ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΕΛΛΑΔΑ

            Μια κουβέντα που ξεκίνησε με αφορμή τον εορτασμό της ημέρας της γυναίκας και τους αγώνες που δόθηκαν για την αξιοπρέπεια, το σεβασμό και για τα ίσα δικαιώματα στην εργασία με τους άνδρες, δεν άργησε να επεκταθεί στην οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και στις επιπτώσεις της στα εθνικά μας ζητήματα. Για να καταλήξει στο τέλος στο συμπέρασμα, πως οι καιροί απαιτούν οι γυναίκες να κατατάσσονται όπως και οι άνδρες στον Ελληνικό Στρατό! Και τότε, ακούστηκε η παρακάτω ιστορία. Μια ιστορία, που μας διηγήθηκε μία κυρία, κάτοχος δύο πανεπιστημιακών πτυχίων και μητέρα τριών παιδιών, που έκανε καριέρα στο στρατό:

«Τη λύση στο πρόβλημα, τη δώσαμε εμείς οι ίδιες οι γυναίκες που ήμασταν από τις πρώτες εθελόντριες που καταταγήκαμε στον Ελληνικό Στρατό! Δώσαμε μεγάλη μάχη για να αναδειχθούμε μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον που δυσκολεύονταν να μας δεχθεί. Παλέψαμε πολλές φορές, ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό! Κι όμως, τα καταφέραμε!   

            Εκείνες τις πρώτες και δύσκολες μέρες στη Μονάδα, ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευσή μας, μας κάλεσε εμένα και άλλες δύο κοπέλες για να μας ανακοινώσει πως το πρόγραμμα προέβλεπε για πρώτη φορά για τις γυναίκες, μια δύσκολη πορεία δώδεκα χιλιομέτρων σ’ ένα δύσβατο ορεινό δρομολόγιο! Μας ζήτησε μάλιστα, να αναλάβουμε οι τρεις μας, ως μεγαλύτερες στην ηλικία και αρχαιότερες στο βαθμό, την οργάνωση και την εκτέλεσή της. Αλληλοκοιταχτήκαμε αιφνιδιασμένες για λίγα δευτερόλεπτα κι ύστερα απαντήσαμε αποφασιστικά! «Είμαστε σίγουρες πως θα τα καταφέρουμε»!

            Την άλλη μέρα το πρωί, όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο στοίχημα! Χωριστήκαμε σε τρεις διμοιρίες των τριάντα, φορέσαμε τη στολή εκστρατείας, την πλήρη πολεμική εξάρτυση με το κράνος το σακίδιο τις κουβέρτες και όλα τα προβλεπόμενα που παίρνουν και οι άντρες. Αναρτήσαμε το όπλο μας και βγήκαμε από το κτίριο του λόχου στο χώρο αναφοράς.

 Εκεί, μας περίμενε μια μεγάλη έκπληξη! Είχαν μαζευτεί πενήντα με εξήντα κληρωτοί στρατιώτες οι οποίοι είχαν πληροφορηθεί πως θα πηγαίναμε οι γυναίκες για πορεία και μας υποδέχθηκαν με ειρωνικά σχόλια και χειροκροτήματα που συνοδεύονταν με τα γνωστά υποτιμητικά επιφωνήματα. Ευτυχώς όμως αυτό δεν κράτησε πολύ, γιατί μόλις εμφανίστηκε από τη γωνία ο αξιωματικός και τους αγριοκοίταξε, αυτοί το βάλανε στα πόδια!

            Στα δύο πρώτα χιλιόμετρα, παρουσιάστηκαν και τα πρώτα προβλήματα σε μερικές από εμάς, που κιότεψαν και φλέρταραν με το νοσοκομειακό όχημα που μας ακολουθούσε. Όμως, δεν τους το επιτρέψαμε οι υπόλοιπες να αποφύγουν την πορεία και μοιραστήκαμε η κάθε μία από λίγο το φορτίο τους.

Όταν διαπίστωσε ο αξιωματικός μας πως τα πηγαίναμε περίφημα και πως είχαμε υψηλό ηθικό, διέταξε τον υπαξιωματικό ρυθμιστή του βήματος να αποσυρθεί και παραχώρησε σε μας όλη την πρωτοβουλία. Αυτή η κίνησή του να μας εμπιστευτεί μας ενθουσίασε, αλλά από έλλειψη εμπειρίας κάναμε το μοιραίο λάθος και επιταχύναμε αδικαιολόγητα το βάδισμα και το ρυθμό!  

Θα είχαμε αφήσει πίσω μας πάνω από δέκα χιλιόμετρα, όταν επιτέλους το τέρμα της διαδρομής άρχισε να γίνεται ορατό! Την ίδια όμως στιγμή, συνειδητοποιήσαμε με τρόμο, ότι το τελευταίο χιλιόμετρο έπρεπε να το σκαρφαλώσουμε σε μια απότομη πλαγιά, δίπλα από μια απόκρημνη χαράδρα! Κι εμείς; …ήμασταν εντελώς εξαντλημένες! Μας είχαν ήδη εγκαταλείψει οι δυνάμεις μας όταν αντικρίσαμε τον «Γολγοθά», για τον οποίο παρότι είχαμε προειδοποιηθεί, δεν ήμασταν προετοιμασμένες να τον αντιμετωπίσουμε!  

Σαν άρχισε η αναρρίχηση ήμουνα έτοιμη να καταρρεύσω! Οι ώμοι μου πονούσαν αφόρητα και το αριστερό μου χέρι που κρατούσε το όπλο δεν το ένιωθα καθόλου. Και το χειρότερο, το πείσμα και η θέληση να καταξιωθούμε ως γυναίκες που ως εκείνη τη στιγμή με στήριζαν, άρχισαν τώρα πια να υποχωρούν! Για λίγο λύγισα, όταν, καθώς περνούσαμε ανάμεσα από τους καταπράσινους θάμνους που κράταγαν ακόμα πάνω στα φυλλαράκια τους την πρωινή δροσιά, με κυρίευσε μία ακαταμάχητη επιθυμία να φύγω από τη γραμμή και ν΄ ακουμπήσω πάνω στις φυλλωσιές τους το πρόσωπό μου, που έκαιγε αφόρητα από την κούραση και την προσπάθεια!   

Ζήτησα τη βοήθεια της Παναγιάς, να μη το βάλω κάτω. Έφερα το δεξί μου χέρι ως το στήθος και σχημάτισα έναν μικρό σταυρό στα κρυφά, ώστε να μην αντιληφθεί κανείς πως είχα πια περάσει τα όριά μου. Παναγιά μου, είπα, δώσε μου δύναμη! Δεν πρέπει να σταματήσω! Καμιά μας τώρα, δεν έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει!

 Ο χρόνος λες και είχε σταματήσει! Τα πόδια μου μετρούσαν τα βήματα μηχανικά, χωρίς να παίρνουν εντολή από εμένα! Δεν τα ένοιωθα σχεδόν καθόλου!

Γύρισα το κεφάλι και κοίταξα δίπλα μου τις άλλες κοπέλες. Είχαν σφιγμένα τα χείλια και το βλέμμα τους εκλιπαρούσε την εντολή να σταματήσουμε!

Σκέφτηκα πως αν αποτυγχάναμε θα πήγαιναν στράφι, όλα όσα ως τότε είχαμε κατακτήσει! Κοίταξα προς τον τερματισμό απελπισμένα! Μένανε τώρα λιγότερα από διακόσια μέτρα, αλλά μου φαίνονταν ατέλειωτα! Είπα θα πέσω!  

