ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΜΕΡΑ

         «Άλλος αέρας βρε παιδάκι μου εδώ στην Ελβετία, πολιτισμένος! Θα πω στον Μένιο, να μου αγοράσει ένα μικρό διαμερισματάκι για να μένω όταν θα έρχομαι για ψώνια. Όχι τίποτε σπουδαίο, μια φωλίτσα!» Αυτά σκεφτόταν η κ Λάουρα την ώρα που αντάλλασσε χειραψία με την Ελβετίδα υπάλληλο της Τράπεζας Monte TapianoLtd, που ήρθε να την υποδεχθεί στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης και να της επιδώσει την ολοκαίνουρια πλατινένια πιστωτική της κάρτα. 

-    Τι να σου πω δεσποινίς μου, είπε αφήνοντας έναν βαθύ αναστεναγμό η κ Λάουρα, σήμερα είμαι πολύ στεναχωρημένη. Από το πρωί όλα μου πάνε στραβά κι ανάποδα! Να σκεφτείς ότι λίγο πριν την προσγείωση, πιάστηκε το δάχτυλό μου στην παγωθήκη της σαμπάνιας και μου έσπασε το νύχι. Δεν ξέρω πως θα το ξεπεράσω! Θα τρελαθώ!  

Η υπάλληλος, έκανε ένα μορφασμό που ελευθέρωνε όλη της την κατανόηση και τη συμπάθια προς την πολύ καλή της πελάτισσα, για το ανεπάντεχο ατύχημα που της συνέβη. Έπειτα, τη συνόδευσε με το ταξί που περίμενε στην έξοδο του αεροδρομίου, ως την οδό Bahnhofstrasse ή αλλιώς την «οδό των πολυτελών καταστημάτων» όπως την ξέρουν οι ευυπόληπτοι πολίτες της Ελληνικής Δημοκρατίας!

Ο Μένιος και η Λάουρα κόντευαν να συμπληρώσουν εννιά χρόνια γάμου, χωρίς να έχουν ακόμη παιδιά. Θες η έντονη ζωή του Μένιου που είχε πάθος με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και την ιστιοπλοΐα, θες η αναποφασιστικότητα της Λάουρας που δεν ήθελε με τίποτα να θυσιάσει τη σιλουέτα της στον βωμό μιας γέννας, το πήγαιναν το πράμα από αναβολή σε αναβολή!

Από λεφτά; Με τη σέσουλα! Αυτό το είχαν φροντίσει οι «αυτοεξόριστοι» μπαμπάδες τους, που ήταν από κείνους που σαν γύρισαν στην Ελλάδα με τη μεταπολίτευση, εκμεταλλεύτηκαν την κομματικοποίηση και την αποδιοργάνωση του κράτους και σαν μόνιμοι προμηθευτές του δημοσίου με τις κατάλληλες γνωριμίες στο υπουργείο εμπορίου και στο κόμμα, πήρανε του κόσμου τις επιδοτήσεις κάτω από το τραπέζι και κάνανε τεράστιες περιουσίες. Τα διακοσάευρα και τα εκατοδόλαρα, κατέφθαναν από όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις που συνδέουν τηνMonte Tapiano Ltd, με τους φορολογικούς παραδείσους των πέντε ηπείρων και των επτά θαλασσών. Έτσι το ζευγάρι δεν είχε την παραμικρή έγνοια και ανησυχία, για το πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα, ο μήνας, τα χρόνια και οι γενιές του.

 Η Λάουρα δεν έχασε χρόνο, ξεχύθηκε και «σήκωσε» τα καταστήματα με τη γυναικεία μόδα, τα γυναικεία αξεσουάρ, τα γυναικεία μεθυστικά αρώματα και φυσικά τα γυναικεία κοσμήματα, που την έκαναν να αισθάνεται ακόμα πιο όμορφη και κατά πολύ νεότερη. Τέλος, πριν καθίσει στην παρακείμενη πλατείαParadeplatz για μια ζεστή σοκολάτα, δεν παρέλειψε να φορτώσει την ολοκαίνουρια πλατινένια κάρτα της με ένα επώνυμο ανδρικό πουκάμισο από τις προσφορές της ημέρας, καθώς και μια μεταξωτή γραβάτα με την υπογραφή τουMassimo Scapellato, για τον Μένιο της.  

Μετά από λίγο όμως άρχισε να πλήττει. Ανέβασε στο twitter μια selfie με φόντο το κτίριο της Credit Suisse, ρούφηξε δυο γουλιές από τη σοκολάτα της και κοίταξε με παράπονο το σπασμένο της νύχι. Την απελπισία της, την διέκοψε το κουδούνισμα του κινητού της.

-    Πλήττω αφάνταστα Μένιο μου!  Ήταν ο άντρας της από το Μόντε Κάρλο όπου λάμβανε μέρος σε ένα σιρκουί ταχυπλόων σκαφών. Λείπουν όλοι οι φίλοι μας από τη Ζυρίχη… είχα ένα φοβερό ατύχημα σήμερα με το νύχι μου… το βράδυ επιστρέφω Αθήνα… έχω μια ωραία ιδέα για μια επένδυση σε ένα μικρό διαμερισματάκι στη Ζυρίχη, θα σου την πω όταν γυρίσεις. Σου πήρα κι ένα δωράκι. Σε φιλώ!

            Το ίδιο βράδυ αφού υπέγραψε κάτι συναλλαγματικές στον Ελβετό δικηγόρο της, πήρε την τελευταία πτήση για Αθήνα.

            Στην αίθουσα VIP του ¨Ελευθέριος Βενιζέλος¨ την περίμενε ο Ναρέν, ο Ινδός οδηγός της λιμουζίνας της, που είχε εν τω μεταξύ παραλάβει τις αποσκευές της με τα ψώνια. 
           Πηγαίνοντας προς το κολωνάκι κόντεψαν να πέσουν πάνω σε ένα τεράστιο μπουλούκι από εκατοντάδες Ασιάτες μετανάστες που τους οδηγούσε η αστυνομία πεζή, από την Εκάλη προς την πλατεία Βικτωρίας και τον Βοτανικό.

