωνομετρικό σημείο. Στην επιστροφή, μας περίμενε μια έκπληξη. Είχανε μαζευτεί περισσότεροι από πενήντα νοματαίοι και μας ρωτούσανε επίμονα πότε θα έρθουν οι μπουλντόζες για να σκάψουν.

-            Θα έρθουν και αυτές με τη σειρά τους, μην ανησυχείτε, τους αποκρίθηκα συγκαταβατικά για ν’ αποφύγω το διάλογο.

            Τις επόμενες μέρες ο αριθμός των θεατών – παρατηρητών αυξήθηκε αλματωδώς. Μόνο ο δήμαρχος, ο νομάρχης και κανα-δυό βουλευτές, λείπανε απ΄ την παρέα!

            Εκείνο λοιπόν ήταν το μεσημέρι που συναντηθήκαμε με τον Τόμας και πίναμε τις μπύρες μας, ενώ αυτός όλο και κάτι με ρωτούσε κι εγώ όλο και κάτι δεν του απαντούσα όπως θα ήθελε! Κάποια στιγμή δεν άντεξε και μου έταξε πως αν του έδινα τις άκρες του οικοπέδου του μοναστηριού θα έφτιαχνε αυτός το τοπογραφικό το βράδυ στη Βάση και θα μου το έδινε έτοιμο την επομένη το πρωί! Έτσι και έγινε!

            Της επομένη μου έφερε έναν ντοσιέ που είχε μέσα διπλωμένο το τοπογραφικό διάγραμμα πλήρες, όπως μου το είχε υποσχεθεί!

-            Επιβεβαιώθηκε! μου είπε, όσο εγώ έτριβα τα μάτια μου γιατί δεν πίστευα ότι το είχε φτιάξει μέσα σε λίγες ώρες. Το ανατολικό μπλοκ όπου να ‘ναι καταρρέει, συνέχισε, κι εμείς θα φύγουμε από εδώ και ίσως και να μη ξαναβρεθούμε. Κράτα το τοπογραφικό, σαν δώρο από μένα για να με θυμάσαι! Μόνο πρόσεξε μην το παρουσιάσεις αμέσως στους προϊσταμένους σου γιατί δεν θα σε πιστέψουν ότι το έκανες τόσο γρήγορα! Την τεχνολογία αυτή, ίσως την πάρετε κι εσείς μετά από μια δεκαετία.

-            Ούτε εγώ το πιστεύω, του είπα! Θα πάω αύριο να το τσεκάρω κι αν είναι σωστό, πρώτα ο Θεός, θα το παρουσιάσω μια μέρα πριν πάρω την μετάθεσή μου!

-            Πρώτα ο …Θεός! Επανέλαβε κι ο Τόμας και κοίταξε ψηλά στον ουρανό, προς το …διάστημα!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΥΓ: Θα ήταν καλύτερος ο κόσμος αν ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε τον Θεό (θρησκεία) περισσότερο για την κάλυψη των πνευματικών, και λιγότερο των υλικών του αναγκών ή τον  …Θεό (επιστήμη, κατά τον Τόμας), πρωτίστως προς όφελος της ανθρωπότητας και δευτερευόντως για την εξυπηρέτηση των πολιτικών και των οικονομικών του συμφερόντων!    

ΠΡΟΦΑΝΩΣ, ΕΧΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΣ!

   

        Που λέτε φίλοι μου, εκείνον τον Γεωργίου τον προστατεύει μετά πάθους η τρόικα. Τους πιάνει αμόκ και πανικός τους δανειστές, μήπως και τον δικάσει η ελληνική δικαιοσύνη! Προφανώς θα έχουνε τους λόγους τους …να πούμε!

Η αμερικανική κυβέρνηση και το Χάρβαρντ πάλι, κρατούσανε το σελφομπάστουνο για να τραβάει σέλφι ανά τον κόσμο, ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, και να συμπληρώνει έτσι το άλμπουμ με τις φωτογραφίες από το Καστελλόριζο! Προφανώς θα είχανε τους λόγους τους κι αυτοί …να πούμε!

Τους τρεις Ευρωπαίους εμπειρογνώμονες του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για απιστία, επειδή δεν απέδωσαν τόκους και ζημίωσαν με αυτό τον τρόπο το Ελληνικό Δημόσιο, τους προστατεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση και τους παρέχει ασυλία, εκβιάζοντας μάλιστα ωμά και απροκάλυπτα την Ελλάδα. Προφανώς θα έχει τους λόγους της η «Ένωση» …να πούμε!

Τους τραπεζίτες για τα θαλασσοδάνεια, των κομμάτων, των μεγαλοεργολάβων και των καναλαρχών, τους προστατεύουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις με νόμους που προσβάλουν βάναυσα τον ελληνικό λαό. Προφανώς θα έχουν τους λόγους τους …να πούμε!

Οι συνδικαλιστές είναι στο απυρόβλητο και όχι μόνο προστατεύονται σκανδαλωδώς αλλά και αμείβονται σκανδαλωδώς για τις υπηρεσίες τους στα κόμματα! Προφανώς κι αυτά θα έχουνε τους λόγους τους …να πούμε!

Άκουσον άκουσον! Τα ταμεία τον πολιτικών κομμάτων και των ποδοσφαιρικών συλλόγων τα προστατεύει σθεναρά από τον ΣΔΟΕ, η ίδια η «Δημοκρατία»! Για προφανείς λόγους …να πούμε!

Τη διακίνηση ναρκωτικών στο κέντρο την Αθήνας και την εμπορεία των λαθραίων ειδών στην Ερμού και την Πανεπιστημίου ίσως και να τις προστατεύουν – ίσως λέω - το κράτος, η αστυνομία, οι εισαγγελείς, ο Δήμος, ακόμη και οι καταστηματάρχες που λογικά θα έπρεπε, (αφού θίγονται οικονομικά απ’ τα λαθραία εμπορεύματα), να έχουν πάρει βρεγμένες σανίδες και να τους κυνηγάνε. Ενδεχομένως να έχουν τους δικούς τους λόγους ο καθένας! Ενδεχομένως λέω …να πούμε!