Και τότε, ακούστηκε από τις τελευταίες γραμμές μια ξεψυχισμένη στην αρχή φωνή που όμως όλο και δυνάμωνε… Σε γνωρίζω από την κόψη… ήμουν σίγουρη πως ήταν η Μαρία… του σπαθιού την τρομερή… ήταν παντρεμένη η Μαρία και είχε κι ένα μωράκι… σε γνωρίζω από την όψη… αργότερα μάθαμε πως στην πορεία ήταν ήδη έγκυος στο δεύτερο παιδί της… που με βία μετράει τη γη… η φωνή της ξαφνικά μας φάνηκε κρυστάλλινη… απ’ τα κόκαλα βγαλμένη… σαν κάποιος να έδωσε εκείνη τη στιγμή το σύνθημα αρχίσαμε όλες μαζί να τραγουδάμε τον εθνικό μας ύμνο… των Ελλήνων τα ιερά… ένας αντίλαλος αντήχησε από την άλλη πλευρά της χαράδρας που ακολουθούσε το τραγούδι μας… και σαν πρώτα ανδρειωμένη… κι όμως το τραγούδι που έφτανε στ αυτιά μας από τον απέναντι βράχο δεν είχε καθυστέρηση, δεν ήταν ο αντίλαλός μας. Λες και ήταν οι μανάδες μας αυτές που τραγουδούσαν. Λες και οι γιαγιάδες μας να ήταν αυτές που έσμιγαν μαζί μας τις φωνές τους. Λες και να ήταν ζωντανές, οι άγιες οι σκιές των γυναικών της Πίνδου! … χαίρε ω χαίρε Ελευθεριά!  

Ξύπνησε μέσα μας η Ελλάδα και νικήσαμε»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ …ΤΡΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣΦΑΙΡΙΔΙΑ

            Μια σταγόνα παγωμένου ιδρώτα σχηματίστηκε βίαια, πάνω στο σκαμμένο από το χρόνο μέτωπο της κυρίας Φώφης, καθώς ψηλάφιζε με τα λεπτοκαμωμένα της ακροδάχτυλα, τους δύο κίτρινους φάκελους των ΕΛΤΑ, που είχαν φτάσει λίγο νωρίτερα στη Γραμματεία του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ)! Δεν χωρούσε καμία αμφιβολία ότι οι φάκελοι αυτοί, έκρυβαν κάποιο τρομακτικό μυστικό, ένα σκοτεινό, ένα άκρως απειλητικό μήνυμα! Ήταν ίδιοι κι απαράλλαχτοι με εκείνον τον μυστηριώδη φάκελο, που είχε αποσταλεί πριν λίγους μήνες στον υπουργό των εξωτερικών, και που όπως είχε διαρρεύσει τότε στον ημερήσιο και στο νυχτερινό ελληνικό τύπο, περιείχε τρεις ολόκληρες σφαίρες!

«Τρεις ολόκληρες σφαίρες!!!», ακούστηκε ξεψυχισμένη η φωνή της τραγικής υπαλλήλου της Γραμματείας, πριν καταρρεύσει δίπλα στο χαλασμένο φωτοτυπικό, έξω από το Πρωτόκολλο!

-            Ρε σεις, η κυρία Φώφη δεν πάει καλά! Έπεσε!

-            Ε! Τι περίμενες να κάνει με τον Θεοδωράκη που έμπλεξε η κακομοίρα! Την πήρε το ποτάμι!

-            Όχι η Φώφη του ΠΑΣΟΚ ρε βλάκα! Για τη δική μας λέω! Για την κυρία Φώφη της Γραμματείας! Μπαΐλντισε η γυναίκα κι έπεσε δίπλα στο φωτοτυπικό!

-            Και τι να κάνουμε ρε σύ τώρα; Μέσα στην αίθουσα είναι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι …υπόλοιποι και συζητάνε κάτι σοβαρά θέματα!  

Ο πιο πάνω διάλογος των υπαλλήλων της Γραμματείας του ΚΥΣΕΑ, έθεσε σε συναγερμό τα ευαίσθητα ώτα του έμπειρου λαγωνικού του υπουργείου της προστασίας του πολίτη, που ήταν επικεφαλής των διακοσίων και πλέον αστυνομικών της προσωπικής φρουράς των υπουργών που συμμετείχαν στο συμβούλιο και που περίμεναν στριμωγμένοι στο παραδίπλα κυλικείο! Έτσι λοιπόν, θεώρησε χρέος του, να επιληφθεί προσωπικά της υποθέσεως και πήρε την πρωτοβουλία:

-            Να μην την πλησιάσει κανείς! έδωσε αμέσως εντολή, συμπυκνώνοντας στον τόνο της φωνής του όλο το κύρος που του προσέδιδαν τα υψηλά του καθήκοντα. Κάτω τα χέρια από την μπαϊλντισμένη! Έχει πάνω της δύο φακέλους, που μου φαίνονται πολύ ύποπτοι! Είμαι σίγουρος πως θα έχουν μέσα τρεις σφαίρες ή τρεις άνθρακες ή ακόμα και τρία εκρηκτικά, σαν αυτά που έστειλαν τον φουκαρά τον Παπαδήμο στο νοσοκομείο!

-            Να ειδοποιήσουμε τον πρωθυπουργό! Είπε τότε ένας άλλος!

-            Αυτό αποκλείεται, παρενέβη ο υπεύθυνος Διευθυντής της αιθούσης του ΚΥΣΕΑ που είχε σπεύσει εν τω μεταξύ στο σημείο του συγκλονιστικού συμβάντος! Το συμβούλιο έχει σήμερα στην ατζέντα του πολύ σοβαρά θέματα! Συζητούν για το Σκοπιανό, τις εχθρικές πράξεις των Τούρκων στο Αιγαίο, τους διωγμούς και την αρπαγή των περιουσιών των Βορειοηπειρωτών, το κυπριακό, την οριοθέτηση της ΑΟΖ και τις απαιτήσεις που εγείρουν οι Αλβανοί για τις περιουσίες των «Τσάμηδων» στην Ήπειρο και την Κάτω ή Νότια ή Παλιά ή τέλος πάντων όπως θα λέμε την Μακεδονία μας μετά τη συμφωνία έργκα όμνες με τα Σκόπια!!!

-            Πολλά λες, του είπε αυστηρά το επικεφαλής λαγωνικό! Προτείνω να ειδοποιήσουμε τους πυροτεχνουργούς;

-            Μα η γυναίκα χρειάζεται γιατρό επειγόντως, είπε κάποιος!

-            Το περιστατικό άπτεται της εθνικής ασφάλειας και χαρακτηρίζεται πολύ σοβαρό! Η μπαϊλντισμένη δεν είναι τίποτε παραπάνω, από μια παράπλευρη απώλεια!  

                   Δεν πρόλαβε να αποσώσει τα λόγια του ο προκαθήμενος των αστυνομικών συνοδείας και εμφανίστηκε φουριόζος ο υπουργός της προστασίας του πολίτη!

-            Μα τι γίνετε εδώ πέρα επιτέλους; Παρατήρησε σε αυστηρό τόνο, περισσότερο ως τον Γκουντέριαν τον θεωρητικό των τεθωρακισμένων της Βέρμαχτ, παρά ως υπουργός της αριστεράς και της προόδου! Τι φωνές είναι αυτές που αναστάτωσαν τη σύσκεψη; Δεν σας είπαν ότι σήμερα συζητάμε πολύ σοβαρά θέματα;

-            Μα κύριε υπουργέ, ψέλλισε με τρεμάμενη φωνή, ο υπεύθυνος διευθυντής της αίθουσας. Αυτή η γυναίκα μπαΐλντισε μόλις πήρε αυτούς τους δύο επικίνδυνους φακέλους και ακούστηκε να λέει πως έχουν μέσα «τρεις ολόκληρες σφαίρες»!