-     Ποιοι είναι αυτοί οι κουρελήδες Ναρέν που μας κλείνουν το δρόμο; Ρώτησε τον οδηγό της η κυρία Λάουρα και ύστερα, χωρίς να περιμένει την απάντηση, κοίταξε με φρίκη το σπασμένο της νύχι και συμπλήρωσε αφήνοντας να της ξεφύγει ένας ελαφρύς αναστεναγμός:

-     Δύσκολη μέρα η σημερινή Ναρέν. Με κούρασε αφάνταστα!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Ένοχη Ανοχή.

      Τον Μάκη, τον βρήκε το χάραμα της μέρας στο πόδι. Άνεργος και άεργος εδώ και ενάμιση χρόνο, είχε αρχίσει να συμβιβάζεται με την κατάσταση, αν και κάτι μέσα του τον έτρωγε. Παιδιά σκυλιά δεν είχε στα τριανταεπτά του, όταν του ανακοίνωσαν την απόλυσή του. Μάζεψε συγκαταβατικά σε μια χαρτόκουτα τα προσωπικά του αντικείμενα, χαιρέτισε τους συναδέλφους του στο τμήμα παραγωγής της εταιρείας που δούλευε κι έφυγε ανεπιστρεπτί.  

 -    Βρε παιδάκι μου! Μουρμούρισε αντί για καλημέρα ο πατέρας του μόλις τον αντίκρισε. Ενάμισι χρόνο τώρα από τότε που σε απολύσανε και δεν μπόρεσα ποτέ να σε καταλάβω. Με δυο μεταπτυχιακά και διδακτορικό, σε διώξανε με το έτσι θέλω κι εσύ δεν αντέδρασες καθόλου. Τι τις έχουμε τόσες γνωριμίες; Ούτε τους δικούς μας βουλευτές δε θέλεις να πιάσουμε! Με τέτοια κρίση που περνάει η οικονομία, που θα βρεις πάλι δουλειά;

-     Πατέρα, πάλι άρχισες τα ίδια και τα ίδια. Και δε λέω, μπορεί σε πολλά να έχεις δίκιο. Ξέσπασε ο Μάκης. Αλλά, μη με ρωτάς γιατί ανέχτηκα αδιαμαρτύρητα την απόλυσή μου. Απολύθηκα γιατί χρεοκοπήσαμε. Και χρεοκοπήσαμε πρωτίστως σα χώρα ηθικά και κοινωνικά, γιατί η δική σου γενιά, έδειξε και δείχνει ακόμη και σήμερα ανοχή στην παραβίαση των κανόνων της ηθικής, την καταρράκωση των αξιών και τον εξευτελισμό των θεσμών.

-     Και θα σου το κάνω αμέσως λιανά, για να τελειώνει αυτό το παραμύθι, συνέχισε ο νεαρός:  Πρώτος και καλύτερος φταις εσύ, που όντας δεξιός και πατριώτης, δεν αντέδρασες ποτέ, όταν αλήτες κουκουλοφόροι καίγανε την ελληνική σημαία και το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Φταίει η μαμά, που σαν συγγραφέας και μέλος της αριστερής διανόησης, επέτρεψε να αλωνίζει στον ιδεολογικό της χώρο, η υποκουλτούρα και το περιθώριο.  Φταίει ο  θείος Στέφανος, που καταξιωμένος σκηνοθέτης και ακαδημαϊκός, ανέχτηκε και ανέχεται σιωπώντας τα τελευταία τριάντα χρόνια, την ξετσιπωσιά, τη χυδαιότητα και την κακογουστιά, να χαρακτηρίζουν τον πολιτικό λόγο και την πολιτισμική μας έκφραση. Δε θα έλεγα πως είναι άμοιρη ευθύνης και η ξαδέρφη σου η Πιπίτσα, που έφτασε στα ύπατα αξιώματα του δικαστικού σώματος, επιδεικνύοντας ιδιαίτερη ευαισθησία μόνο για την εξομοίωση των μισθών των δικαστικών με αυτούς των βουλευτών, σφυρίζοντας ταυτόχρονα αδιάφορα στα όσα μύρια συνέβαιναν γύρω μας τόσα χρόνια. Ακόμα αν θες, φταίνε οι πιστοί της ενορίας μας, που κρατούν παθητική στάση απέναντι σε χαμερπείς και ατάλαντους ¨σατιρικούς¨ που προσβάλλουν τα ιερά και τα όσια της πίστης μας, σε αντίθεση με πιστούς άλλων δογμάτων που δεν ανέχονται και δεν επιτρέπουν παρόμοιες συμπεριφορές.

-         Η πολιτεία επίσης φταίει, που ανέχεται τους ξένους, να μας ¨νοικοκυρεύουν¨  και να μας ¨τακτοποιούν ¨την εθνική μας κυριαρχία. Και ο λαός βέβαια, καθόλου άμοιρος ευθυνών δεν είναι, όταν, όχι μόνο ανέχεται, αλλά και ανταμείβει με την ψήφο του τους πολιτικούς εκείνους, που διαχειρίζονται το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον με μειωμένες αντιστάσεις, προκειμένου να προστατέψουν το κόμμα και την καρέκλα τους .  
      -    Μα εγώ γιέ μου, δεν μιλάω για θεωρίες, για ιδεολογίες και για γενικότητες. Αναφέρομαι στο δικό σου καλό. Αυτό είναι που μετράει. Και να έχεις υπόψη σου πως το κοινό συμφέρον, όχι σπάνια, βλάπτει το ατομικό!

      Ξαναμμένος ο Μάκης και αισθανόμενος να τον χωρίζει από τον πατέρα του επικοινωνιακό χάος, νίφτηκε, ντύθηκε πρόχειρα, τον χαιρέτησε μ ένα νεύμα και βγήκε στο δρόμο για να φτιάξει η διάθεσή του. Μόλις τον χτύπησε στο πρόσωπο το δροσερό αεράκι, ένα κύμα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης γαντζώθηκε στο στήθος και στην καρδιά του. 
      Δε θα είχε κάνει περισσότερα από μερικά βήματα, όταν έπεσε πάνω σε έναν καλοντυμένο και καλοξυρισμένο άνδρα. 
      -     Γεια σου Μάκη! Τι κάνεις βρε παιδί μου; Πως είσαι; Χρόνια και ζαμάνια!   Ήταν ο παιδικός και επιστήθιος φίλος του, ο Νικόλας. 
      -     Βρε Νικόλα! Τρόμαξα να σε γνωρίσω! Που βρίσκεσαι αδερφέ μου;
      -     Μάκη μου, έχω τέσσερα χρόνια τώρα στη Γερμανία και δουλεύω σε μια κατασκευαστική εταιρεία. Δόξα τω θεώ όλα πάνε μια χαρά. Εσύ; Πως τα πας στη δουλειά; Παντρεύτηκες με τη Ζωζώ;
      -     Τίποτε Νικόλα. Εμένα με έδιωξαν από τη δουλειά και η Ζωζώ έφυγε σε κάτι συγγενείς της στη Νορβηγία. Δε θα έλεγα πως είμαι στις καλές μου, αλλά το παλεύω. 
      -    Και τι κάθεσαι Μάκη μου; Έλα μαζί μου στη Γερμανία. Με τα προσόντα που έχεις θα βρεις σίγουρη και καλή δουλειά. Εδώ σ αυτή τη χώρα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα. Δεν υπάρχει προοπτική. Χάνεις το χρόνο και τη ζωή σου. Εγώ δεν τους άντεξα άλλο, έφυγα στο εξωτερικό και βρήκα νόημα στη ζωή μου. Εσύ πως τους ανέχεσαι ακόμα; 
      -    Όχι βρε Νικόλα, δε θα φύγω! Θα καθίσω εδώ και θα αγωνιστώ! Βλέπω τους ανθρώπους γύρω να αλλάζουν, ειδικά όσους είναι κοντά στην ηλικία μας. Είχα μια κουβέντα πριν λίγο με τον πατέρα μου. Του τα είπα για πρώτη φορά έξω από τα δόντια, ξαλάφρωσα και αποφάσισα από σήμερα να αντιδράσω. Δεν ξέρω ακόμα πως, αλλά θα το βρω. Έχω κατά νου να αξιοποιήσω και κάποια περιουσιακά στοιχεία της μάνας μου για να αρχίσω μια δική μου καινοτόμο δουλειά. Δεν το βάζω κάτω. Ζούμε στην ομορφότερη και πιο πλούσια χώρα του κόσμου και δεν την αλλάζω με τίποτα. Εμείς, ο λαός, πρέπει να αλλάξουμε πρώτα Νικόλα. Τέρμα πια η ανοχή και η ανεκτικότητα! Τέρμα!
      Συγκινημένοι, αποχαιρετίστηκαν οι δυο φίλοι,  χαράζοντας  πάνω στα όνειρά τους τη δική του ο καθένας διαδρομή. Δεμένοι όμως και οι δυο με την υπόσχεση, πως κάποια μέρα θα συναντηθούν σ αυτόν εδώ τον τόπο, για να κάνουν απολογισμό των επιλογών τους, κάτω από καλύτερες συνθήκες, όπως ακριβώς αξίζει στην Ελλάδα μας.   

Γιάννης Β. Δεβελέγκας.

ΤΑ ΚΑΤΑ ΣΥΝΘΗΚΗΝ ΨΕΥΔΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

         

Ο πνευματικός έμεινε άφωνος από τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια του Λαυρέντη, του νεαρού μαθητή της πρώτης τάξεως του Λυκείου, που του εξομολογήθηκε όλες τις αμαρτίες του, ακολουθώντας τις οδηγίες και το πρόγραμμα της καλοκαιρινής κατασκήνωσης της ενορίας της Αναλήψεως.

          «Όλοι γνωρίζουμε τι κάνουν οι νέοι αυτής της ηλικίας όταν σκανδαλίζονται και βρίσκονται μόνοι τους», σκέφτηκε ο αγαθός ιερέας. «Δεν τους αφήνει σε ησυχία ο σατανάς». 

          -          Είσαι καλοπροαίρετος άνθρωπος παιδί μου. Ψέλλισε τελικά ο παππούλης μόλις ανέκτησε την ψυχραιμία του.  Αν αποφύγεις τις σκοτεινές δυνάμεις του Πονηρού για σαράντα μέρες, θα μπορέσεις να μεταλάβεις. Πάρε κι αυτή την προσευχή, να τη διαβάζεις δέκα φορές την ημέρα και θα λάβεις συγχώρεση!

          -          Μα καλά! Τι πήγες και είπες! Τον επέπληξε με αυστηρότητα ο ομαδάρχης του αργότερα. Είπαμε πως στην εξομολόγηση τα λέμε όλα, αλλά κάποια πράγματα, δεν συμπεριλαμβάνονται στο …¨όλα¨! Είσαι ανόητος!

          Το επεισόδιο αυτό, στάθηκε αφορμή να ακούσει ο Λαυρέντης για πρώτη φορά στη ζωή του, για τα κατά συνθήκην ψεύδη. Δηλαδή, για εκείνα τα ψέματα που λέμε για να αποκρύψουμε ή να διαστρεβλώσουμε την αλήθεια, με σκοπό, είτε να μη θίξουμε τους άλλους, είτε να προστατέψουμε τους δικούς μας ανθρώπους και τον εαυτό μας, είτε ακόμα για το ...«κοινό καλό»!

            Στάθηκε επίσης αφορμή, να συνειδητοποιήσει πως η κοινωνία των ανθρώπων, από τη μια είναι πρόθυμη να μισήσει και να στηλιτεύσει όποιον λέει την αλήθεια και από την άλλη να αγαπήσει μέχρι λατρείας τους κόλακες κι αυτούς που υπόσχονται τα πάντα, μοιράζοντας κραυγαλέα ψεύτικες και ανυπόστατες ελπίδες και προσδοκίες.

          Πέρασαν τα χρόνια, ο Λαυρέντης μεγάλωσε και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία. Όχι επειδή ήταν η πρώτη του επιλογή, αλλά γιατί εκεί τον έριξε το σύστημα των εξετάσεων του υπουργείου. Γράφτηκε στη νεολαία του κόμματος κι απέκτησε το απαραίτητο διαβατήριο για την πρόσληψή του ως δημοσιογράφος – ρεπόρτερ, στο κρατικό κανάλι. Μια χαρά τακτοποιήθηκε ο Λαυρέντης και αν δεν έφτασε πολύ ψηλά, ήταν γιατί παρέμεινε ειλικρινής, αυθόρμητος και καλοπροαίρετος, όπως πολύ σωστά το είχε διακρίνει κάποτε ο πνευματικός του.

          Ένα πρωί, κι ενώ είχε αράξει στο γραφείο του προσωπικού και ξεφύλλιζε το κλασικό βιβλίο του Μαξ Νορντάου « Τα κατά συνθήκην Ψεύδη», μπήκε στο γραφείο ο γενικός διευθυντής ειδήσεων του καναλιού και του έδωσε έναν κλειστό φάκελο.

          -          Σπουδαίο αυτό το βιβλίο Λαυρέντη! Του είπε φεύγοντας ο διευθυντής. Ρίξε μια ματιά στην σελίδα που γράφει πως: «Ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που λέγονται, είναι πως ο τύπος εκφράζει την κοινή γνώμη, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθεί να τη διαμορφώσει».

          Άνοιξε τον φάκελο ο Λαυρέντης. Περιείχε τις ερωτήσεις που θα έπρεπε να κάνει το ίδιο απόγευμα στον πρωθυπουργό, στη καθιερωμένη συνέντευξη της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Χαμογέλασε ειρωνικά.

          Στην αίθουσα επικρατούσε μεγάλη αναταραχή από τις προετοιμασίες των τηλεοπτικών συνεργείων και τις φωνές των δημοσιογράφων που έσπευδαν να πάρουν θέση. Παρότι είχε χρόνια σ΄ αυτή τη δουλειά ο Λαυρέντης, δεν είχε συνηθίσει ακόμα το θράσος των πολιτικών. Απίθανες υποσχέσεις, αθρόες παροχές, μέτρα ανακούφισης της κοινωνίας, αυξήσεις στους μισθούς, δημιουργία πληθώρας θέσεων εργασίας, επαναπροσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, φορολόγηση των πλουσίων, καθώς και άλλα τέτοια ευτράπελα που συνηθίζουν να λένε οι πολιτικοί για να κοιμίζουν τον λαό και να τους ψηφίζει. 

          Στο τέλος της συνέντευξης ο Λαυρέντης είχε ένα σφίξιμο στο στομάχι και τον περιτριγύριζε μία βαθιά απογοήτευση. Σκεφτόταν πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σ αυτόν τον τόπο. Τα ίδια πάντα ψέματα και υπερβολές. Πέρασαν από το μυαλό του φωτογραφικά ένα σωρό άθλια συνθήματα εξαπάτησης του λαού: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Λεφτά υπάρχουν»,  «Εθνικό σχέδιο σωτηρίας από την κρίση», « Θα αγωνιστώ για το καλό του τόπου», «Αλλαγή», «Εκσυγχρονισμός», «Επανίδρυση», «Ανατροπή», «Δεσμευόμαστε». Και μετά, ερχόταν ο λογαριασμός.

          Γύρισε στο σταθμό αργά το βράδυ και πήγε κατ ευθείαν στο γραφείο του γενικού διευθυντή, να του αναφέρει τα καθέκαστα. Εκεί τους βρήκε όλους μαζεμένους  και χαρούμενους.

          -          Μπράβο παιδιά! άκουσε τον γενικό διευθυντή να λέει. Μεγάλη επιτυχία η συνέντευξη! Δώσαμε σήμερα μαθήματα δημοσιογραφίας! Μπράβο και σε σένα Λαυρέντη! Με τις ερωτήσεις σου προς τον πρωθυπουργό εκφράστηκε σήμερα η κοινή γνώμη με τον καλύτερο τρόπο!!! 

          Ο Λαυρέντης δεν μίλησε. Πέρασε στο διπλανό γραφείο, έβγαλε από το πορτοφόλι του ένα διπλωμένο χαρτάκι που του είχε δώσει κάποτε σε μια κατασκήνωση ένας καλοκάγαθος ιερέας κι ακούστηκε να μουρμουρίζει κάτι...

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΔΕΙ(Η)ΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ

            Πενθήμερες ή μεγάλες εκδρομές, πήγαιναν οι τελειόφοιτοι του Λυκείου και στην προ Βέρτη, Ρέμου ή Ζήνας εποχή. Μόνο που τότε, λόγω του χαμηλού κατά κεφαλήν εισοδήματος των γονέων και των κηδεμόνων, στην καλύτερη των περιπτώσεων η επιλογή για την καθιερωμένη βραδινή έξοδο θα γινόταν, αναλόγως του προορισμού, σε καμιά ψαροταβέρνα της Θάσου, σε κάποιο λαϊκό κέντρο στο Καραμπουρνάκι ή ακόμη και σε μια γνωστή Πλακιώτικη ταβέρνα με κιθάρες και επτανησιακή χορωδία.

            Μια τέτοια βραδιά, συναντήθηκαν ένα Λύκειο Θηλέων κι ένα αντίστοιχο Αρρένων από δύο επαρχιακές πόλεις στον ΒΑΚΧΟ, μια κοσμική ταβέρνα της παλιάς Αθήνας που ήταν στολισμένη με τοιχογραφίες των κλασικών μπεκρήδων της εποχής και με το αγιόκλημα σκαρφαλωμένο στην ξύλινη περίφραξη του κήπου του παλιού αρχοντικού που τη φιλοξενούσε.

            Κουβέντα στην κουβέντα, ποτηράκι στο ποτηράκι, όχι μετά από πολύ ώρα ο Φώτης και η Μαριώ, βρέθηκαν ο ένας πλάι στον άλλον να τραγουδούν το ρεφρέν: «Έβαλε ο διαβολάκος την ουρά του πάλι…». Επειδή όμως η τεχνολογία εκείνης της εποχής δεν περιελάμβανε στο μενού της, ΜΜS, SMS, Facebook, Selfie και άλλες τέτοιες σημερινές επικοινωνιακές ευκολίες, συμφώνησαν στο τέλος της βραδιάς και πριν να αποχωριστούν,  να ανταλλάξουν διευθύνσεις και να αλληλογραφούν με την ελπίδα το ερχόμενο Φθινόπωρο να τους βρει παρέα σε κάποιο από τα πανεπιστήμια της χώρας και πάντως να μην χαθούνε, γιατί η μεταξύ τους συμπάθεια και έλξη ήταν αναμφισβήτητη.  

            Ο Φώτης ήταν αυτός που αποφάσισε πρώτος να γράψει γράμμα. Ωστόσο είχε την αφέλεια να συμβουλευτεί κάποιους από τους συμμαθητές του, που τον παρότρυναν σκοπίμως να αφήσει στην άκρη τις ευγένειες και να χρησιμοποιήσει στο γράμμα του φράσεις και άσεμνες προτάσεις, που ήταν βέβαιο πως θα ενοχλούσαν μια σοβαρή κοπέλα που σεβότανε τον εαυτό της. Έτσι ο φουκαράς ο Φώτης εξετέθη ανεπανόρθωτα. 
           Μετά από δύο εβδομάδες έλαβε απάντηση στο γράμμα του, που δεν ήταν καθόλου κολακευτική. Στην πραγματικότητα η Μαριώ, του επέστρεψε το γράμμα που της είχε εκείνος στείλει, κατακοκκινισμένο, με διορθωμένα τα ορθογραφικά και τα συντακτικά του λάθη και με ένα υστερόγραφο επίσης γραμμένο με κόκκινο στυλό που έλεγε: 

            Υ.Γ.: «Αγαπητέ μου. Το δείγμα γραφής σου, δεν είναι καθόλου καλό. Δεν φτάνει που είσαι αναιδής είσαι και αστοιχείωτος».

            Αυτή την αστεία και διδακτική συνάμα ιστοριούλα, μου την είχε διηγηθεί κάποτε με πόνο ψυχής, ο ίδιος ο παθών.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ

         

 Το Παλαιοχώρι (Τοπική κοινότητα Σκούπας) Άρτας, κάθε χρόνο τέτοια εποχή και για μια βδομάδα, μετατρέπεται σε ένα μικρό καλλιτεχνικό χωριό, όπου καταξιωμένοι καλλιτέχνες συναντώνται για να αποθέσουν πάνω στο υπέροχο ανάγλυφο των Τζουμέρκων, την δική τους ιδιαίτερη πολιτιστική δημιουργία.

Η αιτία, είναι ένα μοναδικό σε έμπνευση φεστιβάλ, που υλοποιείται με πρωτοβουλία του ζεύγους Ηλία και Ρίτας Νάστου και φιλοξενείται στη σκηνή του Αραχθείου Θεάτρου. Ένα μικρό υπαίθριο πέτρινο θέατρο, που αποτελεί μια κομψή εμπνευσμένη ανθρώπινη παρέμβαση, στο απαράμιλλης ομορφιάς τοπίο που το περιβάλλει.  

            Ένα ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι, μια ελεγεία πέρα απ΄ το χρόνο, συνοδεύουν την φετινή εκδήλωση που είναι αφιερωμένη στο θρήνο για το χαμένο γεφύρι της Πλάκας «Ο θρήνος του Πρωτομάστορα- ένας θρύλος, μια σιωπή (1866-2015)».

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό που παρευρέθηκα την περασμένη Παρασκευή στην εναρκτήρια παράσταση. Μια παράσταση, που προσέδωσε ωστόσο μια μικρή νότα αισιοδοξίας αναφορικά με την γρήγορη αποκατάσταση του γεφυριού. Ένα γκαλά, το οποίο περιελάμβανε άριες και ντουέτα από όπερες, οπερέτες και μιούζικαλ. Συνθέσεις που αποδόθηκαν άψογα τεχνικά, από την Ηπειρώτικη Όπερα Τσακάλωφ Ιωαννίνων, με την ευγενική συμμετοχή δύο εξαίρετων λυρικών καλλιτεχνών. Της υψιφώνου Κατερίνας Αποστολοπούλου και της μεσοφώνου Τζένης Χατζηδήμου, που ταξίδεψαν γι αυτό το σκοπό από τον Βόλο και την Αθήνα. Την δεκαμελή συμφωνική ορχήστρα, διηύθυνε ο μαέστρος και συνθέτης κ. Γιώργος Χλίτσιος.

Την έναρξη του προγράμματος κήρυξε η κα Ρίτα Νάστου. Χαιρετισμό απηύθυναν προς το κοινό, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Τζουμερκιωτών κ. Χρήστος Λαναράς που επεσήμανε την ανάγκη δημιουργίας κοινού μετώπου όλων των Ηπειρωτών και από κάθε μετερίζι για την αναστήλωση του γεφυριού της πλάκας, καθώς και η πρόεδρος του «Τσακάλωφ» κα Ασπασία Ζέρβα η οποία με έναν φλογερό λόγο ενθουσίασε τους παρευρισκόμενους που προέβησαν σε παρατεταμένα και αυθόρμητα χειροκροτήματα.  

Οι θεατές από τη μεριά τους ανταποκρίθηκαν θετικά, παρότι δεν ήταν στο σύνολό τους μυημένοι σε αυτού του είδους τα μουσικά ακούσματα. Επέδειξαν εντυπωσιακή κριτική ικανότητα απέναντι στο υψηλό αισθητικό επίπεδο και την ερμηνευτική δεινότητα των καλλιτεχνών.

Αξίζει να επισημανθεί ότι προς το μέσον της παραστάσεως, ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο συνοδευόμενο από αστραπές, πλησίασε απειλητικά πάνω από τον χώρο του θεάτρου και άρχισε να ρίχνει προειδοποιητικές σταγόνες βροχής. Ωστόσο, ούτε οι θεατές έδειχναν προθυμία να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους ούτε οι μουσικοί διάθεση να διακόψουν το πρόγραμμά τους. Σε αυτό συνετέλεσε και η δυναμική παρέμβαση της κας Ζέρβα, η οποία ενθάρρυνε τους καλλιτέχνες λέγοντας πως «Το νερό είναι ευλογία»! Και τότε η φύση συνεργάστηκε, το σύννεφο με μιας άλλαξε πορεία και η παράσταση ολοκληρώθηκε με επιτυχία.

-        Αυτός είναι καλός οιωνός, μουρμούρισε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τζουμερκιωτών.

Μακάρι να πάνε ως το τέλος όλα καλά και να έχουμε αυτή τη φορά δυναμική παρέμβαση της πολιτείας ώστε να αποκατασταθεί σύντομα το ιστορικό γεφύρι της Πλάκας και να εκπονηθεί – χρηματοδοτηθεί, πρόγραμμα προστασίας όλων των πέτρινων γεφυριών και των ιστορικών μνημείων της Ηπείρου. Τις καταστροφές δεν ωφελεί να τις ξορκίζουμε, αλλά θα πρέπει να μεριμνούμε για την πρόληψή τους πολύ πριν αυτές εκδηλωθούν.  

Και φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως: «Το νερό είναι ευλογία»! Δεν είναι τα φυσικά φαινόμενα αυτά που δημιουργούν τα προβλήματα, αλλά ο δικός μας εφησυχασμός και η αδιαφορία μας. Και βέβαια, η έλλειψη παιδείας, φροντίδας και σεβασμού προς το περιβάλλον και την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Φερόμαστε στην πόλη μας όπως της αξίζει;

          Λίγες μέρες πριν τον δεκαπενταύγουστο, είχα την χαρά να συναντήσω εντελώς τυχαία στην «Κυρά Φροσύνη», έναν πολύ καλό μου φίλο που ζει χρόνια τώρα μόνιμα στην Αθήνα.

     - Βαγγέλη! Πώς από δω αδερφέ μου; Γιατί δεν πήρες τηλέφωνο; Πώς είσαι; Η γυναίκα; Τα παιδιά; Είστε όλοι καλά; Η δουλειά; Τι νέα από την πρωτεύουσα; Του έκανα βροχή τις ερωτήσεις, μέχρι που κατάλαβα πως μίλαγα στο βρόντο. 

    Ο Βαγγέλης, περιέφερε αργά και λαίμαργα το βλέμμα του από τα φορτωμένα πράσινο πλατάνια, ως τις κωπηλατικές λέμβους που χάραζαν τον καθρέφτη της λίμνης κι από εκεί δεξιότερα, ως το νησάκι της Παμβώτιδας που την ώρα εκείνη έσπρωχνε προς το μέρος μας το καΐκι της γραμμής. Ύστερα γύρισε και με κοίταξε, εστίασε βαθιά μέσα στα μάτια μου  και άφησε όλον τον θαυμασμό του να ξεχειλίσει στη φράση:
     - Πού ζείτε, βρε συ Γιάννη! Το έχετε συνειδητοποιήσει;
     Στην τελευταία λέξη πάντως, ομολογώ, πως ασυναίσθητα διέκρινα πλέον του θαυμασμού και κάποιον υπαινιγμό. Το παρέκαμψα όμως και του πρότεινα να τον κεράσω ένα καφέ πριν συνεχίσει το δρόμο του.
     Ήρθε, είδε και απήλθε ο Βαγγέλης, όπως τόσοι και τόσοι επισκέπτες που φθάνουν στην πόλη μας για να θαυμάσουν τη θέα της λίμνης, το φυσικό περιβάλλον, τα ιστορικά μνημεία, τα μουσεία, τη γιαννιώτικη τέχνη και να δοκιμάσουν τις περίφημες παραδοσιακές λιχουδιές μας. Εξάλλου, μια ιστορική τουριστική πόλη είμαστε, αυτός είναι όλος κι όλος ο πλουτοπαραγωγικός μας ιστός, που συμπληρώνεται από τα δύο νοσοκομεία και το πανεπιστήμιο.
     Τα λόγια του φίλου μου του Βαγγέλη είναι αλήθεια πως με «ανέβασαν» σαν Γιαννιώτη και έτσι τις προάλλες αναζήτησα την επιβεβαίωσή τους, κάνοντας έναν περίπατο δίπλα στη λίμνη. Άνοιξα και το ραδιοφωνάκι του κινητού μου για να απολαύσω λίγη μουσική, που συνήθως τα πρωινά είναι πιο ελαφριά και χαρούμενη. Αντί όμως για μουσική άκουσα στο Δημοτικό Ραδιόφωνο έναν διάλογο ανάμεσα σε έναν ευγενέστατο δημοσιογράφο από τη μια, που μετέφερε τον προβληματισμό των πολιτών αναφορικά με την αδιαφορία των υπευθύνων για την προβληματική κατάσταση των χώρων αναψυχής της πόλης, για την ελλιπή καθαριότητα κ. α. και από την άλλη, έναν από τους αντιδημάρχους του οποίου ο λόγος έφτανε στα αυτιά μου άκομψα επιθετικός, καταλογίζοντας δόλο και πολιτική σκοπιμότητα σε αυτούς τους ισχυρισμούς.

    Όλως συμπτωματικά εκείνη τη στιγμή περπατούσα παραπλεύρως μιας από τις πιο κεντρικές παιδικές χαρές και διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι η κατάσταση που επικρατούσε δεν επιβεβαίωνε σε τίποτε τα λόγια του κ. Αντιδημάρχου.
    Δεν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να διαπιστώσει κανείς ότι το επίπεδο συντήρησης των ξύλινων κατασκευών και η ασφάλεια που παρείχαν στα παιδιά που τις χρησιμοποιούσαν ήταν πολύ χαμηλό. Όσο δε για την καθαριότητα; Η θέα ήταν αποκρουστική.

    Το φαινόμενο βέβαια αυτό είναι πανελλαδικό και η πόλη μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Προ διετίας μάλιστα, καταλογίστηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας αποζημίωση επτακοσίων χιλιάδων ευρώ σε βάρος αθηναϊκού Δήμου, για σοβαρό ατύχημα που έγινε σε παιδική χαρά και που σύμφωνα με την απόφαση προκλήθηκε επειδή ο Δήμος δεν είχε πάρει τα αναγκαία μέτρα ασφαλείας και δεν είχε διενεργήσει τακτικούς τεχνικούς ελέγχους.
       Η αμείλικτη εικόνα που εισέβαλε στα σπίτια μας την ίδια μέρα το απόγευμα από τοπικό τηλεοπτικό κανάλι, δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την τριτοκοσμική κατάσταση που επικρατεί στα πάρκα τις πλατείες και τις παιδικές χαρές. Παρακολουθώντας αυτό το σχετικό ρεπορτάζ  στην τηλεόρασή, αναδύθηκε από τη μνήμη μου ο υπαινιγμός του φίλου μου του Βαγγέλη στο διφορούμενο εκείνο: «Το έχετε συνειδητοποιήσει;».
       Έχουμε, αλήθεια, συνειδητοποιήσει οι πολίτες αυτής της πόλης, πού ζούμε;  Ποιο είναι το βιος μας; Έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο ευλογημένη είναι αυτή η πολιτεία και μαζί της κι εμείς; Της αποδίδουμε αυτά που της αξίζουν; Φροντίζουμε για την εικόνα της; Την περιποιούμαστε; Την αναδεικνύουμε; Σεβόμαστε την ιστορία της, τον πολιτισμό της, τους θρύλους και τις παραδόσεις της; Σεβόμαστε τους μουσαφιραίους μας, φορώντας τα «καλά μας» καθαρά και σιδερωμένα για να τους υποδεχθούμε; Τους δίνουμε την εντύπωση πως είμαστε οι απόγονοι και οι συνεχιστές αυτών που μεγαλούργησαν σ’ αυτόν τον τόπο, τον πρώτο στα γράμματα και τον πολιτισμό; Θέλουμε τους επισκέπτες αυτούς να τους ξαναδούμε και να τους μετατρέψουμε σε πρεσβευτές της; Οι απαντήσεις δυστυχώς είναι κατηγορηματικά αρνητικές. Με την εικόνα που αντικρίζει ο κάθε επισκέπτης στην μικρή μας πόλη, πολύ περισσότερο αν αυτός προέρχεται από πολιτισμένη χώρα, πολύ λίγα θετικά στοιχεία, θα μεταφέρει μαζί με τις αποσκευές του επιστρέφοντας στην πατρίδα του.
       Δυστυχώς όσοι άσκησαν διαχρονικά εξουσία σ αυτή την πόλη, δεν φρόντισαν όσο θα έπρεπε για την επιμόρφωση των πολιτών σε θέματα σεβασμού του περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει οργάνωση έλεγχος και μακροχρόνιος σχεδιασμός,  αφενός για την συντήρηση και την ανάδειξη των μνημείων και αφετέρου για τη μελέτη, έγκριση και ένταξη νέων έργων καλλωπισμού και αναψυχής, στα οποία να δίνεται έμφαση στην ασφάλεια και να προϋπολογίζεται, ταυτόχρονα με τα έργα, το κόστος λειτουργίας και συντήρησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους.
       Η πικρή αλήθεια, που δεν πρέπει να κρύβεται παρότι έχουμε κάνει μεγάλα βήματα προόδου και έχει γίνει κατά καιρούς πολύ αξιόλογο έργο, είναι πως έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας να διανύσουμε, προκειμένου να διεκδικήσουμε τον τίτλο μιας πολιτισμένης εμφανισιακά και ουσιαστικά, σύγχρονης ευρωπαϊκής πόλης. Πρέπει να αλλάξουν πολλά ακόμη πράγματα στη νοοτροπία μας. Να δούμε μπροστά, αφήνοντας πίσω τους ερασιτεχνισμούς του τύπου «έτσι γινόταν μέχρι τώρα».
       Μόνο στον τομέα του πολιτισμού έχουμε εξαιρετικές επιδόσεις και αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στους φορείς και τα πρόσωπα που ασχολούνται με αυτόν. Δεν φτάνει όμως αυτό για να διεκδικήσει και να κατακτήσει η πόλη μας τον τίτλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2021.

Οψόμεθα…

Ι.Β.Δεβελέγκας

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΨΥΞΗ

Σε ένα παραμεθόριο χωριό της Ελλάδας, οι ηλικιωμένοι γονείς του Βάκη δεν είχαν κλείσει μάτι όλη τη νύχτα. Τους είχε καταλάβει από νωρίς το απόγευμα της προηγουμένης, μια απροσδιόριστη ανησυχία. Ένα κακό προαίσθημα...  

Λίγο νωρίτερα κάπου στην Βόρεια Ευρώπη:

Ο Βάκης, o εμπειρότατος ρεπόρτερ της εφημερίδας ΚΡΑΧ των Αθηνών, κοίταξε με δυσφορία το κινητό του… Ιανουάριος του 2027, δυόμιση η ώρα ξημερώματα… Τσαλάκωσε το άδειο κυπελάκι του καφέ που κρατούσε στο αριστερό του χέρι, και το πέταξε βαριεστημένα σε έναν από τους έξτρα κάδους των απορριμμάτων που είχαν τοποθετήσει οι υπηρεσίες καθαριότητας στην αίθουσα των ξένων ανταποκριτών. Ύστερα, κοίταξε για μια ακόμη φορά τις οθόνες του κλειστού κυκλώματος, που έδιναν - εδώ και δεκαεπτά συνεχόμενες ώρες - εικόνα από την έκτακτη σύσκεψη των αρχηγών κρατών της ευρωζώνης, για το ελληνικό ζήτημα.

Ο Βάκης, δεν συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό των νεότερων συναδέλφων του,  για επιτυχή έκβαση της συσκέψεως και για τη διαγραφή του χρέους. Είχε παρακολουθήσει από κοντά το φιάσκο των διαπραγματεύσεων του 2015 και περίμενε τα χειρότερα. Εδώ και πέντε μήνες η νέα κυβέρνηση, «για πρώτη φορά Αριστερότερα», διαπραγματευόταν πολύ σκληρά με τα κουαρτέτα για να πετύχει μια ρεαλιστική συμφωνία και την οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση. Ωστόσο, η επιμονή του πρωθυπουργού και των υπουργών που τον συνόδευαν, να φορούν αντί για κοστούμι και γραβάτα, σκούρες μπλε φόρμες εργασίας, είχαν εξοργίσει τον πρόεδρο της Κομισιόν και τους ηγέτες των κρατών της ευρωζώνης.  

Οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας εξακολουθούσαν να είναι αρνητικοί και δεν φαινόταν σημάδια ανάκαμψης. Οι μεγαλύτεροι οικονομολόγοι και ο διεθνής τύπος, προέβλεπαν ότι το έκτο μνημόνιο θα ήταν αναπόφευκτο. 

Ξαφνικά παρατηρήθηκε μια έντονη κινητικότητα. Ο Έλληνας πρωθυπουργός βγήκε στον προθάλαμο της αίθουσας, με δύο έρπητες στα χείλη, και έκανε δηλώσεις:

-            Η σημερινή ημέρα, είπε, είναι πολύ σημαντική για το μέλλον της Ελλάδας… Υπογράφηκε μια τίμια συμφωνία για το χρέος, μετά από έναν έντιμο συμβιβασμό με τα κουαρτέτα και τους εταίρους μας... ένα πρόγραμμα γέφυρα…!

Λίγο αργότερα κάπου στην Βόρεια Ελλάδα:

-            Μπαμπά, ο Βάκης είμαι, σε παίρνω από την εφημερίδα. Έχω εξασφαλίσει κατ΄ εξαίρεση για εσένα και τη μαμά, ειδική άδεια για  έξοδο από τη χώρα. Τα τακτοποίησε όλα ο μεγαλοεκδότης μου. Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά για να πάρουμε το δάνειο, ψηφίστηκε με τα προαπαιτούμενα νόμος που απαγορεύει την έξοδο από την χώρα σε όλους τους συνταξιούχους. Για να διαγραφούν, λέει, τα χρέη των ασφαλιστικών ταμείων, εγκρίθηκε ως ισοδύναμο να μπούνε όλοι οι συνταξιούχοι υποχρεωτικά σε ειδικές κοιτίδες κρυογενετικής, για τα επόμενα τριάντα χρόνια. 

-            Το ξέρω παιδάκι μου, το ακούσαμε από τον Αυτιά στην τηλεόραση, αλλά αποφασίσαμε με τη μάνα σου να μπούμε στο πρόγραμμα και να παγώσουμε. Δεν θα προδώσουμε τώρα στα γεράματα την προοδευτική μας ιδεολογία. Αν είχαν ακούσει οι Έλληνες το 2015, την αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ και τον Βαρουφάκη, δεν θα είχαμε φτάσει σήμερα σ΄ αυτό εδώ το χάλι. Ύστερα, άρεσαν πολύ στην μητέρα σου τα ωραία λόγια που είπε ο πρωθυπουργός μας. Πως δηλαδή, με τη μέθοδο αυτή της κρυογενετικής που θα παγώσουμε μέσα στο άζωτο και θα ξαναζωντανέψουμε μετά τριάντα χρόνια, «θα έχουμε κάνει ένα μικρό βήμα για να μπούμε στην κατάψυξη, αλλά ταυτόχρονα και ένα μεγάλο άλμα για την κατάκτηση της αθανασίας»! Έχουνε λέει έτοιμα και ειδικά επεξεργασμένα βλαστοκύτταρα, που θα μας ξανακάνουν νέους. 

-           Πατέρα αυτά είναι παραμύθια. Σας κοροϊδεύουν! 

-            Μα τι λες γιε μου, τόσα και τόσα χρόνια που εμπιστευόμαστε τους πολιτικούς, δεν πάθαμε και τίποτε κακό. Νομίζεις ότι θα σπούδαζες δημοσιογραφία, αν δεν έπαιρνε η μπιρμπιλομάτα η μάνα σου επίδομα τυφλότητας με την παρέμβαση του βουλευτή μας ή πως θα διοριζόμουνα εγώ κηπουρός στο ΙΚΑ ενώ το κτίριο δεν είχε ούτε γλάστρα, αν δεν τα τακτοποιούσε όλα το κόμμα; Έτσι τυχαία νομίζεις πως πέρασες στα σεμινάρια του ΔΝΤ και έγινες περιζήτητος πολιτικός αναλυτής; 

-            Ύστερα παιδί μου, μας διαβεβαίωσε ο ίδιος ο υπουργός υγείας, πως αν μπούμε στην κατάψυξη, θα ξυπνήσουμε φρέσκοι και ωραίοι μετά από τριάντα χρόνια. Άσε που θα μας δώσουν αναδρομικά όλες τις συντάξεις μας, για όσο χρόνο θα είμαστε στον πάγο. 

-            Φαντάζεσαι χαρά που έχουμε να κάνουμε παιδί μου όταν θα ξεπαγώσουμε; Θα κοιμηθούμε προλετάριοι και θα ξυπνήσουμε μπουρζουαζία!

Αδιόρθωτε Νεοέλληνα!!!

Γιάννης Β Δεβελέγκας

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