Την ανομία στα Εξάρχεια, όλες οι κυβερνήσεις την ανέχονται έως και την ενθαρρύνουν. Ακόμα κι αυτές που διατυμπάνιζαν πως θα βγάζανε τις κουκούλες από τους κουκουλοφόρους μέσα σε μια μέρα, «λόγο στο λόγο και ξεχαστήκανε, τις πήρε ο πόνος και νυχτωθήκανε» που λέει και το σχετικό άσμα! Προφανώς θα είχαν και θα έχουνε τους λόγους τους …να πούμε!

Τους μετανάστες, τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες, τους προστατεύουν οι ΜΚΟ, τις περισσότερες φορές χωρίς να σέβονται το «κυρίαρχο» κράτος! Αυτές, είναι βέβαιο πως έχουνε τους λόγους τους …να πούμε!

Όλους τους υπουργούς και τους βουλευτές, τους προστατεύουν υπερβολικά οι αντισυνταγματικοί νόμοι που ψηφίστηκαν από τους ίδιους! Προφανώς θα υπάρχει σοβαρότατος λόγος γι αυτό. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν αυτοί που τους ψηφίσανε …να πούμε!

Ακόμα που λέτε παιδιά! Για την κακή διαχείριση των τελευταίων σαράντα ετών και την κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου, κανείς δεν ανέλαβε ευθύνη, κανείς δεν φταίει και κανείς δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη. Προστατεύονται όλοι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο από έναν ολόκληρο λαό! Προφανώς θα έχει και ο λαός τους λόγους του για να τους προστατεύει …να πούμε!

Κι εγώ όμως, μη νομίζετε πως είμαι κανένα κορόιδο. Έχω κι εγώ την προστασία μου! Είμαι πανούργος, δαιμόνιος, πολυμήχανος, υπερήφανος, αγωνιστής, επαναστάτης, σκέτος Τσε Γκεβάρας και βάλε! Και προπαντός, άξιος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και των Καραϊσκάκηδων να πούμε! Έχω κι εγώ τις δικές μου τις ασπίδες και τα στάνταρ προστασίας:

Ωραία, βρήκα παχιά σκιά για το καινούριο μου το επί τέσσερα, είμαι πολύ χαρούμενος, σχεδόν ευτυχισμένος!

-            Γυναίκα, πιάσε ένα αντηλιακό με δείκτη προστασίας πεντακόσια! Και που ‘σαι, τσάκω κι εκείνη την καπελούθρα την ψάθινη δίπλα στα ψαροντούφεκα να πούμε! Έτσι μπράβο κορμάρα μου, αρχοντικά πράματα! Να κάνουμε παλιό κατάσταση απάνω στην ξαπλώστρα, με όλους τους σχετικούς τους δείκτες προστασίας …να πούμε! Χτύπα στα γρήγορα και μία καφεδιά!

-            Αργότερα Χαράλαμπε η καφεδιά! Ο γιατρός είπε πως πρέπει να πάρεις πρώτα το χάπι για την πίεση. Προφανώς θα έχει τους λόγους του …να πούμε!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΦΡΟΥΡΑ! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η …ΦΡΟΥΡΑ;

Η κατάσταση έχει αγριέψει πολύ τελευταία! Παλιά ας πούμε, πριν εμφανιστούν οι τρόικες, οι θεσμοί και τα κουαρτέτα στην Ελλάδα, η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά! Ήμασταν μόνοι μας, ελεύθεροι κι ωραίοι!   

Φρουρά! Φρουρά!

Τι θέλει πάλι αυτός…!  Παιδί, πιάσε μια μπυρίτσα!

Εκείνη την εποχή που λες δικέ μου, ο αγώνας για τα δίκια του λαού δικαιώνονταν κανονικότατα! Τσάκωνες ας πούμε παραμάσχαλα μια εφημερίδα της αλλαγής και της προόδου - να δείχνεις, και καλά, διανοούμενος - έκανες μια βόλτα στα δικά μας καφενεία, πέρναγες κι από τα γραφεία του κόμματος για το «παρών», και τσούπ, τσίμπαγες μια θεσούλα, στο Δημόσιο ας πούμε. Εύκολα!    

Φρουρά! Φρουρά!

Τι να θέλει πάλι ο παίχτης…!  Παιδί, φέρε ακόμα δυο σουβλάκια!

Είχες ας πούμε, φλέβα καλλιτεχνικιά και ήθελες να χτυπήσεις μια δουλίτσα στα κρατικά ή να τσεπώσεις ένα πρίμο για να γυρίσεις μια ταινία του σινεμά; Εύκολο! Πήγαινες στο υπουργείο πολιτισμού όπου …λεφτά υπήρχαν:

-          Και είχες δράση σοσιαλιστική κατά της χούντας; Σε ρώταγε το υπουργείο.

-          Μεγάλη! Απάνταγες εσύ.

-          Μα ήσουνα οκτώ χρονών παιδί τότε;

-       Το έχουμε παράδοση στα μέρη μας να βγαίνουμε στο κλαρί από τα γεννοφάσκια μας, ξανά απάνταγες εσύ χωρίς να κωλώσεις! Αφού να σκεφτείς στον εμφύλιο, όταν ήρθε ο δημοκρατικός στρατός στο χωριό μας για να κάνει παιδοσώσιμο, δε βρήκε κανένα παιδί! Είχανε βγει όλα στην αντίσταση από δύο χρονώ. Και η απόδειξη; Όλοι όσοι ήτανε τότε βρέφη, παίρνουνε σήμερα σύνταξη αντιστασιακού!

-    Très bien σύντροφε, έλεγε το υπουργείο που μιλούσε καλά τα Γαλλικά. Θα σου δώσω τριάντα εκατομμύρια για τα πρώτα έξοδα της ταινίας, αρκεί να μου πεις τις πέντε λέξεις κλειδιά για τα …φρονήματα!

-          Εύκολο, απάνταγες εσύ: Φράξια, σέχτα, γκρούπα, κούτβης και αγκιτάτσια, ας πούμε!

-         Άριστα! Vous avez passé le test mon chér! Πήγαινε τώρα στο ταμείο σύντροφε, να πάρεις το χρήμα! Μόνο που σήμερα, ξέρεις,  το δίνουμε σε γιεν, από κάτι υπόλοιπα που ξεμείνανε από ένα δάνειο που πήραμε από τους Γιαπωνέζους για να καλύψουμε το …δημοκρατικό έλλειμμα της χώρας!

Φρουρά! Φρουρά! Ε! Η φρουρά πού είναι;   

Τι να θέλει πάλι ο μέγιστος…!  Παιδί, δυο παγωμένες ακόμα και στα σβέλτα, γιατί ο πρόεδρος ωρύεται και πρέπει να ψάξουμε για τη φρουρά!

Και κοίτα τώρα πως καταντήσαμε αδερφέ μου με τα μνημόνια! Για να διορίσεις το παιδί σου κάπου μόνιμα ας πούμε, πρέπει να φτύσεις αίμα! Δεν είδες τι έπαθε ο καημένος ο υπουργός τις προάλλες με τους συμβασιούχους της καθαριότητας; Κόντεψε να πέσει στην κατάθλιψη ο άνθρωπος, που αναγκάστηκε να τους απολύσει όλους, γιατί έτσι τους καπίνησε του Σόιμπλε και της Μέρκελ!

Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά!

Αρχίζει να μου τη βαράει στα νεύρα αυτός ο γίγαντας!  Παιδί, συγχύστηκα και μ’ έπιασε λιγούρα. Τσάκω μια σειρά ακόμα, περιποιημένη!

-       Για να σου δώσω να καταλάβεις σύντροφε, εγώ έχω ένα γιο. Καλό παιδί και με αρχές, αλλά κομμάτι «ακατοίκητος» ας πούμε. Επειδή όμως δεν είναι πρέπον για έναν υψηλόβαθμο υπάλληλο ασφάλειας της Βουλής, όπως είναι η αφεντιά μου, να  «φτιάχνεται» ο γιος του στα εγκαταλειμμένα των Εξαρχείων και να γυρίζει απ’ εδώ και απ’ εκεί σα ρεμάλι, πήγα κατευθείαν στον υπουργό ταχτοποίησης του πολίτη και του λέω:

-       Τόσους και τόσους άχρηστους βάλατε σε θέσεις συμβούλων, σε επιτροπές και σε γραφεία κύριε υπουργέ, δεν θα βρεθεί μια θεσούλα για τον Φίφη μου;

-          Σε τι πράμα έχει εμπειρία ο Φίφης; μου λέει εκείνος.

-       Βγάζω κι εγώ και του δείχνω κάτι φωτογραφίες που είχα πρόχειρες στην τσέπη από την παρέλαση των γκέηδων, όπου φαινόταν καθαρά ο Φίφης να κρατάει ένα μεγάλο πανό δίπλα στον υπουργό οικονομίας και στον στρατηγικό σύμβουλο του πρωθυπουργού. Άλλη μία που φαινότανε ο Φίφης πάλι να προσκυνάει στο μνημείο των πεσόντων της ΕΡΤ. Και άλλη μία τρίτη, που έδειχνε το παιδί να κρατάει με το ένα μόνο χέρι, έντεκα μολότοφ αναμμένες! Δουλειά για το Γκίνες δηλαδή! Τρελάθηκε προς στιγμήν ο υπουργός από τη χαρά του, αλλά μετά προβληματίστηκε.

-            Με τέτοια προσόντα έχουμε πολλούς, μου λέει τελικά, κάτι ξεχωριστό δεν έχει ο Φίφης;

-    Πως, του απαντάω εγώ, έχει τερματίσει όλες τις πίστες στο διαδραστικό  παιχνίδι «Πόλεμος των Άστρων» στο πλέι στέισον, ας πούμε!

-      Διαδραστικό είπες; Τέλεια, μου απαντά εκείνος. Τέτοιους νέους ψάχνουμε να βρούμε. Δικά μας δηλαδή παιδιά, με σπουδαία προσόντα και εμπειρίες, για να τα προσλάβουμε στην ΚΥΔ, στην Κεντρική Υπηρεσία Διαστήματος.

Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά!

Κόλλησε τη βελόνα πάλι ο τιτάνας…!  Παιδί! Γλυκό δεν έχει το κατάστημα; Άιντε, πιάσε δύο συκαλάκια και στα γρήγορα, γιατί πρέπει να ψάξω να βρω που έχει λουφάξει η φρουρά!

-          Δε μου λες σύντροφε, εσύ δεν είχες μία κόρη;

-          Ναι έχω, και είναι ακόμα άνεργη!

-          Ωραία λοιπόν! Εύκολο! Θα την τρυπώσουμε κι αυτήν στην ΚΥΔ.

-   Μου λες αλήθεια σύντροφε; Δεν κοροϊδεύεις; Υπάρχει όντως Κεντρική Υπηρεσία Διαστήματος;

-         Γιατί; Σάματις υπάρχει φρουρά συνάδελφε! Σάματις υπάρχει και φρουρά;...ας πούμε!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΑ ΕΚΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Η κυρία Ζένια - άκομψα πλουτήσασα στην προ οικονομικής κρίσης εποχή -  άνοιξε τα μάτια της αγχωμένη από την έγνοια της πρωινής συνεδρίας στη λέσχη των ακτιβιστών, καμάρωσε για λίγο το ολόγυμνο κορμί της μέσα στον τεράστιο καθρέφτη που ήταν καρφωμένος στο ταβάνι της κρεβατοκάμαρας , ανακλαδίστηκε για κάμποσα ακόμη δεύτερα πάνω στα μεταξωτά της σεντόνια, και ύστερα γλίστρησε μέσα στις candy crocs δερμάτινες παντόφλες της, αποφασισμένη να ξεκινήσει την ημέρα της.  

-             Ένα σωρό δουλειές έχω να κάνω σήμερα, μουρμούρισε βαριεστημένα!

Αφού τελείωσε στα γρήγορα έναν τυπικό έλεγχο στην κουζίνα για να σιγουρευτεί πως ο άντρας της είχε μαζέψει το τραπέζι του πρωινού του πριν πάει στη δουλειά, και πως ο γιος της έφυγε για το σχολείο παίρνοντας μαζί του και τη σάκα, άφησε να της ξεφύγει ένας μικρός αναστεναγμός ανακούφισης και όδευσε ικανοποιημένη προς την τουαλέτα για να …φρεσκαριστεί!

Δυο ώρες αργότερα, με ριγμένο πάνω της κάτι από την ανοιξιάτικη κολεξιόν του οίκου Dior, έμπαινε στο πολυτελές κατάστημα υποδημάτων «Ζακλίν»:

-             Καλησπέρα σας κυρία μου. Καθίστε!

-             Ευχαριστώ! Θα ήθελα να αγοράσω ένα ζευγάρι γόβες σε απόχρωση του ροζ!

-   Μα, αυτή είναι μια εξαιρετική επιλογή κυρία μου, σας θαυμάζω για το γούστο σας. Της είπε ο καταστηματάρχης περιχαρής. Λείπουν αυτή τη στιγμή τα κορίτσια και θα σας εξυπηρετήσω εγώ προσωπικά. Ποιό είναι το νουμεράκι σας παρακαλώ;

-             Το σαρανταπέντε, απάντησε ανέκφραστα η Ζένια.

-             Μπαρντόν; Απόρησε ο καταστηματάρχης που ήτο γαλλομαθής!

-              Το σαράντα - πέντε, αντιγύρισε ολίγον θυμωμένα η Ζένια που ήτο «elinomathis»!

-             Είναι για σας; Ρώτησε κάπως αμήχανα ο καταστηματάρχης.

-             Όχι βέβαια! Είναι για το …σχολείο!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Δύο εβδομάδες νωρίτερα, ο Διευθυντής του Γυμνασίου που πήγαινε ο γιος της ο Λελές (Εκ του Αλέξανδρος), ενημέρωσε τους γονείς πως από την μεθεπόμενη Δευτέρα θα άρχιζε σύμφωνα με το πρόγραμμα του υπουργείου παιδείας, η θεματική εβδομάδα με αντικείμενο «Σώμα και Ταυτότητα». Άξονες του προγράμματος θα είναι: α) Η διατροφή και η ποιότητα ζωής. β) Η πρόληψη του εθισμού και των εξαρτήσεων και γ) Οι Έμφυλες ταυτότητες!

Για το περιεχόμενο των δύο πρώτων αξόνων, κάτι κατάλαβε η Ζένια. Αλλά τον τρίτο; Τι να σημαίνει τάχα έμφυλες; Αναρωτήθηκε! «Μάλλον θα εννοούσε έκφυλες ο βλάκας», είπε από μέσα της!

Ωστόσο, ο αρχικός της προβληματισμός μετατράπηκε σε πλέριο ενθουσιασμό, όταν ο Γυμνασιάρχης και μία εκπρόσωπος του υπουργείου που παρίστατο, τους εξήγησαν με κάθε λεπτομέρεια, ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, πως είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας πλέον η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων, και τέλος, πως η μάστιγα των ομοφοβικών και των τρανσφοβικών αντιλήψεων πρέπει να εκλείψει παντελώς από την κοινωνία και το σχολείο! Ήταν μάλιστα τόσο μεγάλος ο ενθουσιασμός της, που όταν λίγο μετά συνάντησε τις φίλες της στο κομμωτήριο και στη λέσχη των ακτιβιστών, δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει!

-   Που να σας τα λέω κορίτσια! Αυτές κι αν είναι εξελίξεις στο σχολείο… τα φύλα που γνωρίζαμε τελείωσαν, πεθάνανε, δεν είναι πλέον δύο αλλά πέντε, μπορεί και έξι, μπορεί και περισσότερα!

-   Ωραία, απάντησε η πρόεδρος της λέσχης και ενεργό στέλεχος διαφόρων ΜΚΟ. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται! Εμείς, συνέχισε, έχουμε ετοιμότητα να διαθέσουμε στα σχολεία τους δικούς μας εκπροσώπους των φορέων όπως: ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους, ετεροφυλόφιλους, φυλομεταβατικούς, αμφισεξουαλικούς, ασεξουαλικούς κ.α., για να ενημερώσουν τα παιδιά και κυρίως να υλοποιήσουν, όπως προτείνει το υπουργείο, τις δικές τους βιωματικές δραστηριότητες, με διαδραστικά παιχνίδια και θεατρικά δρώμενα!   

Τα λόγια της προέδρου, ράπισαν αρμονικά τις πιο ευαίσθητες χορδές της Ζένιας. Τέτοια ευτυχία είχε να νοιώσει από την ημέρα που γέννησε τον μονάκριβο Λελέ της και της ανήγγειλαν στο μαιευτήριο: ΑΓΟΡΙ! Επέστρεψε γρήγορα στο σπίτι, αφού πρώτα παρήγγειλε έτοιμο φαγητό από το ντιλιβεράδικο «Η Κουζίνα της Μαμάς» και περίμενε τον Λελέ να γυρίσει από το σχολείο.

Λελέ μου που να σου τα λέω! Είμαι πολύ χαρούμενη σήμερα! Σε δυο βδομάδες από τώρα θα αρχίσει η Θεματική Εβδομάδα στο σχολείο σου, με θέμα τις έμφυλες ταυτότητες και την αποδόμηση των στερεότυπων. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι η σεξουαλικότητα είναι ρευστή και ότι η ετεροφυλοφιλία δεν είναι πια ο κανόνας! Μου λες σε παρακαλώ, με ποιο δικαίωμα αποδίδει ο γιατρός αυθαίρετα το φύλο κατά τη γέννηση ενός παιδιού; 

-   Μαμά σου έχω πει χίλιες φορές να μη με λες Λελέ αλλά Αλέξανδρο, όπως με βάφτισαν. Και δεύτερον, πως δεν θα φάω γιατί έχω κανονίσει με την παρέα να πάμε στο κολυμβητήριο για καταδύσεις!

-   Επειδή όμως, συνέχισε απτόητη η Ζένια, δεν τους πολυεμπιστεύομαι αυτούς που χρόνια τώρα διαλύσανε την παιδεία και το κράτος, σκέφτηκα πως καλό θα ήταν να βρούμε εμείς εδώ στο σπίτι το κοινωνικό σου φύλο! Γι’ αυτό σου αγόρασα αυτές εδώ τις ροζ γόβες, για να τις δοκιμάσεις! Μόνο που δεν βρήκα ακριβώς στο νούμερό σου και ίσως να σε στενέψουνε λιγάκι! Αλλά δεν πειράζει, και να μην σου κάνουν, ίσως γνωρίζοντας πως είναι δικές σου, να σου κάνει κλικ, να αποδομήσεις τα στερεότυπα και να αναγνωρίσεις το δικό σου φύλο! Ας είναι και ξεχωριστό, κάποιο καινούριο που να μην το έχουνε οι άλλοι!

-   Μάνα σε επηρεάσανε μου φαίνεται αυτές οι αλλόκοτες που κάνεις παρέα! Τα χρωμοσώματά μου είναι μια χαρά και δεν έχουνε καμιά ανωμαλία. Εσύ με τα μυαλά σου μάλλον δεν τα πας καλά! Εξάλλου αυτό το πρόγραμμα με τις έμφυλες ταυτότητες έχει εφαρμοστεί το ίδιο ακριβώς στην Αυστραλία και αποσύρθηκε γιατί απέτυχε. Παρατηρήθηκε μάλιστα εκεί το φαινόμενο, μέσα σε ένα μόλις έτος, διακόσια πενήντα παιδιά να παρουσιάσουν την διαταραχή «Δυσφορία γένους» και να τα τρέχουν οι γονείς τους στους ψυχιάτρους. Και πολλά άλλα παιδιά στην Νέα Ουαλία της Αυστραλίας, να έχουν πάθει σύγχυση με το φύλο τους και να επιθυμούν να γίνουν τρανς!

-   Αυτά είναι παραμύθια των συντηρητικών! Εκνευρίστηκε η Ζένια!

-   Καθόλου, το διάβασα στην επίσημη ιστοσελίδα της Daily Telegraph πρόσφατα. Ευτυχώς, συνέχισε ο Αλέξανδρος, που αντικατέστησαν οι Αυστραλοί αυτό το ύπουλο πρόγραμμα με ένα πραγματικό αντι-εκφοβικό (Αντι-μπούλιγκ). Είναι άλλο πράγμα να σεβόμαστε όλοι την διαφορετικότητα των άλλων και τις σεξουαλικές τους επιλογές, και άλλο να μας περιγράφει στο σχολείο ο κάθε «ιδιαίτερος» τα βιώματά του με το ζόρι!

-             Φεύγω τώρα μάνα, γεια χαρά! Και που είσαι, μην τις πετάξεις τις ροζέ τις γόβες! Θα τις φορέσω του χρόνου στην παρέλαση για να ευχαριστηθούνε οι επίσημοι της πολιτείας!

-   Που πας παιδί μου μεσημεριάτικα με τα βατραχοπέδιλα; Θα σε δούνε στη γειτονιά και θα πούνε ότι στην οικογένειά μας έχουμε συντηρητική σκέψη και σκουριασμένα στερεότυπα! Γιατί δεν με ακούς μία φορά κι εμένα και είσαι ξεροκέφαλος σαν τον πατέρα σου; Τι θα πω στον κόσμο που θα σε δούνε έτσι, σ’ αυτό το χάλι; 

-   Πες τους, απάντησε ο Αλέξανδρος ειρωνικά, πως ο γιός σου πήρε μαζί του τα βατραχοπέδιλα και πηγαίνει στο κολυμβητήριο για να ντυθεί γοργόνα και να αποδομήσει τον Αλέξανδρο!!!

-   Θεέ μου τι τραβάω η δόλια μάνα. Αυτό το παιδί βάλθηκε να με καταστρέψει!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ

            Σαν έφτιαχνε ο καιρός, παλιότερα, είχαμε το συνήθειο με την παλιοπαρέα να περνάμε πολλά από τα βράδια μας στην ταβέρνα της κυρά Αρχόντισσας, πίνοντας δροσερή μπυρίτσα κι απολαμβάνοντας τα καλομαγειρεμένα θαλασσινά της, δίπλα στο διακριτικό κυματάκι του Παγασητικού, απ’ την πλευρά του βρέχει το μαγευτικό Πήλιο!

 Ήταν η μακρινή εποχή που σιγά - σιγά η ΕΟΚ μετασχηματιζόταν σε ΕΕ, που γκρεμίζονταν τα τείχη του υπαρκτού σοσιαλισμού, που άνοιγαν τα σύνορα ανάμεσα στα κράτη μέλη της ευρωπαϊκής κοινότητας και που αποκτούσε ο κάθε ευρωπαίος πολίτης τη δυνατότητα να μετακινείται, να εργάζεται, να τοποθετεί τα χρήματά του και να αγοράζει ελεύθερα περιουσία, σε όποια χώρα της ευρωπαϊκής ζώνης επιθυμούσε.

Ήταν η  εποχή που ο  Έλληνας υπουργός των εξωτερικών δήλωνε κατηγορηματικά: «Από εδώ και πέρα θα λέμε πως καταγόμαστε από την Ευρώπη και έχουμε ως ιδιαίτερη πατρίδα την Ελλάδα!

Η κυρά Αρχόντισσα λοιπόν, ήταν μια λεπτοκαμωμένη ώριμη ηλικιακά γυναίκα, πάντα χαμογελαστή, ευπροσήγορη και περιποιημένη. Σωστή αρχόντισσα κυρά! Πανέμορφο, φιλόξενο και αρχοντικό, φάνταζε και το χωριουδάκι του Πηλίου που μας φιλοξενούσε, έτσι χτισμένο όπως στεκότανε αμφιθεατρικά, πάνω ακριβώς από την παραλιακή ταβέρνα.

Όταν νύχτωνε για τα καλά και η πελατεία αραίωνε, η κυρά Αρχόντισσα ξεκρέμαγε από τον τοίχο τη γλυκόλαλη κιθάρα της κι έπιανε το τραγούδι κάτω από το θρόισμα των φύλλων της αγριελιάς που συγκρατούσε, ίσα για να μην κρυώνουμε, το νυχτερινό αεράκι που έσπρωχνε η θάλασσα προς τη στεριά.   

Ξαφνικά, στην παρθενική μας επίσκεψη σε ένα από τα επόμενα καλοκαίρια, μας υποδέχθηκε στο ταβερνάκι αντί για την κυρά Αρχόντισσα, μια έκπληξη! Παρότι στο περιβάλλον δεν φαίνονταν να υπάρχει κάποια αλλαγή, κάτι μας χάλαγε. Κάτι δεν πήγαινε καλά, κάτι έλλειπε από τη μαγεία αυτού του τόπου που γίνονταν αμέσως αισθητό! Η απορία μας ωστόσο λύθηκε, όταν πλησίασε το καλό μας το γκαρσόνι για την παραγγελία. Ήταν ο μόνος που είχε απομείνει απ’ το παλιό προσωπικό.

Όπως μας εξήγησε, μετά από τις επίμονες ερωτήσεις μας, οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού είχαν πουλήσει τα σπίτια τους σε μια μεγάλη κτηματομεσιτική εταιρεία του εξωτερικού και αυτή με τη σειρά της τα μοσχοπούλησε σε Βορειοευρωπαίους, που είχαν ήδη εγκατασταθεί με τις οικογένειες και τα συμπράγκαλά τους και ήταν τώρα ιδιοκτήτες. «Και η κυρά Αρχόντισσα;» ρωτήσαμε. «Πήρε καλά λεφτά», μας είπε το γκαρσόνι χαμηλώνοντας την ένταση της φωνής του και κοίταξε δειλά προς τη μεριά της κουζίνας, όπου έστεκε και παρακολουθούσε σαν Κέρβερος με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο τεράστιο πλαδαρό της στήθος η νέα ταβερνιάρισσα, ενοχλημένη φανερά από την καθυστέρηση!   

Αυτό ομολογώ πως ήταν για μένα - τον θερμότατο υποστηρικτή της ευρωπαϊκής ενοποίησης - μία πρώτη απογοήτευση! Μια ψυχρολουσία που τη συνειδητοποίησα σε όλο της το μέγεθος, όταν παρατήρησα στα διπλανά τραπέζια την αλλαγή στη συμπεριφορά των ξένων πελατών, που τώρα πια, δεν καθόντουσαν με τον ίδιο τρόπο όπως συνήθιζαν παλιά, όταν ερχόταν σαν τουρίστες. Τώρα ήτανε αυτοί οι «ντόπιοι» και τ’ αφεντικά, με αυξημένα δικαιώματα! Είχαν εγκαταλείψει το γλυκανάλατο ύφος του ψευτοπολιτισμένου, του δήθεν ευγενικού και διακριτικού Ευρωπαίου που παραδίδει μαθήματα καλής συμπεριφοράς στους ιθαγενείς, κρατώντας με εξαιρετική λεπτότητα τα μαχαιροπίρουνα ανάμεσα στα δάχτυλά του και μηρυκάζοντας αέναα μια πιρουνιά χωριάτικης ή ένα κομματάκι από πεπόνι, πίσω από τα ερμητικά σφραγισμένα χείλη του!  

Τώρα είχα μπροστά μου αγενείς ανθρώπους, καβουρντισμένους στον ήλιο φωνακλάδες, που αδιαφορούσαν επιδεικτικά για τα δικαιώματα των άλλων γύρω. Ανθρώπους καταπιεσμένους στην πατρίδα τους, που εκδηλώνονταν εδώ με το ύφος το τραχύ, του άξεστου, του αγροίκου! Επανέφερα στη μνήμη μου εκείνους τους ιμιτασιόν κριτές, που ενώ συλλήβδην χλεύαζαν όλους τους Έλληνες για τα σπρωξίδια στις ουρές των στάσεων των λεωφορείων, όταν αυτοί ξεβολεύτηκαν με την ενεργειακή κρίση του ¨73 και αναγκάστηκαν για ώρες να περιμένουν στις ουρές των βενζινάδικων για λίγα καύσιμα, αυτοί, οι «πολιτισμένοι», έβγαλαν τα πιστόλια και τα μαχαίρια, και σφαζόντουσαν!

Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα για πρώτη φορά σαν να ήμουν ξένος στην πατρίδα μου, φιλοξενούμενος. Σα να βρισκόμουνα σε άλλη χώρα! Συνειδητοποίησα πως μέσα σ’ αυτήν τον τεράστια κοινότητα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση αν δεν εισέλθουμε ως χώρα ισχυρή, θα εξαφανιστούμε. Θα μας καταπιούν τα μεγαλύτερα κράτη, θα μας αφομοιώσουν σε τόσο μεγάλο βαθμό, που θα χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Και η ελληνική, δεν είναι μια ταυτότητα όποια κι όποια, έχει τεράστια βαρύτητα και ιστορία, την οποία, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε!

Τι όμως καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια από το 1979 που μπήκαμε στην μεγάλη αυτή κοινότητα; Δυστυχώς τίποτε! Επιλέξαμε ηγεσίες και κυβερνήσεις πολύ κατώτερες των περιστάσεων, που το μόνο που φρόντισαν με επιτυχία, ήταν να διαμορφώσουν ένα θεσμικό πλαίσιο εξουσίας και ατιμωρησίας για να ικανοποιήσουν τα αρρωστημένα πάθη τους και να προστατεύονται από τις αδυναμίες και τη μικρότητά τους.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Ελλάδα να μην ισχυροποιηθεί όπως θα έπρεπε, εκμεταλλευόμενη τον πλούτο της και τα τεράστια ποσά που έλαβε μέσα από διάφορα πακέτα και προγράμματα, γιατί αυτοί που τα διαχειρίστηκαν τα κατασπατάλησαν, άλλοτε με το πρόσχημα ότι είχαν να καλύψουν το δημοκρατικό έλλειμμα που υποτίθεται πως είχε η χώρα, άλλοτε σε φιέστες τύπου Ολυμπιάδας, και βέβαια, για τη δημιουργία κομματικών στρατών που τους διατηρήσανε και τους διατηρούν ως σήμερα στην εξουσία. Και η κατάληξη; Να καταντήσουμε το περίγελο και οι ζητιάνοι της Ευρώπης, και να κινδυνεύουμε να χάσουμε τελείως την εθνική μας ανεξαρτησία και ταυτότητα!

Μια Ελλάδα αδύναμη δεν έχει τη δυνατότητα σε κανένα επίπεδο να θέτει και να επιβάλει τους δικούς της όρους. Εξαρτάται δυστυχώς η επιβίωσή της από τις επιθυμίες, τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των εταίρων της. 

***

Με αυτές τις σκέψεις να με ακολουθούν, ανταποκρίθηκα τις προάλλες στην τιμητική προσωπική πρόσκληση, να συμμετάσχω σε μία εξαιρετική εκδήλωση που διοργάνωσε με επιτυχία, η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Σε ένα διάλογο πολιτών με τον Επίτροπο Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων της ΕΕ και με θέμα: «Ποια Ευρώπη Θέλουμε;»,

Από την εισαγωγή του Κυπρίου Επιτρόπου, αλλά και τη συζήτηση που ακολούθησε, έγινε φανερό το μέγεθος του προβληματισμού που υποβόσκει στις Βρυξέλλες και στον τόπο μας, από την αλματώδη άνοδο του ευρωσκεπτικισμού. Ποια Ευρώπη θέλουμε;

Έγινε φανερός ο προβληματισμός για το έλλειμμα αλληλεγγύης, ευημερίας, ευζωίας και βιωσιμότητας του υφιστάμενου ευρωπαϊκού μοντέλου. Ποια Ευρώπη θέλουμε;

Εκδηλώθηκε ο προβληματισμός για την απροθυμία της Ευρώπης να λάβει θέση και να στηρίξει την Ελλάδα και την Κύπρο απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και τις προκλητικές διεκδικήσεις που εγείρει στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο. Ποια Ευρώπη θέλουμε;

Επισημάνθηκε, έστω και έμμεσα, η απαράδεκτη στάση της ΕΕ στο προσφυγικό – μεταναστευτικό ζήτημα, με την επιλογή της να σφραγίσει τα σύνορα των κεντρικών και βόρειων χωρών και να εκθέσει κατ΄ αυτόν τον τρόπο την Ελλάδα σε τρομακτικούς κινδύνους σε περίπτωση «ατυχήματος» στη Μέση Ανατολή, που θα είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπεί η Ελλάδα σε ένα μεγάλο hotspot και να εξαφανιστεί! Ποια Ευρώπη θέλουμε;

Αναρωτηθήκαμε όσοι παρευρεθήκαμε στη συζήτηση, ακόμη κι όσοι δεν το εκδηλώσαμε: Γιατί να είναι άραγε ουδέτερη έως αρνητική η στάση της Ευρώπης, απέναντι στα προβλήματα της υπογεννητικότητας, της ανεργίας και της μαζικής φυγής των άριστα επιστημονικώς καταρτισμένων νέων μας; Γιατί η Ευρώπη τηρεί ουδέτερη έως αρνητική στάση, απέναντι στην απροκάλυπτη παραβίαση της νομιμότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα;

Αναρωτηθήκαμε αν σήμερα στην ΕΕ, υπάρχει έστω και ένας πολίτης της, που να την θεωρεί πατρίδα!

Και πάνω απ’ όλα αναρωτηθήκαμε: «Αυτή την Ευρώπη θέλουμε»;  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

            Ο Μιχαλάκης, σπούδαζε στην Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών των Παρισίων, γιατί …έπιανε το χέρι του!

Η Σίσι, απαρηγόρητη, έκανε διακοπές διαρκείας στη Γαλλική πρωτεύουσα, για να ξεχάσει τον λεγάμενο, που της είχε δώσει πριν λίγες μέρες στο Μαρούσι, τα …παπούτσια στο χέρι.

Συναντήθηκαν τυχαία μια Δευτέρα πρωί, στο εργαστήριο τέχνης Tattoo του διάσημου τατουέρ Αντουάν, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα:

-            Ελληνίδα είσαι; Κι εγώ από την Αθήνα. Σπουδάζω καλές τέχνες και ζωγραφική αλλά φαίνεται πως δεν έχει ψωμί η υπόθεση και γι αυτό σκέφτομαι να τα παρατήσω και να ασχοληθώ με το τατουάζ που έχει πέραση. Ο Αντουάν θα γίνει ο μέντοράς μου. Τον γνώρισα τις προάλλες σε ένα σεμινάριο δερματοστιξίας, με εκτίμησε από την πρώτη στιγμή και μου είπε: Μισέλ, θα γίνω ο «γκουρού» σου! Θα σου μάθω όλα τα μυστικά της τέχνης του Tattoo γιατί φαίνεται πως …έχεις χέρι»!!!

-              Εγώ απλά κάνω διακοπές, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της. Είναι της μόδας βλέπεις και σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό τατουάζ στο …μπράτσο, έτσι, για να θυμάμαι το Παρίσι!  

            Το αίσθημα ανάμεσα στη Σίσι και στον Μιχαλάκη ήταν κεραυνοβόλο! Άνθισε ξαφνικά και ανεξήγητα, ένας μεγάλος έρωτας: «Σε αγάπησα από την πρώτη στιγμή», της εκμυστηρεύτηκε ο Μιχαλάκης μια βδομάδα αργότερα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της, στην δεξιά όχθη του Σηκουάνα. «Κι εγώ Μιχάλη μου το ίδιο, είσαι ο άντρας της ζωής μου, η πρώτη, η μεγάλη μου αγάπη και η παντοτινή», του ορκίστηκε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.

            Οι μέρες όμως δυστυχώς πέρασαν γρήγορα, όπως συνηθίζουν να περνάνε οι μέρες σ’ αυτές τις περιπτώσεις, και η Σίσι πήρε το αεροπλάνο για Ελλάδα. Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» την περίμενε με ανυπομονησία η κολλητή της.

-            Τι να σου πω Τέτη μου, της είπε μετά τα σχετικά σταυρωτά φιλιά, από εκείνα που μόνο οι καλύτερες οι φίλες ξέρουν να …σταυρώνουν. Ο Μιχάλης είναι μούρλια, το πάμε σοβαρά, και ο μπαμπάς του δικηγόρος, τα φυσάει, τρέλα σου λέω, είμαι τόσο ευτυχισμένη. Και η μαμά του εισοδηματίας, δεν ξέρουνε τι έχουνε, μοναχοπαίδι. Άσε! Που να σου τα λέω! Έχουμε και τον ίδιο ωροσκόπο! Είμαι τόσο, μα τόσο ερωτευμένη, για πρώτη φορά στη ζωή μου!

-            Τι λες βρε Σίσι; Πριν ένα μήνα δεν πήγες στο Παρίσι για να ξεχάσεις τον Λαλάκη τον Λέπουρα επειδή σε παράτησε; Εσύ δεν έλεγες πως ήταν ο άντρας της ζωής σου και δεν μπορούσες να τον ξεπεράσεις; Δεν είχες κάνει από ένα τατουάζ σε κάθε στήθος σου; Δύο μεγάλα Λάμδα κεφαλαία, για να του αποδείξεις πόσο αφοσιωμένη θα του είσαι;

-            Αυτά τα τακτοποίησε ο Ανουάν Τέτη μου, ο μέντορας του Μιχαλάκη. Πάμε όμως στην παραλία της Βάρκιζας, στο καφέ που με πήγαινε ο Λαλάκης για φρέντο καπουτσίνο και θα σου πω εκεί τις λεπτομέρειες.

***

-            Τέλεια είναι εδώ Τέτη μου. Πολύ μου έλειψε η θάλασσα και το γαλάζιο στο Παρίσι. Που λες, τη μέρα που συνάντησα τον Μιχαλάκη, όπως ξέρεις, είχα κλείσει ραντεβού στον Αντουάν για να μου σβήσει τα ηλίθια τα Λάμδα του Λαλάκη. Στην αρχή απογοητεύτηκα γιατί όπως μου είπε ο διάσημος αυτός τατουέρ - που κέντησε εκτός από τους άλλους και τη Βικτόρια Μπέκαμ - αυτά δεν σβήνουνε τελείως και θα έπρεπε να γίνει χειρουργείο. Είναι δηλαδή κάτι σαν τα μνημόνια στην Ελλάδα. Μόνιμα! Εδώ όμως βγήκε από μέσα μου το ελληνικό δαιμόνιο Τέτη μου και του αντιπρότεινα να κάνουμε κάτι σαν το τέταρτο μνημόνιο. Δηλαδή και τα ταττού του Λαλάκη να υπάρχουνε όπως τα μέτρα, και να μην ενοχλούν κανέναν γιατί θα κάνουμε αντίμετρα! 

-            Τώρα με μπέρδεψες τελείως Σίσι μου!

-            Του αντιπρότεινα λοιπόν σαν αντίμετρα, το κάθε Λάμδα να το μετατρέψει σε πύργο του Άιφελ, κάτι που γίνεται εύκολα!

-            Και εκείνος δέχθηκε;

-            Στην αρχή μου είπε ότι ήτανε απάτη, πρόστυχο, ανήθικο και κάποιες άλλες τέτοιες σαχλαμάρες, αλλά όταν του έκανα λίγο …μασάζ και του εξήγησα, πείστηκε, και τελικά το δέχθηκε, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.

-            Και τώρα άκου το καλύτερο. Την άλλη εβδομάδα έρχεται ο Μιχαλάκης για να με γνωρίσει στους δικούς του.

***

            Την άλλη όμως μέρα, χτύπησε το τηλέφωνο.

-            Σίσι, ο Μιλάλάκης είμαι, ο ...Μισέλ! Σε πήρα να σου πω, πως δεν θα έρθω στην Αθήνα γιατί τα έμαθα όλα για σένα και για τα τατουάζ, ξέρεις, εκείνους τους δυο …πύργους που έχεις στα βυζιά σου.

-            Κατάλαβα, κάτι θα σου ξεφούρνισε η …φίλη μου η Τέτη, θα σου τα πρόφτασε τα νέα, αλλά να ξέρεις Μιχαλάκη πως ότι και να σου είπε αυτή, είναι επειδή με ζηλεύει θανάσιμα γιατί ήταν πάντα ερωτευμένη με κάποιον Λαλάκη Λέπουρα, που όμως αυτός ήθελε εμένα, χωρίς όμως εγώ να έχω κάνει τίποτε μαζί του, είπε η Σίσι και χαμήλωσε σεμνά τα βλέφαρά της.

-            ‘Όχι Σίσι, δεν μου τα είπε η φίλη σου η Τέτη. Ο Αντουάν μου τα είπε όλα, ο «γκουρού» μου!

-          Ο Αντουάν; Γιατί;

-          Γιατί, όπως λέει, βεβαιώθηκε πως πιάνει για τα καλά το …χέρι μου!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας