Ο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟΣ ΚΙ Ο ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

  

Το περασμένο Σαββατοκύριακο είπα να δραπετεύσω για λίγες ώρες από την καθημερινότητα. Έτσι βρέθηκα σε μια κοντινή παραλία. Δεν είχα δα και τίποτε σπουδαίες φιλοδοξίες ούτε θα αναζητούσα εκεί το νόημα της ζωής κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα. Ούτε βέβαια και θα επιδίωκα όπως οι στωικοί φιλόσοφοι να αναγνωρίσω τον πραγματικό μου εαυτό! Μια σκιά γύρευα, έναν καφέ στο πλαστικό ποτηράκι και μια ήσυχη κουβέντα με τον φίλο μου τον Γιώργο, παλιό συνάδελφο που τώρα ασχολείται με τη ζωγραφική και τα ψηφιδωτά.

Ο Γιώργος ήταν από εκείνους τους συναδέλφους που αψηφούσαν τις δυσκολίες και διαχειριζόταν με τρομακτική ψυχραιμία όλες τις καταστάσεις. Έτσι λοιπόν παραξενεύτηκα όταν τον βρήκα ανήσυχο. Σχεδόν τρομοκρατημένο!

-          Δεν ξέρω αν πρέπει να μπω στη θάλασσα φέτος, μου είπε!

Τον κοίταξα έκπληκτος.

-          Γιατί βρε Γιώργο; Τι έγινε; Συνέβη κάτι που δεν το ξέρω;

-          Δεν άκουσες για τους λαγοκέφαλους; Έχουν βουίξει τα κανάλια και το διαδίκτυο. Χαμπάρι δεν πήρες; Πάει Γιάννη μου, τις χάνουμε τις θάλασσές μας. Μου φαίνεται πως θα βγάλω φέτος το καλοκαίρι στο χωριό μου στο Συρράκο, θα πάρω τα βουνά! 

Αναρωτήθηκα προς στιγμήν αν αυτός που έστεκε μπροστά μου ήταν ο Γιώργος που πάντα μας έβγαζε ασπροπρόσωπους στα δύσκολα ή κάποιος που του έμοιαζε. Είναι δυνατόν να έχει τρομοκρατηθεί από ένα ψάρι;

-          Έλα τώρα, προσπάθησα να τον καθησυχάσω. Μην κοιτάς τις ειδήσεις σαν να παρακολουθείς πολεμικό ανακοινωθέν. Κάθε καλοκαίρι τα ίδια και τα ίδια ακούμε. Εκτός από το στάνταρ θερμό επεισόδιο που υποτίθεται ότι ετοιμάζει η Τουρκία κάθε καλοκαίρι χωρίς να πάρουν την έγκριση των φίλων μας των Αμερικανών, άλλοτε εφευρίσκουν τους καρχαρίες, άλλοτε τις τσούχτρες και τις μωβ μέδουσες, και άλλοτε πάλι μας προκύπτουν τα λεοντόψαρα και τα γατόψαρα. Φέτος, απ’ ότι φαίνεται, όλη η Ελλάδα κινείται στον αστερισμό του λαγοκέφαλου.

-          Γιάννη, δεν είναι αστείο, μου είπε και με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια. Έχει δηλητήριο σου λέω. Το άκουσα στις ειδήσεις. Έχει τέσσερα δόντια σαν φαλτσέτες και όπου εμφανίζεται οι άλλοι θαλάσσιοι οργανισμοί μεταναστεύουν. Δάγκωσε και μια ηλικιωμένη γυναίκα που έπαιρνε το μπάνιο της στα ρηχά, μόλις δύο μέτρα από την αμμουδιά. Λένε μάλιστα πως έχει έρθει από αλλού και πολλαπλασιάζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. 

Ομολογώ πως τα λόγια του φίλου μου με προβλημάτισαν. Ο λαγοκέφαλος, σκέφτηκα, δεν είναι και το πιο αθώο ψάρι! Έχει κακή φήμη και όχι άδικα. Έχει ισχυρό δηλητήριο, επικίνδυνα δόντια και μεγάλη προσαρμοστικότητα. Όταν αισθανθεί απειλή, φουσκώνει για να δείχνει μεγαλύτερος, σαν να θέλει να πει όπως οι μάγκες του παλιού καλού σινεμά: «Ίσα και σας έφαγα»!

Από την άλλη θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι φουσκώνει μόνον όταν κινδυνεύει, σε αντίθεση με τον άνθρωπο για παράδειγμα, που φουσκώνει όταν τον προσέχουν. Ο άνθρωπος φουσκώνει και κορδώνεται μόλις αποκτήσει λίγη εξουσία, μια καρέκλα, πέντε ακόλουθους στα κοινωνικά δίκτυα ή έναν τίτλο που δεν χωράει στην επαγγελματική του κάρτα…

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, εμφανίστηκε ένας άλλος παλιός επίσης συνάδελφος που συχνάζει σε αυτά τα νερά τα καλοκαίρια! Τον αναγνώρισα από τον μουλωχτό τρόπο που μας πλησίασε. Δεν ήρθε για να μας χαιρετήσει, ήρθε για να βγάλει τον «καλύτερό» του εαυτό!   

-          Για λαγοκέφαλους μιλάτε, έτσι δεν είναι; είπε χωρίς περιστροφές και τράβηξε μια καρέκλα από δίπλα.

-          Ξέρετε τι γίνεται; συνέχισε παίρνοντας μόνος του τον λόγο. Εγώ τα ξέρω αυτά από πρώτο χέρι... Εγώ έχω φίλο τον λιμενικό που κουβάλησε το ουκρανικό ντρόουν στην Λευκάδα και είναι ειδικός σε τέτοια θέματα… Εγώ… Εγώ…

Ο Γιώργος με κοίταξε με νόημα αλλά δεν μίλησε!

-          Οι λαγοκέφαλοι δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, συνέχισε στοχαστικά...

Μας εξήγησε ότι ξέρει καλύτερα από τους ειδικούς τι συμβαίνει στη θάλασσα, ότι οι επιστήμονες υπερβάλλουν, ότι «όλα είναι συμφέροντα», ότι η λύση είναι απλή αλλά «κανείς δεν θέλει να την εφαρμόσει». Το εντυπωσιακό ήταν πως μέσα σε δέκα λεπτά κατάφερε να μιλήσει για ψάρια, πολιτική, οικονομία, υγεία και τηλεόραση. Δεν άφησε παραπονεμένη τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, τους πολέμους σε Ουκρανία και ΙΡΑΝ και φυσικά μας έκανε και την απαραίτητη πρόβλεψη για το ποιος θα κατακτήσει φέτος το Μουντιάλ.

Κάποια στιγμή φαίνεται πως αντιλήφθηκε ότι δεν τον παρακολουθούσαμε, πήρε την καρέκλα του υπό μάλης και πλησίασε με θράσος την παραδίπλα παρέα.

-          Αυτός άνθρωπος έχει άποψη για όλα, χωρίς να έχει γνώση για τίποτα, μου είπε ο Γιώργος και μου έδωσε μια πέτρα πάνω στην οποία ζωγράφιζε μερικά λουλουδάκια για όση ώρα ο άλλος φλυαρούσε.

Και τότε πέρασε από τη σκέψη μου, πως, ίσως τελικά τον λαγοκέφαλο τον αδικούμε. Ο λαγοκέφαλος κάνει ζημιά επειδή αυτό είναι η φύση του. Δεν ξυπνάει ένα πρωί και αποφασίζει να ανατινάξει τους γερανούς εξόρυξης λιγνίτη αντί να τους αξιοποιήσει με άλλον τρόπο. Δεν γράφει επικριτικές αναρτήσεις και δεν δικάζει και καταδικάζει στο φέισμπουκ ανθρώπους με θεσμική θέση και με βαρύ βιογραφικό. Επίσης, δεν δίνει συμβουλές επί παντός επιστητού και δεν προσπαθεί να πείσει τους άλλους ότι είναι ο μόνος που κατέχει την αλήθεια.

Ο ανεγκέφαλος άνθρωπος, όμως, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με το ψάρι. Έχει τυπικά ανθρώπινο εγκέφαλο. Απλά δεν έχει μελετήσει τις οδηγίες χρήσης του!

Ο λαγοκέφαλος κόβει δίχτυα. Ο ανεγκέφαλος κόβει συζητήσεις. Ο λαγοκέφαλος μπορεί να σου χαλάσει μια ψαριά. Ο ανεγκέφαλος θα σου χαλάσει την παρέα, αν όχι και τη μέρα. Ο πρώτος είναι επικίνδυνος αν τον φας. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος όταν μιλάει.

Και φυσικά, όπως συμβαίνει συνήθως, ο ανεγκέφαλος δεν περιορίζεται στη συζήτηση. Είναι αυτός που αφήνει σκουπίδια στην παραλία και μετά διαμαρτύρεται για την καθαριότητα. Είναι αυτός που παρκάρει όπου τον βολεύει και μετά κατηγορεί τους άλλους για την έλλειψη πολιτισμού. Είναι αυτός που φωνάζει περισσότερο όταν έχει λιγότερα ή και καθόλου επιχειρήματα.

Ο Γιώργος αγνάντευε τη θάλασσα επίσης σκεπτικός.

-          Λοιπόν; τον ρώτησα. Φοβάσαι ακόμα τον λαγοκέφαλο;

Με κοίταξε με νόημα και επιτέλους χαμογέλασε.

-          Να σου πω την αλήθεια; Μετά τη σημερινή εμπειρία, το ψάρι μου φαίνεται σχεδόν συμπαθητικό. Κράτησε την πέτρα με τη ζωγραφιά που σου έδωσα, με τη μούρλια που κυκλοφορεί στον κόσμο, ίσως μια μέρα την μοσχοπουλήσεις!

«Για μένα έχει έτσι κι αλλιώς μεγάλη αξία», του είπα και βούτηξα στη θάλασσα. Αφού όμως πρώτα εξέτασα προσεκτικά την επιφάνεια και τον βυθό, μήπως και ξεπεταχτεί από το πουθενά κανένας τσατισμένος λαγοκέφαλος! 

Καλό καλοκαίρι και καλά μπάνια!  

 Γιάννης Β. Δεβελέγκας