-            Α! Ωραία! Είπε χωρίς να μπορέσει να κρύψει την ευχαρίστησή του ο υπουργός! Είναι οι φάκελοι που περιμέναμε! Αφήστε την μπαϊλντισμένη να αναπαυθεί εκεί που βρίσκεται και φέρτε μέσα τους φακέλους γιατί έχουν σχέση με τα δύο πολύ σοβαρά θέματα που συζητάμε! Ο ένας περιέχει, τρία δείγματα από ειδικές λαστιχένιες σφαίρες που τσούζουν ανυπόφορα και προορίζονται γι αυτούς που εμποδίζουνε τους πλειστηριασμούς!

-            Και ο άλλος κύριε υπουργέ;

-            Ο άλλος έχει δείγματα από συμπυκνωμένα γεύματα σε σχήμα μικροσκοπικού κεφτέ, για τους αστροναύτες της διαστημικής υπηρεσίας NASA HELLAS, που εξαγγείλαμε!

-            Δηλαδή;

-            Δηλαδή συμπυκνωμένες, με ή άνευ χοιρινού, κρεατοποικιλίες! Τουτέστιν …τρία κρεατοσφαιρίδια!

           Κόκκαλο έμεινε, το ...ετερόκλητο ακροατήριο! Ανένηψε ευθύς και η ...μπαϊλντισμένη!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας          

ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΒΓΑΖΑΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ…

            Ο Άλκης, παρακολουθούσε έκπληκτος το ποτάμι των διαδηλωτών να κατευθύνεται εξαγριωμένο προς την είσοδο του εργοταξίου, όταν τον πλησίασε αθόρυβα από πίσω ο διευθύνων σύμβουλος της πολυεθνικής εταιρείας που είχε αναλάβει την κατασκευή του τεράστιου υδροηλεκτρικού!

-            Είναι συγκλονιστικό, παρατήρησε ψύχραιμα ο σύμβουλος και κοίταξε προς το μέρος των διαδηλωτών! Όλος αυτός ο κόσμος, αντιστέκεται σθεναρά στην κατασκευή του φράγματος δείχνοντας απίστευτο σεβασμό προς τη φύση και τον άνθρωπο. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι στο υπουργείο παιδείας και στα σχολεία μας, γίνεται πολύ καλή δουλειά και ο ελληνικός λαός έχει αποκτήσει αξιοζήλευτη περιβαλλοντική συνείδηση!  

-            Άφησε κατά μέρος τις ειρωνείες, του απάντησε ο Άλκης, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να κρύψει την ανησυχία του. Έχουν μαζευτεί χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες και οι επικεφαλής τους δεν αστειεύονται. Πριν ακόμη ανακοινωθεί το έργο, ξεσηκώθηκαν συντονισμένα όλες οι περιβαλλοντολογικές ενώσεις, οι τουριστικοί πράκτορες, οι πρόεδροι, οι πάρεδροι, οι γραμματείς, οι κομματικοί φαρισαίοι, οι παρατρεχάμενοι, καθώς και πλείστες όσες συλλογικότητες! Μπροστάρης-καθοδηγητής τους, είναι αυτός που έχει το βενζινάδικο εδώ πιο κάτω!

-            Τα ξέρω όλα αυτά, ακούστηκε ψυχρά ο σύμβουλος πίσω από τα σφραγίσματα της οδοντοστοιχίας του και τον κάρφωσε με το διεισδυτικό του βλέμμα. Είναι στο πρόγραμμα αυτές οι αντιδράσεις! Στην Ελλάδα ζούμε! Όλοι αυτοί οι τύποι…  

…

Ας γυρίσουμε όμως μερικούς μήνες πίσω, για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τότε που ο Άλκης ως νεαρός μηχανικός, κλήθηκε να επιβλέψει τη μεγαλύτερη επένδυση που θα γινόταν «έβερ», στην πιο ορεινή και πιο φτωχή περιοχή της Ελλάδας και της Ευρώπης! Μια επένδυση σχεδιασμένη με τις αυστηρές προδιαγραφές που έχει θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία του περιβάλλοντος και που θα έδινε ώθηση στην οικονομία, ανακουφίζοντας, πέραν των άλλων, αυτούς τους ταλαίπωρους επαρχιώτες που έχουν καταντήσει μίζεροι κι εσωστρεφείς. Ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο!

Δεν πρόλαβε λοιπόν να ανακοινωθεί το έργο και ο άπειρος και καλοπροαίρετος νεαρός μηχανικός, παρατήρησε πως όλοι «αυτοί οι τύποι», όπως τους αποκαλούσε ο σύμβουλος, εκμεταλλευόμενοι την ελλιπή ενημέρωση των πολιτών και την ανυποληψία του κράτους, άρχισαν συντονισμένα να γυροφέρνουν τα τοπικά κανάλια και τα ραδιόφωνα και να διαλαλούν τις …ανησυχίες τους. Πως δηλαδή, με τις γεωτρήσεις και τις παρεμβάσεις που θα γίνουν στο έδαφος, θα υποστεί μη αναστρέψιμη καταστροφή το περιβάλλον, θα προκληθούν σεισμοί, θα γίνουν σοβαρά τροχαία ατυχήματα, θα φύγουν οι τουρίστες, θα εμφανιστούν οι εξωγήινοι, θα μεταλλαχθεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, θα χάσει η ομάδα το πρωτάθλημα και θα παθαίνει ο κόσμος κάθε τρεις και λίγο ηλεκτροπληξία απ’ τον πολύ ηλεκτρισμό που θα γεμίσει η ατμόσφαιρα!

…

-            Και που να βγάζαμε πετρέλαιο, μουρμούρισε τελικά ο σύμβουλος, καθώς ο …ετερόκλητος όχλος - όπως συνηθίζεται να λέγονται τελευταία υποτιμητικά, όσοι διαφωνούν με τις κυβερνητικές επιλογές- πλησίαζε τώρα απειλητικά και επιδίωκε πάση θυσία συνάντηση, με τους υπεύθυνους της πολυεθνικής!

-            Δεν έχει εγκατασταθεί ακόμη η εταιρεία. Μπορείτε όμως να έρθετε οι επικεφαλής το απόγευμα στο γραφείο μου στην πόλη, για να …ενημερωθείτε σχετικά, τους εξήγησε με νόημα ο σύμβουλος!

                   …

                   Δύο μήνες, μετά από άκρως ρεαλιστικές διαβουλεύσεις:

                   -    Πώς  και σταμάτησαν ξαφνικά οι διαμαρτυρίες; Ρώτησε με περισσή αφέλεια ο Άλκης τον σύμβουλο, καθώς επιθεωρούσε τα μηχανήματα και τα γεωτρύπανα της εταιρείας, που δούλευαν πλέον ανενόχλητα στο εργοτάξιο!

                   -    Έτσι γίνεται μικρέ με τις μεγάλες επενδύσεις, του αποκρίθηκε αυτός! Όλοι οι παλιότεροι θυμόμαστε τον παλλαϊκό ξεσηκωμό που έγινε στα Σπάτα, για να μη κατασκευαστεί εκεί το αεροδρόμιο των Αθηνών. Ξυλοδαρμοί, φανατισμός και διαδηλώσεις επί χρόνια. Και ξαφνικά, όλα γίνανε μέλι γάλα, από τη στιγμή που τα «βρήκανε» με τα οργανωμένα πολιτικά και τα οικονομικά συμφέροντα, αυτοί που υποκινούσαν το λαό! Όταν βέβαια κατασκευάστηκε το «Ελευθέριος Βενιζέλος» και η γύρω περιοχή απέκτησε τεράστια αξία, τότε κατάλαβε ο αφελής λαουτζίκος, πως είχε πέσει θύμα των επιτήδειων και πως τον εκμεταλλεύτηκαν. Και το χειρότερο, τότε συνειδητοποίησε πόσο είχε ζημιωθεί οικονομικά αυτός και τα παιδιά του, από τις σκόπιμες καθυστερήσεις της κατασκευής του αεροδρομίου, για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες!

                   -    Κι εδώ; Ρώτησε πάλι με αφέλεια ο Άλκης. Τι έγινε και όλα ηρέμισαν μέσα σε μόλις λίγες μέρες; Πώς έπαψε ξαφνικά να υπάρχει γκρίνια;

                   -    Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα νεαρέ μου, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με την επένδυση στο Ελληνικό. Εκεί, μέχρι να τακτοποιηθούν οι …λεπτομέρειες με τον εργολήπτη, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει η απρόσμενη παρέμβαση της δασικής υπηρεσίας ή ακόμα και της αρχαιολογίας!

                   -    Αντίθετα σε μας, συνέχισε, επειδή οι ντόπιοι είναι απίστευτα …πολιτισμένοι και ευαισθητοποιημένοι με τα περιβαλλοντολογικά ζητήματα, πρωτίστως όμως ρεαλιστές, θέλησαν να κλείσει άρον-άρον αυτό το ζήτημα με το υδροηλεκτρικό, για να βρεθεί ο χρόνος στη συνέχεια, να παραγραμματισθούν - όπως διακαώς επιθυμούν -έντονες κινητοποιήσεις για τα αστικά λύματα τα οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, καταλήγουν αντί για τον βιολογικό καθαρισμό στη λίμνη της πόλης τους και την κατάντησαν χαβούζα. Έκλεισαν όπως-όπως το θέμα του υδροηλεκτρικού, για να βρουν χρόνο να διαδηλώσουν και να διαμαρτυρηθούν, για την τριτοκοσμική κατάσταση που βρίσκεται η πόλη τους, με την ελπίδα πως θα εισακουστούν οι απαιτήσεις τους και θα την καμαρώσουν μια μέρα, καθαρή, περιποιημένη και φιλική προς τους πολίτες και τους επισκέπτες της, όπως είναι οι περισσότερες ευρωπαϊκές!                      

                   -    Αλήθεια σύμβουλε, για πες μου, εκείνος ο ζωηρός βενζινοπώλης που πρωτοστατούσε και χτυπιότανε στα κανάλια και στις διαδηλώσεις, που να βρίσκεται τώρα; Λες να κατάπιε τη γλώσσα του;    

                   -    Εκεί κάτω είναι ο τύπος, δεν τον βλέπεις; Φουλάρει τα φορτηγά μας στο εργοτάξιο και δεν του μένει πια χρόνος για τον ακτιβισμό και άλλα τέτοια…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Η ΕΝΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

            Όταν υπηρετούσα την πατρίδα πριν από πολλά χρόνια, είχαμε έναν λοχαγό λεβέντη, για τον οποίο ήμασταν περήφανοι! Μακεδόνας αυτός, συνήθιζε να μας μιλά σε κάθε ευκαιρία για τον Παύλο Μελά, ο οποίος αποτέλεσε υπόδειγμα γενναιότητας και αυταπάρνησης κατά τον Μακεδονικό Αγώνα! Αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο, τον συνάντησα πρόσφατα τελείως τυχαία, στην παραλία της Θεσσαλονίκης! Τον κοίταξα στα μάτια, με κοίταξε επίμονα, τον αναγνώρισα πρώτος. Λίγο μετά, βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ σε ένα μαγαζάκι στην αρχή της λεωφόρου Νίκης και να συζητάμε για τα παλιά και για τις εξελίξεις στο πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων που ανακινήθηκε τελευταία:

-            Είχαν περάσει μόλις λίγες μέρες από την πρωτοχρονιά του ενενήντα, άρχισε να θυμάται πρώτος ο λοχαγός. Ένας ολόκληρος χρόνος δηλαδή, πριν τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και την ανακήρυξη των Σκοπίων ως ανεξάρτητου κράτους με το όνομα «Μακεδονία». Εκείνο το βράδυ, πήραμε εντολή από τη μεραρχία του Κιλκίς, που ήταν υπεύθυνη να συντηρεί τους πλωτήρες που όριζαν τη συνοριακή γραμμή εντός της λίμνης της Δοϊράνης: «Στα πλαίσια της σχετικής διακρατικής συμφωνίας, να προβείτε άμεσα στην περισυλλογή και την τοποθέτηση στη θέση του, ενός πλωτήρα που παρασύρθηκε από ισχυρούς ανέμους προς τον τομέα της Γιουγκοσλαβίας…».

Έτσι λοιπόν το χάραμα της επομένης, βρεθήκαμε μαζί με έναν πηδαλιούχο υπαξιωματικό του Μηχανικού και τέσσερις κληρωτούς που αποτελούσαν το πλήρωμα της στρατιωτικής λέμβου εφόδου, να κατευθυνόμαστε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τους τεράστιους λευκούς πλωτήρες που χώριζαν τη λίμνη της Δοϊράνης, σε ελληνικό και γιουγκοσλαβικό τομείς.

            Σαν περάσαμε με τη λέμβο στην απέναντι πλευρά και αρχίσαμε τη διαδικασία της περισυλλογής, μας προσέγγισε απειλητικά και με πρωτοφανή ετοιμότητα, ένα πλήρως επανδρωμένο και εξοπλισμένο σκάφος του γιουγκοσλαβικού λιμενικού σώματος. Ο επικεφαλής τους με εχθρικές χειρονομίες και αμετροέπεια στα ακαταλαβίστικα λόγια της διαλέκτου τους, μας υπέδειξε να απομακρυνθούμε αμέσως από τα χωρικά τους ύδατα! Όταν μάλιστα προσπάθησα να τους καθησυχάσω μιλώντας τους στα ελληνικά πρώτα και μετά στα αγγλικά, αυτοί όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκαν, αλλά όπλισαν επιδεικτικά τα τυφέκιά τους και πέρασαν μια δεσμίδα με πυρομαχικά στο πανάρχαιο μυδραλιοβόλο που ήταν πακτωμένο στην πλώρη του σκάφους τους.

            Εκείνη τη στιγμή - συνέχισε ο λοχαγός μου – έφερα ασυναίσθητα στο νου μου την απολογία που είχα κληθεί να υποβάλω μερικές μέρες νωρίτερα, προκειμένου να τιμωρηθώ παραδειγματικά από τους ανωτέρους μου, επειδή βαδίζοντας προς την εκπαίδευση, σας είχα βάλει να τραγουδήσετε το «Μακεδονία ξακουστή…»! Ένα άσμα που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε απαγορεύσει να το τραγουδάμε, γιατί θεωρούσε πως ήταν μιλιταριστικό, πως αναπαρήγαγε την εθνική ιδεολογία και πως ήταν εχθρικό προς τις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες!

Εν τω μεταξύ, το σκάφος του γιουγκοσλαβικού λιμενικού πλησίασε κι άλλο. «Κύριε Λοχαγέ, καλύτερα να φύγουμε», μου είπε ο πηδαλιούχος και μάρσαρε στο ρελαντί τις πανίσχυρες μηχανές της λέμβου. Τότε κι εγώ, άνοιξα τον ασύρματο που είχαμε μαζί μας και ενημέρωσα σχετικά τον επιτελάρχη της Μεραρχίας. Ξαφνικά, διαπίστωσα πως οι Σκοπιανοί είχανε φτάσει πάρα πολύ κοντά μας. Τόσο κοντά, που ήταν εύκολο να διακρίνουμε στο βλέμμα τους, ένα θανάσιμο μίσος!

Το περιστατικό αυτό, που φανέρωνε την αλλαγή στάσης της γειτονικής μας χώρας και τα πραγματικά αισθήματα των γειτόνων μας, δεν ήταν το μοναδικό! Τα μηνύματα προς την κυβέρνηση και τον πολιτικό κόσμο της χώρας μας, ήταν ανησυχητικά! Εξάλλου, είχε καταρρεύσει ήδη από το ¨89 το «τείχος του αίσχους» στο Βερολίνο, η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών είχε αποδυναμωθεί δραματικά, και είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται εθνικιστικές τάσεις στους λαούς του σιδηρού παραπετάσματος. Ιδιαίτερα, στις χώρες της Βαλτικής, στα Βαλκάνια και στα Σκόπια, τα οποία είχαν εκδώσει ήδη από το 1969 την κατάπτυστη «Ιστορία του (ψευτο)Μακεδονικού Έθνους»!

Γνώριζαν επίσης πολύ καλά, η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και οι αδρά αμειβόμενοι από τα κρατικά ταμεία σύμβουλοί τους, πως από την πλευρά του ΝΑΤΟ και του αμερικανικού παράγοντα - όπως συνέβαινε ως τότε και με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας- υπήρχε εντονότατο ενδιαφέρον για την εξασφάλιση, των Υψιπέδων του Κοσσόβου και της Σόφιας, μέσω των οποίων μπορούσαν να ελέγχουν στρατιωτικά, ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων. Επίσης ήταν γνωστό πως για να υποστηριχθεί και να αξιοποιηθεί πλήρως επιχειρησιακά το υψίπεδο του Κοσσόβου, ήταν απαραίτητος ο έλεγχος του λιμένος της Θεσσαλονίκης και του οδικού-σιδηροδρομικού άξονα που περνούσε από τα Σκόπια. Άρα, ήθελαν (όπως και σήμερα) επειγόντως το κρατίδιο αυτό να βρίσκεται κάτω από Νατοϊκή διοίκηση!

Παρόλα αυτά η Ελλάδα, όχι μόνο αδράνησε και δεν χάραξε ως όφειλε, μια ενιαία εθνική πολιτική που θα έλυνε ευνοϊκά για μας το πρόβλημα, αλλά τα κόμματα και μερικοί πολιτικοί, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το ζήτημα για μικροπολιτικά και προσωπικά οφέλη. Μέχρι και συλλαλητήρια του ενός εκατομμυρίου πολιτών διοργάνωσαν σ΄ αυτούς εδώ τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, για να εκμεταλλευτούν τον πατριωτισμό των Ελλήνων και να αναρριχηθούν και πάλι στην εξουσία, εκείνοι που λίγα χρόνια πριν, απαγόρευαν να τραγουδάμε το εμβατήριο «Μακεδονία» και ανέχονταν να ονομάζεται το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, με αυτό το όνομα. Ακόμη χειρότερα, υπήρχαν και κάποιοι που ενθάρρυναν τη δημιουργία του κράτους της Μακεδονίας του Αιγαίου με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη μας, υπακούοντας τυφλά στις προσταγές του Κρεμλίνου.

-            Σήμερα όμως υπάρχουν ευνοϊκές συνθήκες λοχαγέ μου, του είπα, ώστε να βρεθεί μια δίκαιη συμβιβαστική λύση στο πρόβλημα. Ο Αμερικανός διαπραγματευτής δήλωσε τις προάλλες πως: «Η Ελλάδα θέλει να επιλυθεί το πρόβλημα της ονομασίας, τα Σκόπια όμως καίγονται για λύση».

-            Στην πραγματικότητα αυτοί που καίγονται περισσότερο σήμερα για λύση, είναι το ΝΑΤΟ και τα αμερικανικά συμφέροντα, καθώς τον τελευταίο καιρό προσπαθεί έντονα η Ρωσία να αυξήσει την επιρροή της στη Βαλκανική χερσόνησο. Έτσι λοιπόν, βιάζονται να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να τα συνδέσουν οικονομικά και πολιτικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι τόσο σοβαρό το θέμα για τις ΗΠΑ, που αποκλείεται να έμεινε εκτός ατζέντας κατά την επίσκεψη του πρωθυπουργού μας στον Λευκό Οίκο!

-            Κι εμείς από την άλλη, συνέχισε, φαίνεται πως έχουμε ηγεσίες κατώτερες των περιστάσεων, που είναι πρόθυμες να παραδώσουν το όνομα «Μακεδονία» και να προδώσουν τους προγόνους μας και τα παιδιά μας. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, έχουν ήδη ληφθεί οι αποφάσεις και τα κόμματα σπεύδουν να διαχειριστούν την ήττα, με τις λιγότερες κατά το δυνατόν γι αυτά απώλειες!

-            Και μετά;

-            Μετά φίλε μου, με την ενδοτικότητα που δείχνουμε, παίρνουν σειρά, η Θράκη και η Ήπειρος και το Αιγαίο…

            Κάπου εκεί τελείωσε και η συνάντησή μας. Τον αποχαιρέτησα, με αποχαιρέτησε και καθώς τον έβλεπα να απομακρύνεται αγέρωχος προς τον Λευκό Πύργο, έμεινα με τη σκέψη πως: «Όταν υπηρετούσα την πατρίδα, πριν από πολλά- πολλά - πολλά χρόνια, είχαμε έναν …εαυτό λεβέντη, για τον οποίο ήμασταν περήφανοι»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΕΣ

            Πολύς λόγος γίνεται τελευταία  στην Ελλάδα της χρεοκοπίας, του «success story», της εξευτελιστικής διαδικασίας διανομής κοινωνικών μερισμάτων και της μίζερης «ελπίδας» που ήρθε κι έμεινε, αναφορικά με τη διαπίστωση ότι η μεσαία τάξη συνθλίβεται και οδηγείται προς τη φτωχοποίηση και την εξαφάνιση.  

Ένας ορυμαγδός, που παράγεται αφενός από τη φλυαρία ημιμαθών πολιτικών και αφετέρου από το θράσος ειδικών(;), πολιτικών και οικονομικών αναλυτών. Ένας κίβδηλος κλαυθμός και οδυρμός που έρπει στα εξαρτημένα από τα οργανωμένα συμφέροντα στούντιο τηλεοπτικών παραγωγών ενημέρωσης και λόγου, καθώς και στα  κομματικά ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μέσα ενημέρωσης που από τη μια ταυτίζουν σκόπιμα την «αστική κοινωνία» με την «πλουτοκρατία» και τους προνομιούχους και από την άλλη θλίβονται υποκριτικά - ως καθαρόαιμα παρακλάδια του μαρξιστικού και του καπιταλιστικού διεθνισμού - για την εξάλειψη της αστικής ή μεσαίας τάξης, καθότι η τάξη αυτή, είναι η λιγότερο εξαρτώμενη από την εξουσία.

Ο ιδεολογικά ξεπερασμένος, ξύλινος πολιτικός λόγος της «ελληνικής αριστεράς», ενισχυμένος από την  υποτονική στάση, την ανεκτικότητα και την αδιαφορία των πολιτικών της αντιπάλων, ενθαρρύνει έντεχνα για ψηφοθηρικούς λόγους το επιρρεπές στο φθόνο πλήθος, που ειδικά αυτήν την περίοδο ταλανίζεται ανάμεσα σε πληθώρα προσωπικών αδιεξόδων, σοβαρής έλλειψης οικονομικών κινήτρων και απουσία εργασιακών ευκαιριών, και συν τοις άλλοις, διαθέτει περιορισμένη μόρφωση, παιδεία και ικανότητες. Με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιο ακριβώς λόγο ενθαρρύνει και εκείνη τη μερίδα του λαού, που απεχθάνεται την πειθαρχημένη ζωή, τις παραδόσεις και την εθνική συνείδηση, τη λειτουργία της πολιτείας με αρχές και αξίες, τους μακροπρόθεσμους στόχους, την ευγενή σύνθεση της ηθικής μετά του κέρδους και τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς που συνοδεύονται από κοινωνική ευαισθησία.

Με άλλα λόγια, στρέφει τις μάζες εναντίον των φιλοπρόοδων πολιτών, που παγκοσμίως χαρακτηρίζονται από τα παραπάνω στοιχεία και προσόντα, και που επιπλέον, έχουν έμφυτη την τάση να προωθούν τις μεταρρυθμίσεις και τον εκσυγχρονισμό, με σεβασμό στον άνθρωπο και την αξιοπρέπεια. Εναντίον δηλαδή της αστικής τάξης, που ιστορικά, δημιούργησε και οργάνωσε σε παγκόσμιο επίπεδο, όλες τις πολιτικές, πολιτισμικές και κοινωνικές επαναστάσεις, για να ακολουθήσει στη συνέχεια ο όχλος!!!  

Τι είναι όμως η μεσαία τάξη; Είναι αυτοί οι πολίτες ή τα νοικοκυριά, που έχουν από επτά έως εκατόν επτά ευρώ ετήσιο εισόδημα, όπως ισχυρίζονται οι κλαψομοίρηδες κρατικιστές, όπως διαλαλούν οι δήθεν αριστεροί προστάτες των αδυνάτων, όπως επιβεβαιώνουν οι οπαδοί της σκοτεινής παγκοσμιοποίησης ή όπως επαναλαμβάνουν μαϊμουδίζοντας πειθαρχημένα πίσω από τη ντουντούκα του καθοδηγητή, οι εραστές του αποτυχημένου φρικιαστικού υπαρκτού σοσιαλισμού, που ονειρεύονται την αρπαγή της εξουσίας δια της βίας και την άσκησή της μέσω της ισοπεδωτικής δικτατορίας του προλεταριάτου; Όχι βέβαια!

Κοινά αποδεκτός ορισμός για το τι είναι μεσαία ή μικροαστική ή παραδοσιακή τάξη δεν υπάρχει. Ωστόσο είναι άδικο να την προσδιορίζουμε μόνο από το εισόδημα, το μορφωτικό επίπεδο ή τα περιουσιακά στοιχεία. Ο αστός είναι πολύ περισσότερα από αυτά! Είναι ο πραγματικός αντιστασιακός, ο επαναστάτης, ο αισιόδοξος, ο φιλόδοξος, ο διεκδικητικός και ανατρεπτικός πολίτης. Είναι το ανήσυχο φιλελεύθερο πνεύμα που εξερεύνησε τις θάλασσες και τις πέντε ηπείρους, που γκρέμισε την αριστοκρατία και τα φέουδα, που κατέκτησε τον κόσμο, που δημιούργησε τις συνθήκες για τη βιομηχανική και τη γαλλική επανάσταση και που οργάνωσε τις πιο πλούσιες και φιλικές προς τους πολίτες τους δημοκρατίες στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, στην Αυστραλία και στην Αμερική! 

Αστοί είναι οι ήρωες που αναγνωρίζεις και θαυμάζεις διαβάζοντας τα υπέροχα βιβλία του Νίκου Θέμελη. Οι Έλληνες δηλαδή, που από τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα ως τα σήμερα, οργάνωσαν και προετοίμασαν την Ελληνική Επανάσταση και τη σύσταση του Ελληνικού κράτους, που κυριάρχησαν πνευματικά και οικονομικά και διέπρεψαν στις σκλαβωμένες ακόμα τότε Ήπειρο και Μακεδονία. Που δημιούργησαν πλούτο και πολιτισμό, από την Πόλη ως τη Σμύρνη, από την Αλεξάνδρεια ως το Bουκουρέστι, τη Bράιλα και την Oδησσό και από την Τεργέστη και τη Βενετία ως το Παρίσι!

Αστοί ήταν και οι εθνικοί μας ευεργέτες, που ο πολιτικός κόσμος σήμερα  –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – παραλείπει να τιμήσει με την παρουσία του στις εκδηλώσεις που οργανώνονται στη μνήμη τους, προφανώς γιατί εκτιμά ότι αυτές οι εκδηλώσεις δεν προσφέρονται για προβολή και άγρα ψήφων!

Και  οι κυβερνώντες μας, ανεξάρτητα από τον ιδεολογικό μανδύα με τον οποίο εμφανίζονται, στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι πλούσιοι και προέρχονται από αστικές και μεγαλοαστικές οικογένειες! Πράγμα βέβαια που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σύμφωνα με τον μεγάλο ηγέτη και φιλόσοφο Μαχάτμα Γκάντι ως πολύ θετικό, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα ήταν απαλλαγμένοι από σοβαρά ελαττώματα όπως: Να διαθέτουν «Γνώση χωρίς χαρακτήρα», να έχουν αποκτήσει «Πλούτο χωρίς μόχθο» και να ασκούν «Πολιτική χωρίς αρχές»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΚΙ ΟΜΩΣ, ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΩΣ ...ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ!

Το περιστατικό που ακολουθεί, το διηγήθηκε ένας εξαίρετος καθ’ όλα φίλος, και περιέχει όσα στοιχεία κρίθηκαν απαραίτητα για να μην αμφισβητηθεί η αυθεντικότητά του! Ως αφορμή για να ακουστεί αυτή η ιστορία, στάθηκε η πρόσφατη δήλωση διευθύντριας ενός Γενικού Λυκείου της Κρήτης, σύμφωνα με την οποία, η διεύθυνση του σχολείου αμελούσε επί μία τριετία να εφαρμόσει το νόμο που αφορά στην ανάρτηση της ελληνικής σημαίας σε κατάλληλο ιστό! Και το χειρότερο; Η κυρία αυτή, περιέγραφε αυτό το γεγονός στην τηλεόραση, αφήνοντας την αίσθηση ότι το θεωρούσε, ως …απολύτως φυσιολογικό:

 «Εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό του ¨88, δεν είχε περάσει ούτε ένας πελάτης το κατώφλι του μαγαζιού μου, όταν ξαφνικά, η σιωπή που πλημμύριζε το χώρο ανάμεσα στα μικροέπιπλα, διαταράχτηκε από το διαπεραστικό κουδούνισμα του τηλεφώνου…». Έτσι άρχισε την ιστορία του ο κυρ Στέφανος που διατηρούσε τότε στην Αθήνα, κοντά στο «Παίδων», ένα μικρό επιπλοποιείο. Και συνέχισε: «…η είδηση που έφτασε από το σπίτι μου, δεν ήταν και τόσο ευχάριστη και έτσι αναγκάστηκα εκτάκτως να κλείσω, προκειμένου να πάρω τον μεγάλο μου το γιο από το σχολείο, πριν το τέλος του μαθήματος. Διέσχισα την πλατεία του Αγίου Θωμά και έφτασα μπροστά στη σιδερένια αυλόπορτα του σχολικού συγκροτήματος. Ήταν ώρα μαθήματος και αναζήτησα κάποιο από τα παιδιά που κάνανε γυμναστική λίγο πιο πέρα, για να ειδοποιήσει αυτό με τη σειρά του την επιστάτρια να μου ανοίξει. Προς μεγάλη μου όμως έκπληξη, όπως στηρίχθηκα πάνω στη σιδερένια μπάρα ασφαλείας, η πόρτα υποχώρησε και άνοιξε διάπλατα!

Προχώρησα προς το κεντρικό κτίριο που φιλοξενούσε τα γραφεία και τις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου και δρασκέλισα ανενόχλητος την είσοδο. Μάταια προσπάθησα να βρω κάποιον στα γραφεία του διδακτικού προσωπικού για να ρωτήσω που βρίσκεται η αίθουσα της πρώτης Τάξεως. Τελικά, αφού περιπλανήθηκα για λίγο στους διαδρόμους, την εντόπισα στον επάνω όροφο. Έκανα να χτυπήσω, αλλά μέσα από την αίθουσα ακούγονταν αλαλαγμοί, γέλια και τρεχαλητό. Σκέφτηκα πως θα έλειπε η δασκάλα τους και άνοιξα!

Το θέαμα που αντίκρισα με άφησε άφωνο! Κάποια παιδιά είχαν σκαρφαλώσει στα παράθυρα και χάζευαν την κίνηση στον απέναντι δρόμο που οδηγούσε στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Μερικά άλλα, στρίγκλιζαν με τον τρόπο που μόνο τα παιδιά ξέρουν να στριγκλίζουν όταν κυνηγιούνται ανάμεσα από τα θρανία, και στο βάθος, μια άλλη ομάδα από αγόρια επιδίδονταν στον βιβλιο-χαρτοπόλεμο μετά μανίας. Στο μπροστινό θρανίο, ανοιγόκλειναν μηχανικά τα άδεια στοματάκια τους δύο κοριτσάκια που κοίταζαν με τα ματάκια τους την δασκάλα τους, στρογγυλοκαθισμένη στην έδρα, να καταβροχθίζει λαίμαργα τα σνακ που έκρυβε σε μια τεράστια χαρτοσακούλα!   

«Θα ήθελα να πάρω τον γιο μου», της αποκρίθηκα αμήχανα. Αυτή έμεινε ατάραχη στη θέση της, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Ύστερα, γύρισε προς τη μεριά μου φανερά ενοχλημένη και χωρίς να πει κάτι, μου έδωσε την έγκριση γνέφοντας ελαφρά με την κακοβαμμένη ξανθοκόκκινη αφάνα της! Συμμάζεψα στα γρήγορα τη σάκα του παιδιού μου, το πήρα από το χέρι κι έφυγα!

 Κατεβαίνοντας όμως τα σκαλιά, με έλουσε κρύος ιδρώτας όταν συνειδητοποίησα πως με αυτόν τον τρόπο, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να πάρει το παιδί μου από το σχολείο και να το χάσω! Κατόπιν τούτου, κατευθύνθηκα προς το γραφείο του διευθυντού, όπου και τον βρήκα να καπνίζει αρειμανίως. Όταν του είπα ότι έχω να του εκφράσω κάποια παράπονα, σηκώθηκε από τη θέση του και αφού έριξε μια ερευνητική ματιά προς το διάδρομο, έκλεισε πίσω του την πόρτα!   

-                      Κύριε διευθυντά έχω να σας καταγγείλω πως η αυλόπορτα δεν ασφαλίζει, έφτασα ανενόχλητος στην αίθουσα διδασκαλίας του γιου μου, όπου, όχι μόνο δεν γίνεται μάθημα, αλλά η δασκάλα τους κάθεται στην έδρα της και τρώει πατατάκια. Χωρίς μάλιστα να με γνωρίζει, με άφησε και πήρα τον γιό μου. Ούτε ταυτότητα δεν ζήτησε, ούτε ενδιαφέρθηκε καθόλου. Με άλλα λόγια θα μπορούσε οποιοσδήποτε να μπει στο σχολείο, να πάρει το παιδί μου και να φύγει!

-                      Και αυτό που με προβληματίζει περισσότερο όσο το σκέφτομαι, συνέχισα, είναι ότι η δασκάλα τους, όλη αυτή την κατάσταση και την συμπεριφορά της, μου έδωσε την εντύπωση πως τη θεωρούσε ως απολύτως φυσιολογική!

-                      Κύριέ μου, μου αποκρίθηκε φανερά ανήσυχος ο διευθυντής του Σχολείου, ηρεμήστε! Στην περιοχή μας δεν έχουμε εγκληματικότητα και δεν έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να κλέβουν παιδιά από τα σχολεία! Θεωρώ πως οι ανησυχίες σας είναι λιγάκι υπερβολικές. Όσο για τη δασκάλα, αφότου καταργήθηκαν οι έλεγχοι και οι αξιολογήσεις του προσωπικού και των Σχολείων, ο καθένας κάνει ότι του κατέβει! Σας παρακαλώ να μην το κάνετε θέμα γιατί αυτή και ο άντρας της είναι του κόμματος και θα δημιουργήσουν προβλήματα. Σας υπόσχομαι όμως, πως θα χειριστώ το θέμα σας εγώ προσωπικά, με τη διακριτικότητα που πρέπει!   

Αυτά μου είπε ο διευθυντής και μέχρι που έφυγα, δεν σήκωσε τα μάτια του από το πάτωμα! Ο κακομοίρης…».

Εννοείται ότι αυτό το περιστατικό δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να θεωρηθεί ως αντιπροσωπευτικό και να χαρακτηρίσει συλλήβδην τους εκπαιδευτικούς μας, οι πλειονότητα των οποίων τιμούν τον όρκο και το λειτούργημά τους. Είναι ωστόσο ενδεικτικό, για να μπορέσει κάποιος να κατανοήσει, πως από την αυταρχικότητα των δεκαετιών που προηγήθηκαν, φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση της παιδείας μας, που από τους περισσότερους ειδικούς χαρακτηρίζεται ως αποκαρδιωτική!

Κι εμείς; Δάσκαλοι και γονείς, τι κάνουμε;

Αποδεχόμαστε ως φυσιολογικό, η παιδεία μας να μην είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Το εκπαιδευτικό μας προσωπικό αντί να αμείβεται σύμφωνα με την υψηλή επιστημονική του κατάρτιση, να οδηγείται στην εργασιακή χαλαρότητα με αποτέλεσμα να συνθλίβεται το κύρος του και να μετακυλίεται τελικά η υποχρέωση της πολιτείας για δωρεάν παιδεία, στις τσέπες των γονέων. Αποδεχόμαστε οι συνελεύσεις του διδακτικού προσωπικού να πραγματοποιούνται σε ώρες που θα έπρεπε να βρίσκονται μαζί με τους μαθητές τους στα θρανία. Έχουμε δεχθεί ως φυσιολογική την κατάσταση που επικρατεί στην τελευταία τάξη του λυκείου, όταν οι μαθητές εγκαταλείπουν μαζικά τα μαθήματα στο Δημόσιο σχολείο προσκομίζοντας πλαστά πιστοποιητικά ασθένειας, προκειμένου να προετοιμαστούν αρτιότερα στα φροντιστήρια και να διεκδικήσουν με αξιώσεις την είσοδό τους στα πανεπιστήμια. Και τόσα άλλα!

 Έχουμε συμβιβαστεί και υποκύπτουμε αδιαμαρτύρητα στις επιδιώξεις των δυναμικών μειοψηφιών και των σαλτιμπάγκων της πολιτικής. Πορευόμαστε χωρίς σταθερό και μακρόπνοο, δημοκρατικά σχεδιασμένο και γενικά αποδεκτό, σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, τη στιγμή που το περιβάλλον γύρο μας είναι πολύ ρευστό και ενώ γνωρίζουμε ότι μόνο με  υγιή εθνική παιδεία, έχουμε πιθανότητες να περισώσουμε αναλλοίωτα, τον πολιτισμό μας, τις αξίες της φυλής μας, τα ήθη και τα έθιμά μας.  Και εν κατακλείδι, την εθνική μας ταυτότητα!

Έχουμε δυστυχώς αγνοήσει παντελώς, την παρακαταθήκη που μας άφησε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ότι:

 «Πρέπει να διαπαιδαγωγείται έτσι ο Ελληνικός Λαός, ώστε στον αγώνα που διεξάγεται μεταξύ των λαών για επικράτηση, να προπαρασκευάζεται αρτιότερα από τους άλλους, ώστε έχοντας υπέρ του το λαμπρό παρελθόν, να καταστήσει το παρόν ανάλογο προς τον σημερινό πολιτισμό και να παρασκευάσει κρείσσον το μέλλον, για να αναδειχθεί η Ελλάς άξια των ελπίδων και των προσδοκιών εκείνων, οι οποίοι δι απαράμιλλων αγώνων την ανέστησαν»!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

ΤΑ ΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ

Υλικά: Ένα κόκκινο τηλέφωνο, μια αποθήκη με ληγμένα πυροτεχνήματα, ένας μεσάζων (προαιρετικά), μια πρέζα από αναλώσιμο πολιτικό προσωπικό, ένας πρόθυμος αποθηκάριος, δύο έως τρία καράβια ανάλογα με τις μερίδες, μερικοί σκοτεινοί τραπεζικοί λογαριασμοί σε μεζούρες των «offshore», αλάτι, πιπέρι και φυσικά μπόλικο λάδι για τα μη μας κολλήσει το …φαΐ!

Περιβάλλον: Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μεγάλες ποσότητες ληγμένων πυροτεχνημάτων-βεγγαλικών στις αποθήκες μας, που, αφενός δεν μπορούμε να τα πετάξουμε στη θάλασσα γιατί θα μολύνουν το περιβάλλον και θα μας «τρολάρουν» οι ακτιβιστές και η Greenpeace, και αφετέρου, το κόστος καταστροφής τους είναι τεράστιο και δεν υπάρχουν λεφτά αυτή την εποχή, γιατί πείσμωσε ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και επίτιμος πνευματικός καθοδηγητής της δημοκρατικής συμπαράταξης, και δεν μας λέει που βρίσκεται το «money»!

 Η μόνη διέξοδος που έχουμε, είναι να εντοπίσουμε κάποιους μανιώδεις φαν της στρακαστρούκας και να τους τα πουλήσουμε. Έτσι, όχι μόνο θα απαλλαγούμε από αυτά, αλλά θα βάλουμε και κάποια λεφτουδάκια στα ταμεία μας. Αν μάλιστα δεν μας πάρει χαμπάρι κανένας περίεργος τύπος, τότε, μπορούμε να διαχειριστούμε το χρήμα από την πώληση, σύμφωνα με τις ανάγκες και το συμφέρον του …ελληνικού λαού!

Εκτέλεση: Μαζεύουμε τα ληγμένα πυροτεχνήματα-βεγγαλικά, που είναι σκόρπια δεξιά κι αριστερά, σε μια μεγάλη αποθήκη. Ας πούμε κοντά στη Μαλακάσα που είναι μαθημένη από παρόμοιες εκρήξεις! Αμέσως μετά, σηκώνουμε το κόκκινο τηλέφωνο για να πάρουμε τη σχετική άδεια- έγκριση, από έναν, ας πούμε, καουμπόι κατασκευαστή-προμηθευτή των πυροτεχνημάτων. Αυτό είναι απαραίτητο, γιατί όταν τα προμηθευτήκαμε αρχικά, υπογράψαμε ένα χαρτί που έλεγε πως δεν έχουμε δικαίωμα να τα μεταπουλήσουμε χωρίς την άδεια του καουμπόι, μια που αυτός, είναι πολύ ηθικός και ευαίσθητος άνθρωπος, αγαπάει και αγωνίζεται για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία σε ολόκληρο τον πλανήτη και δεν θέλει τα βεγγαλικά του να καταλήξουν στα χέρια των «κακών». Όπως, ας πούμε, των Ιρανών, των μαύρων της Υεμένης και των Ινδιάνων της Αμερικής!

Με το «ok» και το «that’s right» στην τσέπη, ειδοποιούμε τους υποψήφιους αγοραστές από άλλες χώρες και Ηπείρους, να έρθουν στον Αστέρα Βουλιαγμένης που έχει κενά δωμάτια - γιατί τώρα τελευταία έχει πέσει όλη η χλιδάτη και γλιτσάτη πελατεία στο Χίλτον – προκειμένου να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες που αφορούν στη μυστικότητα, στον τρόπο μεταφοράς, στη ομιχλώδη διαδρομή του χρήματος και στις ημερομηνίες φόρτωσης που επιθυμούν οι πελάτες μας τη μεταφορά. Δηλαδή κατά την εποχή που έχουν στην πατρίδα τους γάμους, βαφτίσια, χαρές και πανηγύρια, και θα χρειαστεί να ρίξουνε τα βεγγαλικά για να δημιουργήσουν εορταστική ατμόσφαιρα στη γύρω περιοχή.

Σ΄ αυτή τη φάση, αν θέλουμε να πετύχει το μαγείρεμα χωρίς να μας «αρπάξει» το φαΐ, αποφεύγουμε όπως ο διάβολος το λιβάνι την εμπλοκή μεσαζόντων και στρατιωτικών γιατί αυτοί είναι άνθρωποι των άκρων. Οι πρώτοι συνήθως βγαίνουνε λεχρίτες και οι δεύτεροι ασυγχώρητα κολλημένοι στο καθήκον.

Τα υπόλοιπα είναι εύκολα! Φορτώνουμε μέσα στη νύχτα με απόλυτη μυστικότητα τα καράβια, ας πούμε κάτω στον Πειραιά στα Καμίνια και στα Κερατσίνια όπως λέει και το λαϊκόν άσμα, αφού πρώτα απενεργοποιήσουμε τις κάμερες που κατασκοπεύουν τις προβλήτες φόρτωσης.

Έτσι, η πραμάτεια πάει στο καλό της και ώρα καλή στην πλώρη της κι αέρας στα πανιά της κι ουδέ πουλί πετούμενο να μη βρεθεί μπροστά της. Κι εμείς εδώ, κανονικά, θα λέγαμε ούτε γάτος ούτε ζημιά!  Αλλά αυτό δεν το λέμε, γιατί και η γάτα μας είναι χρήσιμη, όταν μάλιστα είναι γατόνι - ας πούμε των Ιμαλαΐων - και η ζημιά είναι απαραίτητη γιατί θα χρειαστεί να τινάξουμε στον αέρα την αποθήκη που είχαμε μαζέψει τα πυροτεχνήματα, έτσι ώστε να χαθούν τα ίχνη της αγοραπωλησίας και να δικαιολογήσουμε την απουσία τους!

Μερικές ακόμη χρήσιμες συμβουλές: 

            Μετά τη δουλειά, τοποθετούμε τον αποθηκάριο ως διευθυντή σε μια κρατική υπηρεσία ή έναν συνεταιρισμό, για να τον ευχαριστήσουμε για την …αφοσίωσή του!

Όσο λάδι περισσέψει δεν το πετάμε, αλλά το χρησιμοποιούμε σε άλλα μαγειρέματα.

            Τον καουμπόι, καλόν θα ήτο, αντί να τον παίρνουμε στο κόκκινο τηλέφωνο που είναι βέβαιο ότι παρακολουθείται, να τον επισκεπτόμαστε ας πούμε στον οίκο του, ώστε να παζαρεύουμε και τα άλλα θέματα που μας ενδιαφέρουν όπως είναι διάφορες επενδύσεις που θέλουμε να κάνουμε στην πατρίδα του, η ονομασία ας πούμε γειτονικών μας κρατών, η διευκόλυνση για αποπληρωμή των χρεών μας κ.α. που δεν γράφονται…  

Αν κατά τη διάρκεια που ψησίματος κιοτέψει κάποιος πολιτικός, ας πούμε υφυπουργός που το όνομά του θα μπορούσε να αρχίζει από Γιώτα, Κάπα ή Λάμδα, δε χάλασε ο κόσμος, είπαμε πως είναι αναλώσιμος. Τον «παραιτούμε από ευθιξία» και σχολάσαμε.

Προσοχή! Ο μεσάζων, αν μιλάει άπταιστα, ας πούμε τα  Ρώσικα, μπορεί να μας κάψει όχι μόνο το φαΐ, όχι μόνο την κατσαρόλα, όχι μόνο την κουζίνα, αλλά και τη γούνα!

Καλή σας όρεξη!

Σημείωση: Θα μου πείτε τώρα! Αυτή ή συνταγή της παρέας που μας αράδιασες είναι για φαγητό; Και θα σας απαντήσω ευθέως πως: Όλα τα «μαγειρέματα», για …φαγητό γίνονται, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο φυσικά… Ας πούμε!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας