ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΗΣΗ

Η Μήση, ήδη τριανταπεντάρα, ελεύθερη και καλοδιατηρημένη, πήρε από το συρτάρι της κουζίνας της δυο τρεις σακούλες για τις ακαθαρσίες της σκυλίτσας της, τη χάιδεψε τρυφερά κάτω από το σαγόνι, της χαμογέλασε, τη φίλησε στο στόμα και της είπε επιτακτικά καθώς της πέρναγε το ροζαλί λουράκι στο λαιμό:

-            Βερόνικα, ήρθε η ώρα για την απογευματινή μας βόλτα. Να είσαι ένα φρόνιμο κορίτσι!

Η Βερόνικα, ένα ξανθοκόκκινο  καθαρόαιμο γαλλικό γκριφόν, κούνησε την ουρά της!

Ο ήλιος της μεγαλούπολης ήδη είχε ακολουθήσει εδώ και ώρα την κατιούσα προς τη δύση του και τρεμόπαιζε θλιμμένα πίσω από κάτι σκόρπια λευκά συννεφάκια που είχαν ακουμπήσει τεμπέλικα πάνω στον ορίζοντα. Η Μήση, έκρυψε τα πανέμορφα καταπράσινα μάτια της πίσω από τα πανάκριβα σκουρόχρωμα Prada γυαλιά της, και κατευθύνθηκαν οι δυο τους  χαρούμενες κι ευτυχισμένες, προς το πάρκο της πλατείας «Ηρώων Πολυτεχνείου»!

Η μέρα από το πρωί, είχε φερθεί πολύ φιλικά μαζί της! Αφενός μετά από μια βδομάδα καθυστέρηση της είχε έρθει επιτέλους η περίοδος, και το σπουδαιότερο, βρήκε αμέσως θέση και έκλεισε ραντεβού στο κομμωτήριο του Άραμη για την ερχόμενη Παρασκευή. Αυτό κι αν δεν ήτανε επιτυχία, αν αναλογιστεί κανείς πως για να σε δεχθεί ο Άραμις για ένα κοντό κουπ, έπρεπε να πάρεις τηλέφωνο δύο τουλάχιστον εβδομάδες νωρίτερα.   

Το μόνο που ανησυχούσε τη Μήση αυτή την περίοδο, ήταν οι συχνές ληστείες που γινόντουσαν στα σπίτια γύρω από τη γειτονιά της.

-             Αυτή η αστυνομία επιτέλους δεν κάνει τίποτε για να τους πιάσει, μουρμούρισε, καθώς στάθηκε στη ρίζα ενός δένδρου του πεζοδρομίου για να πάει η Βερόνικα προς νερού της!

            Οι στάσεις της Βερόνικα στις ρίζες των δένδρων και στις κολόνες της ΔΕΗ, εκνεύριζαν αφάνταστα τη Μήση, γιατί, όπως έλεγε στις φίλες της τα βράδια που βγαίνανε στα μπαράκια για ποτό, έχανε το ρυθμό της και απορυθμιζόταν το ηλεκτρονικό ρολόι του χεριού, που μέτραγε τα βήματα και τις θερμίδες της!

-            Μα που είναι ο Ζορό;  αναρωτήθηκε ανήσυχη η Μήση καθώς έφτασε στην είσοδο του πάρκου. Θα έπρεπε να είναι εδώ αυτή την ώρα! Θα τον περιμένω, έτσι κι αλλιώς δεν έχω άλλη επιλογή.

            Όσο περίμενε τον Ζορό, παρατηρούσε τα ζευγάρια που μπαινόβγαιναν χεράκι -χεράκι από και προς το πάρκο!

-            Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πλέον ποιο είναι το φύλο τους, σκέφτηκε! Ποιο ρόλο έχει ο ένας και ποιο ο άλλος μέσα σε κάθε σχέση ερωτική! Επιτέλους γκρεμίστηκαν τα στερεότυπα και η κοινωνία μας προόδευσε!

Η ώρα περνούσε απελπιστικά γρήγορα και ο Ζορό δεν έλεγε να σκάσει μύτη. Έβαλε το χέρι στην τσέπη της ζακέτας για να βεβαιωθεί ότι ήταν εκεί το μάτσο με τα χαρτονομίσματα που είχε σηκώσει κάτω από το στρώμα της πριν φύγει από το σπίτι!  Είχε αμελήσει την περασμένη εβδομάδα να προμηθευτεί «χόρτο» και σήμερα το είχε τόσο πολύ ανάγκη!

Χάιδεψε τα χαρτονομίσματα με τον αντίχειρα. «Μαύρα τα παίρνει ο Ζορό το βαποράκι μου,  είπε από μέσα της, μαύρα τα παίρνω κι εγώ από τους πελάτες μου! Μόνο τα κορόιδα δηλώνουν σ’ αυτή τη χώρα εισοδήματα στην εφορία! Φαντάσου να τα δήλωνα! Ούτε επίδομα για βενζίνα θα έπαιρνα για να κυκλοφοράω τσάμπα, ούτε θέρμανση θα είχα το χειμώνα, ούτε διακοπές θα έκανα με τον κοινωνικό τουρισμό στην Αίγινα και στη Λευκάδα!

Ένα δυνατό τράνταγμα στο λουράκι της Βερόνικα διέκοψε εκείνη τη στιγμή τις σκέψεις της. Κοίταζε γύρω. Το βαποράκι ήταν άφαντος!

Και τότε πρόσεξε το καροτσάκι που το έσπρωχνε μια νεαρή γυναίκα. Κοιτούσε το μωράκι της μέσα στο καροτσάκι και έδειχνε πολύ ευτυχισμένη. Το πρόσωπό της έλαμπε! Δίπλα της περπατούσε ο άντρας της, ίδιας περίπου ηλικίας, και κρατούσε από το χέρι του ένα λιγάκι μεγαλύτερο αγόρι.

-            Θεέ και κύριε! της ξέφυγε της Μήση! Πήρε στην αγκαλιά της το σκυλάκι της και έφυγε ενοχλημένη για το σπίτι.

…….

Λίγο αργότερα ακούστηκε να λέει στο τηλέφωνο!

-            Που να στα λέω Τέτη μου! Είδα στο δρόμο σήμερα εκεί που περίμενα το Ζορό, μια κακόμοιρη γυναίκα παντρεμένη! Δίπλα είχε τον άντρα της που κράταγε ένα παιδί κι αυτή να σπρώχνει η ταλαίπωρη ένα καροτσάκι μ’ ένα μωρό που όλη την ώρα έσκουζε! Κακοντυμένη, κακοχτενισμένη κυκλοφορούσε σαν ζητιάνα η δύστυχη.

-            Και το χειρότερο δεν σου το είπα φιλενάδα, θα έχει πάνω από δυο χρόνια η καημενούλα να φτιάξει τα νύχια της. Κι αυτός ο χάχας δίπλα της, την κοίταζε στα μάτια! Είναι για λύπηση ο άνθρωπος!

-            Ναι, σου λέω Τέτη μου. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας!

-            Σε κλείνω τώρα Τέτη, γιατί χτυπάει το κουδούνι. Θα είναι ο ντιλίβερος με το κινέζικο. Και είναι ένας παίδαρος, που να στα λέω! Σ΄ αφήνω τώρα! Γεια, γεια, γεια. Πολλά φιλάκια, γεια!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

 

Υ.Γ.: Βασισμένο σε πραγματικό γεγονός.

           

 

 

 

 

ΤΟΥΡΤΑ ΓΑΜΟΥ

          

            Ο Τιμολέων ή Τιμ ή Λέων ή Λεώ, ήταν ανήσυχος! Από το πρωί δεν είχε πατήσει ψυχή στο ζαχαροπλαστείο του και ευρώ στο ταμείο του, ενώ είχε ακόμη απλήρωτο το νοίκι, το ρεύμα, το κινητό, και επιπλέον τους διακανονισμούς των δόσεων από παλιές χρεώσεις της εφορίας, του ΕΝΦΙΑ και του ασφαλιστικού του ταμείου! 
            Δε βαριέσαι, έλεγε κάθε τόσο στον εαυτό του, υπάρχουν και χειρότερα. Τουλάχιστον οι πελάτες που μπαίνουν στο δικό μου μαγαζί όλο και κάτι θα ψωνίσουν, ενώ στου Τάκη δίπλα το υποδηματοπωλείο και στου Σάκη παραδίπλα το εμπορικό με τα υφάσματα, μπαίνουν κάτι πελάτισσες που τους φέρνουν στα όρια νευρικής κρίσης! Κατεβάζουν όλα τα ράφια, φοράνε δεκάδες ζευγάρια παπούτσια, χαϊδεύουν όλα τα τόπια με τα υφάσματα και στο τέλος λένε αντίο, χωρίς ν’ αγγίξουνε το πορτοφόλι τους!
            Αυτές τις σκέψεις έκανε ο Τιμολέοντας, όταν ακριβώς μπροστά από το μαγαζί του πέρασε η κυρία Χαρίκλεια, ο φόβος και ο τρόμος της αγοράς. Η κυρία Χαρίκλεια ήταν ικανή να μπει δέκα φορές σε μια βδομάδα στο κατάστημα με τα υφάσματα και άλλες τόσες στο υποδηματοπωλείο, να φορέσει όλα τα ζευγάρια ακόμα και εκείνα που δεν ήταν στο νούμερό της και να φύγει αφήνοντας πίσω της ένα ξερό «Θα ξαναπεράσω»!
           Έτρεξε γρήγορα στην είσοδο του ζαχαροπλαστείου ο Τιμ, για να εντοπίσει χαιρέκακα «ποιανού τυχερού συναδέλφου του την πόρτα θα χτυπήσει»! Και τότε τον έλουσε κρύος ιδρώτας! Ένας κόμπος του στάθηκε στο λαιμό! Η κυρία Χαρίκλεια έκανε μερικά βήματα μπροστά και μετά έκανε απότομα μεταβολή και μπήκε στο ζαχαροπλαστείο!
           -            Καλημέρα Τιμολέοντα, τον χαιρέτησε ανέκφραστα. Ξέρεις την άλλη  εβδομάδα παντρεύω τον γιο μου και υποσχέθηκα στο ζευγάρι να τους κάνω δώρο την τούρτα του γάμου. Θα ήθελα να μου δείξεις μερικές για να διαλέξω!
           -            Ξέρετε, κυρία Χαρίκλεια, μπορώ να σας δείξω μόνο σε φωτογραφίες για να πάρετε έτσι μία ιδέα και να αποφασίσετε ποια σας αρέσει περισσότερο.
           -            Δεν χρειάζομαι τις φωτογραφίες, του είπε εκείνη παγερά, έχω πάει σε χιλιάδες γάμους και ξέρω με κάθε λεπτομέρεια τι θέλω. Δεν θα σε κουράσω καθόλου! Για αρχή θέλω να μου δείξεις μια πάστα στα εξήντα γραμμάρια, μία στα εκατό και μία στα εκατόν πενήντα για να διαλέξω το μέγεθος.
           Ο Λέων τις έδειξε αυτές που είχε στη βιτρίνα του ψυγείου.
           -            Όχι έτσι, του είπε εκείνη αυστηρά! Θέλω να τις βγάλεις από το ψυγείο να τις βάλεις σε πιατάκια και δίπλα να βάλεις και τα κουταλάκια του γλυκού, για να δω πως θα φαίνονται στους καλεσμένους μας!
           Ο Λέων πήρε μια βαθιά ανάσα και υπάκουσε χαμογελώντας φιλικά.
           -            Και δε μου λες βρε Τιμολέοντα, μέχρι πόσους ορόφους μπορείς να μου φτιάξεις; Μπορείς να βάλεις και κανένα όροφο στα ψεύτικα;
           Ο Λέων ανασκουμπώθηκε!
           -            Τι θα πρότεινες για την τάδε διάμετρο; Ή μήπως για καλύτερα τη δείνα; Συνέχισε απτόητη η κυρία Χαρίκλεια!
           Ο Λέων κατάπιε ένα βρυχηθμό που του έφτασε ως τους κοπτήρες, αλλά συγκρατήθηκε και δεν μίλησε!
           -            Και πού είσαι; Θέλω και μαργαρίτες Ολλανδίας ή μάλλον καλύτερα Βελγίου που είναι πιο φανταχτερές! Κι εκείνα τα ροζ και τα σομόν λουλούδια. Άσε καλύτερα τα σομόν δεν τα θέλω, θα φαίνεται σαν τούρτα σολομού. Τα φούξια θα ταιριάξουν πιο καλά με τη σοκολάτα!
           Ο Λέοντας, έταξε στον Άγιο Ελευθέριο μία λαμπάδα ως το μπόι του, αν τελικά το γλύτωνε το έμφραγμα!
           Για να μην μακρηγορώ, ύστερα από μιάμιση ώρα και κάτι, η περιπέτεια του Τιμολέοντα έλαβε τέλος και μάλιστα αίσιο. Έκλεισε η παραγγελία με μια γενναία έκπτωση, καθορίστηκε η παράδοση να γίνει τη μέρα του γάμου λίγο μετά το Μυστήριο για να είναι φρέσκια η τούρτα, όπως και τα υπόλοιπα κομμάτια των εκατόν πενήντα γραμμαρίων που θα τη συνόδευαν. Έδωσε αμέσως ο Λέων την παραγγελία στο εργαστήριο, σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του και κάθισε να πάρει μια ανάσα!
           Τη μέρα του γάμου - και αφού εν τω μεταξύ δεν είχε συμβεί τίποτε  άλλο συνταρακτικό στη ζωή του Λέοντα πέρα από την ψηφοφορία για την ονομασία του ΠΑΣΟΚ – πήρε το κλειστό φορτηγάκι του και πήγε στο εργαστήριο να πάρει την τούρτα.
           Και τότε συνέβη κάτι το απερίγραπτο! Άνοιξε το ψυγείο και τι να δει! Η τούρτα δεν υπήρχε! Μέσα στα ράφια του ψυγείου υπήρχε κάποια άλλη η οποία όμως ήταν τελείως διαφορετική, καμία σχέση με αυτή που είχε παραγγείλει η κυρία Χαρίκλεια!
           Τι να κάνει τώρα ο φουκαράς ο Τιμολέοντας, παίρνει αμέσως στο κινητό τον υπεύθυνο του εργαστηρίου.
           -            Έλα βρε Κώστα! Πού στο καλό είναι η τούρτα της Χαρίκλειας; Εδώ έχει μια άλλη, σκέτη κρέμα!
           -            Το ξέρω βρε Λέοντα, συγνώμη, εγώ την πήρα κατά λάθος, αλλά το κατάλαβα τώρα που έφτασα στη Πάργα και δεν προλαβαίνω με τίποτα να γυρίσω πριν το χορό. Βολέψου με την άλλη! Έχει και λίγα περισσότερα κομμάτια.
           Τι να κάνει ο φουκαράς ο Τιμολέοντας, πήγε την άλλη τούρτα στο κέντρο που θα γινόταν το γλέντι, την άφησε στον υπεύθυνο του κέντρου, απενεργοποίησε το κινητό του, έφυγε τρέχοντας από την πίσω πόρτα, κι έκανε αυτή τη φορά, άλλα δύο τάματα! Ένα στον Άγιο Σώστη κι ένα στον Άγιο Παντελεήμονα!
           Την άλλη μέρα το πρωί, μπουκάρει στο ζαχαροπλαστείο η κυρία Χαρίκλεια με τα χέρια στην ανάταση! Ο Λέων έχασε το χρώμα του.
           -            Τιμολέοντα, έλα να σε αγκαλιάσω, του είπε εκείνη γεμάτη ενθουσιασμό! Η τούρτα μας είχε απίστευτη επιτυχία!
           Ο Λέοντας αναρωτήθηκε μήπως τον δούλευε η πελάτισσά του ή μήπως της είχε σαλέψει το μυαλό για τα καλά.
           -            Το παραδέχτηκαν οι άπαντες και οι απαξάπαντες, συνέχισε απτόητη εκείνη, τέτοια τούρτα γάμου δεν ξαναματάγινε! Όλοι μου δώσανε συγχαρητήρια!
           Έβγαλε μετά το πορτοφόλι της, τον πλήρωσε, του άφησε και πενήντα ευρώ πουρμπουάρ και έφυγε μεσ’ στην τρελή χαρά!  
           Εκείνη τη στιγμή, έσκασαν μύτη από δίπλα ο Τάκης και ο Σάκης, που είχαν πληροφορηθεί εν τω μεταξύ τα καθέκαστα και κοίταξαν τον Τιμολέοντα με απορία!    
           Ο Τιμολέων ή Τιμ ή Λέων ή Λεώ, ήτανε απροσδόκητα χαρούμενος!
           -            Παιδιά, θα σας τα πω αργότερα τα νέα, τους είπε βιαστικά εκείνος, τώρα τρέχω να εκπληρώσω κάτι κατεπείγουσες υποχρεώσεις! Όχι δεν θα πάω στην εφορία, ούτε στον πάροχο του ρεύματος να τ’ ακουμπήσω! Στον Αϊ- Λευτέρη, στον Αϊ- Σώστη και στον Άγιο Παντελεήμονα θα πάω! Που μ’ έσωσαν απ’ τη χρεοκοπία κι από τα νύχια της Χαρίκλειας!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας    

Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ

 

         «Καημένε Μπάμπη, δεν είναι για την ηλικία μας οι βουτιές στη θάλασσα Απρίλη μήνα»! Του έλεγαν οι φίλοι του…
          Ο Μπάμπης όμως, ξεροκέφαλος καθώς ήταν, δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα!
«Εγώ θα πάω», τους έλεγε αποφασισμένος.
«Δε θα αφήσω να περάσει στα χαμένα αυτός ο υπέροχος κυριακάτικος ήλιος».
          Πήρε λοιπόν μαγιώ, πετσέτα, γυαλικό, καβαλίκεψε το σιτροέν, και με δύο ευρώ το λίτρο, κίνησε για την παραλία!
          Δεν θα έλεγες πως ήταν και λίγοι οι άνθρωποι που λιάζονταν στην αμμουδιά εκείνη την ώρα! Ωστόσο, μέσα στη θάλασσα, δεν υπήρχε ψυχή!
          Μάταια αναζήτησε ο Μπάμπης έστω και ένα κεφάλι να προεξέχει από την επιφάνεια της θάλασσας.
«Εγώ όμως θα το τολμήσω» είπε αποφασιστικά και προχώρησε προς τη γραμμή εφόδου με σταθερό βήμα και επιβλητική κορμοστασιά!
          Άπλωσε την πετσέτα του πάνω στην άμμο, γδύθηκε, έφερε το εφαρμοστό του μαγιώ στη σωστή θέση για να τονίζει τα… προσόντα του και πήρε δυο τρεις βαθιές ανάσες.
Πάντα έπαιρνε δυο τρεις βαθιές ανάσες ο Μπάμπης όταν ήταν να αποφασίσει για πολύ σημαντικά ζητήματα.  
          Έπειτα, χωρίς δισταγμό, έκανε πέντε δρασκελιές και έφτασε μπροστά από το ήρεμο κυματάκι που χάιδευε τα μικροσκοπικά βοτσαλάκια που ήταν παρατεταγμένα δημιουργώντας σύνορο ανάμεσα στη θάλασσα και στη στεριά.
          «Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς», μονολόγησε πάλι ο Μπάμπης, μεταφράζοντας τον Θουκυδίδη, και ακούμπησε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού του ποδιού πάνω στο νερό της θάλασσας για να της... πάρει τη θερμοκρασία!
Ένα τρομακτικό ρίγος διαπέρασε την ύπαρξή του! Προς στιγμήν δείλιασε!
          Γύρισε πίσω το κεφάλι να δει αν τον κοίταζε κανείς. 

          Αισθάνθηκε πέρα από το παγωμένο νερό να τον δέρνει και η ατυχία! Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω του!
«Να με κοιτάνε άραγε από θαυμασμό ή μήπως από απλή περιέργεια»; αναρωτήθηκε κι άρχισε να κιοτεύει!
          «Ρε δεν πάνε όλοι τους στο διάολο, είναι νωρίς ακόμα για μπάνιο» είπε από μέσα του κι έκανε να γυρίσει πίσω στην ασφάλεια της ζεστής αμμουδιάς.
          Εκείνη όμως τη στιγμή, για κακή του τύχη, το μάτι του έπεσε πάνω στο σακίδιο ενός λουόμενου, που είχε χαραγμένο ανάγλυφα το σήμα των καταδρομών «Ο Τολμών Νικά»!
          Σαν κινηματογραφική ταινία πέρασε από μπροστά του η μέρα που στα νιάτα του, τον κάλεσαν να υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις και αντίκρισε αυτό το σύμβολο στην πύλη του στρατοπέδου των καταδρομών. Θυμήθηκε το ρίγος και το δέος που αισθάνθηκε μόλις είδε αυτό το έμβλημα, αλλά και την τρομερή απογοήτευση που ένοιωσε αργότερα, όταν τον έκοψαν ως ακατάλληλο για τις ειδικές δυνάμεις, γιατί φοβόταν να περάσει τα εμπόδια του στίβου μάχης.
          «Όχι, είπε μέσα του, δεν αντέχω άλλη ντροπή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην παραλία περιμένουν από εμένα να κάνω το πρώτο βήμα για να με ακολουθήσουν! Δεν θα τους απογοητεύσω»!
          Έτσι λοιπόν το αποφάσισε και μάλιστα αυτή τη φορά χωρίς να πάρει τις προβλεπόμενες δυο τρεις ανάσες, καθώς αυτές του είχανε κοπεί τελείως από το κρύο, τη στιγμή που το νερό της θάλασσας έφτασε μέχρι τη μέση του.  
          Ξαφνικά αισθάνθηκε τα δάχτυλα των ποδιών του να μυρμηγκιάζουν, τις γάμπες του να μελανιάζουν και το εφαρμοστό μαγιώ του να γίνεται επικίνδυνα… ευρύχωρο κάτω από την επίδραση του παγωμένου νερού!    
          Γύρισε τότε πάλι πίσω το κεφάλι του με την ελπίδα ότι δεν θα τον κοίταζε κανείς, για να αποφύγει αυτή την τρομερή δοκιμασία!
          Και τότε την είδε!
Ήταν ψηλή, μελαχρινή, γυμνασμένη, καλοσχηματισμένη με τόσο πλούσιες καμπύλες!
          «Αυτό είναι ένα ισχυρό κίνητρο», σκέφτηκε ο Μπάμπης.
Και χωρίς δεύτερη κουβέντα βούτηξε με το κεφάλι στο νερό.
          Τα επόμενα δευτερόλεπτα νόμισε πως θα πεθάνει! Ότι θα πάθει συγκοπή!
Οι παλμοί της καρδιάς του έφτασαν τους εκατό… μπορεί και τους διακόσους.
          «Σώσε με Παναγίτσα μου, είπε, και σου υπόσχομαι πως θα τα ομολογήσω όλα στους φίλους μου, πως τον πράσινο μπερέ που φοράω στη φωτογραφία που τους δείχνω, δεν ήτανε δικό μου!
          Και τότε, ¨Ω του θαύματος, άρχισε να συνηθίζει το παγωμένο νερό και να… παίρνει πάνω του. Ανέκτησε πάλι την χαμένη του αυτοπεποίθηση, φούσκωσε από υπερηφάνεια το στήθος, ρούφηξε μέσα την κοιλιά και κατευθύνθηκε προς την ασυνόδευτη καλλονή που τον κοίταζε λιγωμένη από πάνω μέχρι κάτω. 

          Πιάσανε την κουβεντούλα.  
          «Πώς τα κατάφερες και μπήκες στο νερό μ’ αυτό το κρύο», του είπε εκείνη χαδιάρικα και συνέχισε πεταρίζοντας παιχνιδιάρικα τις ψεύτικες βλεφαρίδες της: «Είσαι ένας ήρωας, ο ήρωάς μου, δεν έχω γνωρίσει άλλον άνδρα σαν κι εσένα»!  
          «Ναι, απάντησε αυτός κολακευμένος, μη κοιτάς που τώρα πέρασαν τα χρόνια και έκανα λίγη κοιλίτσα! Κάποτε είχα περάσει κι εγώ την πύλη του στρατοπέδου των  καταδρομών»! «Εσύ αλήθεια, θα βουτήξεις ομορφούλα»;  
          «Θα βουτήξω κι εγώ σε λίγο, αλλά όχι γιατί είμαι τόσο τολμηρή όπως εσύ». Του είπε εκείνη με κάπως ασυνήθιστα βαριά φωνή.
Και συνέχισε ψιθυριστά κρατώντας τον τρυφερά από το μπράτσο.
«Απλά μπαίνω κάθε τόσο στη θάλασσα μέχρι τη μέση, προς νερού μου, γιατί πολύ με δυσκολεύει τώρα τελευταία ο… προστάτης»!

          Ο Μπάμπης σάστισε!  
          «Εγώ, θα πρέπει όμως τώρα, να τρέξω λίγο για να ζεσταθώ, όπως μου είπε ο γιατρός μου», είπε ο Μπάμπης ο καταδρομέας και άρχισε να τρέχει πανικόβλητος…
          Κι ακόμα τρέχει…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ (ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

 

            Η κυρά Νιόβη, ανασηκώθηκε νωχελικά και κοίταξε μέσα στο μισοσκόταδο το ξυπνητήρι. Ωραία, σκέφτηκε κι έγειρε πάλι στο κρεβάτι για να απολαύσει για μερικά ακόμη λεπτά τη ζεστασιά των σκεπασμάτων και την ηδονή του πρωινού ύπνου!
           Παρότι είχε βγει στη σύνταξη εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν είχε εγκαταλείψει τη συνήθεια να βάζει το ξυπνητήρι αποβραδίς, να ξυπνάει πάντα λίγα λεπτά πριν αυτό κουδουνίσει και να χουζουρεύει ώσπου να ξεκινήσει η μέρα.
           -            «Περίεργες συνήθειες έχεις καημένη μου», της είχε πει μια γειτόνισσα. «Και καλά τότε που δούλευες στο λογιστήριο της βιομηχανίας ζυμαρικών και σε έτρωγε το άγχος. Είχες κι από πάνω την έγνοια να φτιάξεις πρωινό, να ετοιμάσεις την κορούλα σου για το σχολείο και όλες τις σκοτούρες του σπιτιού! Είχες να φροντίζεις κι εκείνον τον αχαΐρευτο τον άντρα σου! Τώρα; Τώρα τι λόγο έχεις να ξυπνάς απ’ τ’ άγρια χαράματα καλή μου»; 
……….
            Η κυρά Νιόβη, δεν ήταν από τις τυχερές γυναίκες της ζωής! Γρήγορα μετά το γάμο ο άντρας της εκδήλωσε το πάθος του στον τζόγο και στο πιοτό. Και σαν μα μην έφταναν όλα αυτά, ένα εργατικό ατύχημα τον είχε καθηλώσει στο αναπηρικό καρότσι για κάμποσα χρόνια, μέχρι που το αλκοόλ του έφαγε τα σωθικά και τον έστειλε στους Ουρανούς!  
            Ως μόνη της παρηγοριά, είχε τη μονάκριβη κορούλα της τη Θάλεια, που κι αυτή όμως είχε να τη δει πολλά χρόνια. Από εκείνη τη μέρα που έφυγε για τη Γερμανία μήπως και βρει καλύτερες συνθήκες εργασίας μετά την κατάρρευση της οικονομίας στην Ελλάδα! Εκεί, όμως, αντί για «μέλλον» βρήκε εκείνον τον γερμαναρά με το σκουλαρίκι και τα τατουάζ, που την ξελόγιασε και την πήρε μαζί του σε ένα χωριό κοντά στο παγωμένο Αμβούργο. Όσο κι αν προσπάθησε η κυρά Νιόβη να την μεταπείσει δεν τα κατάφερε και ήρθανε σε ρήξη. Ούτε τηλέφωνο για τη γιορτή της δεν την παίρνει πια η κόρη της. Aποξενώθηκαν τελείως.  
            Ανάθεμα τους ανεπρόκοπους πολιτικούς που καταστρέψανε τη χώρα. Δέκα ολόκληρα χρόνια μιζέρια και ανατροπές! Όχι βέβαια πως την ένοιαζε πολύ για την κόρη της, που στο κάτω - κάτω της γραφής έκανε τις επιλογές της, αλλά για εκείνο το έρμο το κοριτσάκι της, την εγγονή της! Τι της φταίει εκείνο το κακόμοιρο να μεγαλώνει στα ξένα χωρίς το χάδι, τη φροντίδα και τα παραμύθια της γιαγιάς; Με τι ήθη και τι έθιμα να μεγαλώνει άραγε η Φωτεινούλα, που τώρα θα πλησίαζε τα δέκα;
            …….
           -             «Παραμονή πρωτοχρονιάς! Ας απολαύσω σήμερα τη μοναξιά μου», είπε η κυρά Νιόβη αποφασιστικά κι έδωσε μια γερή στο ξυπνητήρι. «Κάποιοι εκεί έξω με χρειάζονται…»!
           Δραστήρια και ανήσυχη καθώς ήταν η κυρά Νιόβη, είχε δώσει νόημα και χαρά στη ζωή της με δημιουργικές δραστηριότητες, φτιάχνοντας με πηλό διάφορα αγαλματίδια με ήρωες της επανάστασης του εικοσιένα, και προσφέροντας βοήθεια - όσο το επέτρεπαν τα οικονομικά της - σε ανθρώπους που η μοίρα τους είχε τσακίσει τα όνειρα.
           «Στην προσφορά, στην καλοσύνη και στην ελπίδα κρύβεται η ομορφιά της ζωής», έλεγε και ξανάλεγε καθώς γέμιζε έναν μεγάλο σάκο με τις συσκευασίες που είχε ετοιμάσει από την προηγουμένη. Τρόφιμα, μικρούς Άι-Βασίληδες και διάφορα άλλα δωράκια, κυρίως για μικρά παιδιά!
           Λίγο μετά, σαν τον Άι-Βασίλη, φορτωμένη με τον σάκο στην πλάτη, πήρε το αστικό και κατέβηκε στο κέντρο της πόλης. Μοίρασε δώρα στους άστεγους που βρέθηκαν στο δρόμο της, χάρισε παιχνίδια σε παιδάκια που είχαν βγει για τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς και γέμισε με τροφή και νερό τα δοχεία που είχαν τοποθετηθεί για τα αδέσποτα. Όταν ο σάκος άδειασε τελείως, η ίδια είχε γεμίσει ευτυχία!  
           «Τώρα μου αξίζει μια βόλτα στις βιτρίνες και στα μαγαζιά», είπε και άρχισε την περιπλάνηση στους στολισμένους δρόμους.
           Ήταν όλα τόσο χαρούμενα και γιορτινά! Κι όμως, κατά βάθος όσο περνούσε η ώρα κάτι από μέσα της την έτρωγε. Κάτι απροσδιόριστο ροκάνιζε της ευτυχία που της είχε χαρίσει η προφορά και η χαρά που είχε απλόχερα μοιράσει.
           « Αν ήτανε εδώ η εγγονούλα μου η Φωτεινούλα…»!
           Με αυτή τη σκέψη έφτασε μπροστά στο μεγάλο εμπορικό κέντρο. Στην είσοδο έπεσε πάνω σε έναν μεγαλόσωμο άγιο Βασίλη που υποδεχόταν τα παιδιά με σοκολάτες και ζαχαρωτά, φορώντας την  επιβλητική κατακόκκινη στολή του και χαϊδεύοντας την τεράστια κατάλευκη γενειάδα του! Ήτανε σαν αληθινός! Εκείνος σα να κατάλαβε τις σκέψεις της, χαμογέλασε και της έγνεψε με μια μικρή υπόκλιση του κεφαλιού του χωρίς όμως να πει κουβέντα. «Χο! Χο! Χο!», και να οι σοκολάτες και πάρτε παιδάκια μου μπαλόνια!
           «Αχ και να ήτανε εδώ η εγγονούλα μου η Φωτεινή…»!
           Συνεπαρμένη από τις παιδικές φωνές, τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τις πολύχρωμες βιτρίνες, ούτε που κατάλαβε η Κυρά Νιόβη πως πέρασε η ώρα! Άρχισε να σκοτεινιάζει έξω από το εμπορικό κέντρο κι ο κόσμος όλο και αραίωνε. «Ήρθε η ώρα να γυρίσω σπίτι» σκέφτηκε, «Ίσα που προλαβαίνω το λεωφορείο».
           Όταν λίγο μετά κατέβηκε από το λεωφορείο, σήκωσε το γιακά από το πανωφόρι της και πήρε το δρόμο για το σπίτι. Το κρύο είχε ήδη γίνει τσουχτερό και το χιόνι που έπεφτε άσπριζε σιγά σιγά την άδεια από κόσμο πλατεία! Και τότε, ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά της ο επιβλητικός εκείνος Άι-Βασίλης του εμπορικού κέντρου!
           -            Σε περίμενα για την παραγγελία, της είπε αυτός και της έδωσε έναν φάκελο! Αυτό το δώρο είναι για σένα!
           -            Δώρο για μένα; απόρησε η κυρά Νιόβη και άνοιξε τον φάκελο.
           -            Είναι ένα αεροπορικό εισιτήριο στο όνομά σου για το Αμβούργο, με ανοιχτή ημερομηνία, απάντησε εκείνος!
           -            Μοιάζει με ένα πολύ κακόγουστο αστείο, είπε η Νιόβη με καχυποψία και έκανε να γυρίσει πίσω τον φάκελο. Είναι αργά για μένα πια να παίρνω τέτοια δώρα. Πάνε πολλές δεκαετίες από τότε που έγραψα το τελευταίο γράμμα μου στον Άι-Βασίλη για να ζητήσω κάτι!
           -            «Ποτέ δεν παίρνω γράμμα και παραγγελίες από μεγάλους κυρά Νιόβη», απάντησε εκείνος χαμογελώντας με νόημα και χάθηκε μέσ’ στις νιφάδες του χιονιού το ίδιο ξαφνικά όπως πριν λίγο εμφανίστηκε!
            -            «Ποτέ δεν παίρνω γράμματα από μεγάλους»! επανέλαβε η κυρά Νιόβη φέρνοντας τον φάκελο στο μέρος της καρδιάς της και ένα δάκρυ χαράς και ευτυχίας κύλισε ανάλαφρα στο πρόσωπό της.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΤΣΑΤΡΑ ΠΑΤΡΑ

            «Ελάτε παιδιά… μπαίνουμε στο γήπεδο και νικάμε… θέλω ψηλές μπαλιές στο σέντερ φορ»…

            Δεν είμαι σίγουρος αν η ανοργανωσιά που μας χαρακτηρίζει ως ράτσα οφείλεται στο DNA μας ή είναι ζήτημα παιδείας όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι ειδικοί. Μπορεί να είναι και τα δύο! Μπορεί και κανένα από αυτά! Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι το ίδιο, όπως αποκαλύπτεται στην ιστορία που ακολουθεί:
            Δυο κατασκευαστικές εταιρείες είχαν αναλάβει - πριν από όχι και πολλά χρόνια - από ένα κομμάτι ενός υδροηλεκτρικού έργου της ΔΕΗ. Η μία ήταν ελληνική και η άλλη  νορβηγικών συμφερόντων. Πιάσανε ταυτόχρονα δουλειά στα μέσα του Σεπτέμβρη με στόχο ως τις αρχές του επομένου έτους το έργο να έχει παραδοθεί στην δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού προς εκμετάλλευση.
            Εκείνη την εποχή παρακολουθούσα ένα τεχνικό έργο στην ίδια ορεινή και απόκρημνη περιοχή και σχεδόν καθημερινά περνούσα από το εργοτάξιο που είχαν αναπτύξει οι δύο αυτές κατασκευαστικές εταιρείες. Η αίσθηση που είχα στην αρχή, με την πρώτη επιπόλαιη ματιά, ήταν ότι η ελληνική εταιρεία τα πήγαινε πολύ καλύτερα στο κομμάτι που της είχε ανατεθεί, σε αντίθεση με τη νορβηγική που παρουσίαζε  χαρακτηριστικές καθυστερήσεις.
           -            Βρε τους ανόητους τους Νορβηγούς, θα τους πιάσει ο βαρύς χειμώνας και δεν πρόκειται να τελειώσουν ούτε στον αιώνα τον άπαντα! είπε ένας από τους τρεις συνεργάτες μου και οι άλλοι δυο συμφώνησαν μεγαλοφώνως.
         Είναι αλήθεια ότι τα χωματουργικά μηχανήματα, τα τεράστια φορτηγά που μετέφεραν αδρανή υλικά και οι «Έλληνες» τεχνίτες και εργάτες εργάζονταν πυρετωδώς και ως το τέλος Οκτωβρίου το έργο, στον δικό τους τομέα, είχε ολοκληρωθεί στο εξήντα περίπου τοις εκατό, μπορεί και περισσότερο. Αντίθετα στη νορβηγική πλευρά, ακόμη ασχολιόντουσαν με την οργάνωση του εργοταξίου, την κατασκευή υποδομών για τη διαμονή του προσωπικού τους και τη διάνοιξη παράλληλων βοηθητικών δρομολογίων. Ως και δορυφορικές κεραίες είχαν τοποθετήσει για να ψυχαγωγείται το προσωπικό τους στις ώρες αναπαύσεως.
          -            Βρε τους ανόητους τους Νορβηγούς, όλοι εδώ γύρω ξέρουν ότι αρχές Νοέμβρη ασπρίζουν τα πάντα από το χιόνι. Δεν πρόκειται να τελειώσουν ούτε του χρόνου τον Αύγουστο! είπε ο έτερος των συνεργατών μου και αυτή τη φορά συμφωνήσαμε μεγαλοφώνως όλοι!
          Ωστόσο, τις επόμενες μέρες, όταν είχαν τελειώσει όλες οι προκαταρκτικές και οργανωτικές εργασίες των Νορβηγών, όλα τα μέσα και το προσωπικό τους άρχισαν να εργάζονται μεθοδικά και με απίστευτη ταχύτητα πάνω στο κυρίως αντικείμενο της σύμβσης που είχαν υπογράψει. Ταχύτητα, που διόλου δεν επηρεάστηκε από την έντονη χιονόπτωση που ακολούθησε μια εβδομάδα αργότερα.
           Από την άλλη πλευρά, στον τομέα της ελληνικής εταιρείας τα πάντα σταμάτησαν ακαριαία. Τα μεγάλα φορτηγά κολλήσανε στις λάσπες και οι υπεύθυνοι του εργοταξίου πηγαινοέρχονταν εδώ κι εκεί, χωρίς αιτία κι αφορμή, με κολλημένο ένα κινητό τηλέφωνο στ’ αυτί τους!
           -            Βρε τους τυχερούς τους Νορβηγούς, αν κράταγε ακόμη λίγο ο καιρός, η ελληνική εταιρεία θα είχε τελειώσει πρώτη, είπε ο τρίτος των συνεργατών μου που είχε δει το θέμα πατριωτικά!
           -            Ανάθεμά την, την κλιματική την αλλαγή! συμφώνησε ο δεύτερος!
           -            Κάποιος θα τους γρουσούζεψε! συμπλήρωσε ο πρώτος…
           Για την ιστορία τώρα θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι Νορβηγοί στα μέσα Ιανουαρίου είχαν παραδώσει το έργο, είχαν πληρωθεί και είχαν ήδη φύγει για την επόμενη εργολαβία! Το προσωπικό της ελληνικής εταιρείας φάνηκε πάλι στο εργοτάξιο στο μισά του μήνα Μάρτη... με το δάχτυλο στο χάρτη!
          «Ελάτε παιδιά ορμάτε… θέλω ψηλές μπαλιές στο σέντερ φορ… με πολύ φάλτσο»!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας

OI ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ (ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ)

 

            Ο πύργος ελέγχου του παλιού σοβιετικού αεροδρομίου που εξυπηρετούσε ¨τω καιρώ εκείνω¨ τις ανάγκες της κόκκινης πολεμικής αεροπορίας, έδωσε επιτέλους την εντολή απογείωσης για την πτήση με κωδικό 4711. Η θερμοκρασία στις στέπες του Καζακστάν που φιλοξενούσε τον εν λόγω αεροδιάδρομο ήταν ακόμη απαγορευτικά χαμηλή. Ωστόσο, η αποστολή του Enola Gay II, του υπερσύγχρονου ηλεκτρικού αεροσκάφους της Παγκόσμιας Ψεκαστικής Αερολέσχης είχε κριθεί από τον σκιώδη εκπρόσωπο της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, ως άκρως επείγουσα. Έτσι, ο επικεφαλής του πύργου ελέγχου δεν δίστασε και ανέλαβε το ρίσκο της πρόωρης απογείωσης, ελπίζοντας βεβαίως σε μια καλή μετάθεση στα κεντρικά γραφεία της Αστάνα. Της παγκόσμιας πρωτεύουσας.
            Ο Τζο, κυβερνήτης του διθέσιου αεροσκάφους, βεβαιώθηκε ότι προσάρμοσε ερμητικά την αντιασφυξιογόνο μάσκα στο πρόσωπό του και έριξε μια τελευταία ματιά στη χειρόγραφη αποστολή του: «Η φάρα που ζει στο νότιο τμήμα της Βαλκανικής χερσονήσου, παρά την οικονομική της εξουθένωση με το κόλπο του χρηματιστηρίου, την χρυσοπληρωμένη Ολυμπιάδα, τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων με τα όξυνα ομόλογα, την εκποίηση των αποθεμάτων χρυσού από τον σύντροφο Γιάννο, το άγριο πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου από τα ταμεία των κομμάτων, τα αλλεπάλληλα μνημόνια και τα τσιπάκια που τους μπήξαμε με τα κορονοεμβόλια, παραμένει ο τελευταίος απείθαρχος και ανυπάκουος λαός της Γης! Ακόμα και τους Τούρκους βάλαμε να τους απειλούν και να τους τρομοκρατούν, αλλά αυτοί οι αχρείοι φαίνεται πως τους έχουν ¨αφοδευμένους πατόκορφα¨! Ψεκάστε τους λοιπόν ανελέητα, μέχρι να γονατίσουν! Ολόκληρος ο πλανήτης, η Νέα Τάξη Πραγμάτων, η πράσινη ενέργεια, η κλιματική αλλαγή και η βιώσιμη ανάπτυξη, στηρίζονται πάνω σας»! Ύστερα χτύπησε φιλικά στην πλάτη την συνοφρυωμένη Γερμανίδα συγκυβερνήτη που καθόταν δίπλα του και της είπε αυστηρά: «Άνγκελα, ξεκινάμε για το μεγάλο ταξίδι. Ένα μικρό ψέκασμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο εγκεφαλικό πλύσιμο για την πανανθρωπότητα»!
             Η Άνγκελα, που πλέον των άλλων ήταν και διακεκριμένη επιστήμων της βιοψεκασμοτεχνολογίας, διέκρινε μια υποβόσκουσα ανησυχία στη φωνή του κυβερνήτη, αλλά συνέχισε ανέκφραστη να μασά μια τσίχλα Άνταμς χωρίς να πει κουβέντα! Είχαν ψεκάσει οι δυο τους, όλες σχεδόν τις στεριές και τις θάλασσες του πλανήτη και τον ήξερε καλύτερα κι από τη μάνα του. «Μην ανησυχείς Τζο, του είπε τελικά! Αυτή τη φορά θα χρησιμοποιήσουμε ένα ειδικό κοκτέιλ ψεκαστικών υγρών τελευταίας βιοτεχνολογίας που περιέχει υπερσύγχρονα εισπνεόμενα νανο-τσιπάκια υποταγής! Όλα θα πάνε καλά! Την προαγωγή στην ιεραρχία της παγκόσμιας διακυβέρνησης, την έχουμε στο τσεπάκι! Σήμερα με το Enola Gay II, γράφουμε ιστορία!».
……………
            ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ: Στην αίθουσα συσκέψεων του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, επικρατούσε χαλαρότητα και αισιοδοξία. Οι εκπρόσωποι της Τριμερούς και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που παρευρίσκοντο ως παρατηρητές, ήταν πλαισιωμένοι από δυο-τρεις πρώην πρωθυπουργούς, τρεις-τέσσερις υπουργούς και ευρωβουλευτές, πεντέξι μάγιστρους των οφφικίων, εξ-εφτά ιεράρχες της ιεράς συνόδου και καμιά δεκαριά τραπεζίτες της ¨χώρας στόχος¨, που έκαναν την ατμόσφαιρα από πανηγυρική, έως και… για τα πανηγύρια. Κι αυτά συνέβαιναν, ως τη στιγμή που έφτασε το πρώτο μήνυμα από το μέτωπο, όπου η κατάσταση εξελισσόταν σε ένα μεγάλο φιάσκο…
………….
            ΛΙΓΟ ΝΩΡΙΤΕΡΑ: Η πτήση 4711 έφτασε πάνω από τη χώρα στόχο. Ο κυβερνήτης Τζο, άνοιξε τον υπερσύγχρονο ψεκαστήρα και έβαλε στον αυτόματο πιλότο το σχέδιο πτήσης. {Δυτική Θράκη / Νοτιοανατολική, Νοτιοκεντρική και Νοτιοδυτική Μακεδονία/ Νότια Ήπειρος… κ.ο.κ.}. «Μα καλά, κανένα εδαφικό τους διαμέρισμα δεν το έχουν ακέριο ετούτοι εδώ οι αναρχικοί; Αναρωτήθηκε ο πιλότος»!
            «Έχουν ψυχοπονιάρηκες κυβερνήσεις, του αντιγύρισε η Άνγκελα και έφτυσε με θόρυβο την τσίχλα στο πάτωμα του πιλοτήριου. Όποιος κακομοίρης γείτονάς τους ζητήσει γλώσσα, ιστορία, πολιτισμό, αέρα, γη και θάλασσα, τους τα παραδίνουν με ευκολία γιατί το θεωρούνε δίκαιο και το κάνουν πράξη»!
Δεν θα είχε ωστόσο περάσει ούτε ένα δίωρο συνεχούς ψεκασμού, όταν το ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος της Παγκόσμιας Αερολέσχης που βρισκόταν σε χαμηλή πτήση πάνω από τη χώρα στόχο, άρχισε να ρετάρει επικίνδυνα!
           «Ανάθεμα την ατυχία μου, σιχτίρισε ο Τζό. Με κυνηγάν οι κατάρες του Ντόναλντ, που παρά τις δικαστικές αποφάσεις, πιστεύει ακόμα ότι του έκλεψα τη θέση του κυβερνήτη! Σταμάτα να τσιρίζεις Άνκελα με αυτή την απαίσια φωνή σου και κρατήσου πάνω μου, πέφτουμε! Θα προσπαθήσω να το προσγειώσω πάνω σ’ εκείνο το λιβάδι»!
…………
            ΛΙΓΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ: Στην τεράστια οθόνη της αίθουσας υπουργικού συμβουλίου της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, εμφανίστηκε το πρώτο μήνυμα από το ¨μέτωπο¨. «Η επιχείρηση ¨ΔΙΧΟΝΟΙΑ¨ εξελίσσεται σύμφωνα με σχέδιο ΣΤΟΠ, Προγραμματισμένο βραχυκύκλωμα έριξε αεροσκάφος Θερμοπύλες ΣΤΟΠ, Μισός πληθυσμός ψεκασμένος ΣΤΟΠ, Υπόλοιποι αψέκαστοι ΣΤΟΠ, Τους χωρίσαμε και άρχισαν ήδη να φαγώνονται μεταξύ τους ΣΤΟΠ. Τζό και Άνγκελα αγνοούνται ΣΤΟΠ. Ούτως ή άλλως αναλώσιμοι ΟΒΕΡ»!
            Όλοι στην αίθουσα του σκιώδους υπουργικού συμβουλίου πετάχτηκαν από τις θέσεις τους για να πανηγυρίσουν! «Είμαι βέβαιος πως η διχόνοια θα πετύχει εκεί που απέτυχε η νανο-τεχνολογία μας! Αυτοί σε λίγο θα έχουν μεταξύ τους εξολοθρευτεί»! δήλωσε μέσα από τα σκιώδη μεγάφωνα ο σκιώδης πρωθυπουργός και έπιασε τη σκιώδη γαλλική σαμπάνια που ήταν πάνω στο σκιώδες πρωθυπουργικό τραπέζι!
            Πριν όμως ακουστεί το μπαμ από την εκτόξευση της σκιώδους τάπας της σαμπάνιας, αντήχησε πάλι -ανατριχιαστικά αυτή τη φορά- ο χαρακτηριστικός χτύπος εισερχομένου μηνύματος και εμφανίστηκε στην τεράστια οθόνη της αίθουσας, ένα δεύτερο μήνυμα από κινητό τηλέφωνο άγνωστου αποστολέα:
            «Εδώ κυβερνήτης Τζο ΣΤΟΠ. Enola Gay II βραχυκύκλωσε ΣΤΟΠ. Πέσαμε Θερμοπύλες στάβλο με σβουνιές ΣΤΟΠ. Ψεκασμένοι-αψέκαστοι, εμβολιασμένοι-ανεμβολίαστοι, αρνητές-υποταγμένοι, δικαιωματιστές, αναρχικοί, εθνοφοβικοί και ξενοφοβικοί, γυναικοκτόνοι και ανδροκτόνες, όλοι μαζί μόλις μας είδαν μας περιμάζεψαν παρέα ενωμένοι ΣΤΟΠ. Γελάνε με τα χάλια μας ΣΤΟΠ. Γλεντάνε και χορεύουν ΣΤΟΠ. Μας κέρασαν φέτα τυρί, ελιές, ζεστό ψωμί, σουβλάκια και τσικουδιά ΣΤΟΠ. Άνγκελα έφαγε τρία πεπόνια ΣΤΟΠ. Πονάει κοιλιά της ΣΤΟΠ. Εδώ μαθαίνουμε να ζούμε ΣΤΟΠ. Παραιτούμαστε και μένουμε Ελλάδα ΟΒΕΡ».  
……………….   
            ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ: Στη σκιώδη αίθουσα επικράτησε νεκρική σιγή! Ο σκιώδης πρωθυπουργός της παγκόσμιας διακυβέρνησης έπιασε με τρεμάμενο χέρι το μικρόφωνο και δήλωσε: «Κυρίες, κύριοι και ενδιάμεσοι, δυστυχώς η επιχείρηση «ΔΙΧΟΝΟΙΑ» απέτυχε παταγωδώς ΣΤΟΠ! Παγκοσμιοποίηση σταμάτησε σε κάτι σβουνιές στις Θερμοπύλες ΣΤΟΠ»! Λύεται η συνεδρίασις ΟΒΕΡ»!
 
Γιάννης Β. Δεβελέγκας  

ΜΠΟΛΙΑΣΤΕΊΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΌΜΑΣΤΕ...

Μετά την έκταση που έλαβε στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο η είδηση για την επίθεση έξι Πακιστανών εναντίον μιας 25χρονης Ελληνίδας που έπαιρνε το μπάνιο της στη θάλασσα, και κυρίως μετά τα άκρως επικριτικά έως υβριστικά σχόλια των ιθαγενών που ακολούθησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά των προσφύγων, αναρωτιέται εύλογα κανείς πώς θα επιβιώσουμε δημογραφικά αν αποφασίσουν, από αγανάκτηση, ξαφνικά οι πρόσφυγες να μας εγκαταλείψουν πριν προλάβουμε να μπολιαστούμε!

Είναι βέβαιο, πως αν συνεχίσουμε με αυτή την άνανδρη και ξενοφοβική συμπεριφορά να προσβάλουμε αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους και άφησαν πίσω όλα τα υπάρχοντά τους για να έρθουν στη χώρα μας χωρίς ταυτότητα και με μόνο εφόδιο ένα κινητό τηλέφωνο στο χέρι, θα το μετανιώσουμε οικτρά!  

Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα τις τελευταίες δεκαετίες, οι πρόσφυγες αποτελούν ίσως την μοναδική ελπίδα για το μέλλον μας, για την ανανέωση του πληθυσμού, για τη διατήρηση του γένους των Ελλήνων. Και θα πρέπει από τον πρώτο έως τον τελευταίο πολίτη, το συντομότερο δυνατόν, να προσαρμοσθούμε με την πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί την σήμερον ημέρα!

Για παράδειγμα, οι «άπιστες» σ’ αυτή τη χώρα θα πρέπει να μάθουν από εδώ και πέρα να σέβονται τη διαφορετικότητα. Να αποδεχθούν τα νέα ήθη και έθιμα που διαμορφώνει η ομογενοποίηση των πολιτισμών. Θα πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη τους, ότι σε κάθε τέτοιου τύπου ομογενοποίηση, επικρατεί με συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό  ο βιολογικά (ηλικιακά) ισχυρότερος και ο πολιτισμικά αδιάλλακτος. Επιτέλους, ας προσαρμοσθούν οι «άπιστες» να παίρνουν το μπάνιο τους στη θάλασσα ντυμένες με τα ρούχα τους, για να μην προκαλούνται θρησκευτικά και ιδεολογικά οι πρόσφυγες. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τόσο κακό να κάνεις μπάνιο με τα ρούχα, καθώς τα υφάσματα, όπως αναφέρουν δημοσιευμένες μελέτες στα επιστημονικά περιοδικά, σε προστατεύουν από τις επιβλαβείς συνέπειες που επιφέρει η έκθεση στον ήλιο το καλοκαίρι!

Θα πρέπει να αντιληφθούν «χτες» οι ντόπιες, ότι δεν είναι πρέπον την σήμερον ημέρα να γυροφέρνουν τσίτσιδες στις παραλίες και να παρενοχλούν σεξουαλικά τους έρμους τους Πακιστανούς που στο κάτω-κάτω της γραφής έχουν τη δική τους άποψη και οφείλουμε σε μια προοδευτική κοινωνία να αποδεχόμαστε.

Ας δούμε όμως ποιο είναι το συμβάν που αναστάτωσε το διαδίκτυο, όπως αυτό παρουσιάστηκε από έγκριτα μέσα μαζικής επικοινωνίας: «Έξι τον αριθμό άνδρες πακιστανικής καταγωγής, ηλικίας από είκοσι έως τριανταέξι ετών, επιτέθηκαν σε εικοσιπεντάχρονη Ελληνίδα που λίγο πριν έπαιρνε το μπάνιο της στην παραλία της Αγίας Μαρίνας Αττικής, με σκοπό να της αφαιρέσουν τελείως τα ρούχα και μετά… ότι ήθελε προκύψει. Ένας μάλιστα από αυτούς με το κινητό του smart τηλέφωνο, αποθανάτιζε τη σκηνή και την μετέδιδε live στο διαδίκτυο, προς τέρψιν προφανώς ομοϊδεατών, ομόθρησκων ή ομοεθνών του. Η κοπέλα αντιστάθηκε και με ότι από τα ρούχα απέμειναν επάνω της, κατάφερε τελικά να διαφύγει και να βρει προστασία στην αγκαλιά του επίσης  πακιστανικής καταγωγής συζύγου της, που κατέφθασε έντρομος προς βοήθεια. Επενέβη ο εισαγγελέας»!

Σε αυτό το σημείο αρχίζει ο προβληματισμός του κάθε προοδευτικού ατόμου και συλλογικότητας που σέβεται τις αντιλήψεις του! Τι θα απογίνουμε αλήθεια αν κάποια στιγμή αποφασίσουν οι πρόσφυγες να μας εγκαταλείψουν πριν να μπολιαστούμε;  Πώς θα επιβιώσουμε ως έθνος δημογραφικά;

Όλα τα μέτρα που έλαβαν τις τελευταίες δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις για την ηθική, θεσμική και οικονομική στήριξη των νέων ζευγαριών που είναι σε θέση να τεκνοποιήσουν, απέτυχαν παταγωδώς. Κάτι στράβωσε σε αυτό το εγχείρημα της επίλυσης του δημογραφικού ζητήματος, παρότι δαπανήθηκαν τεράστια κονδύλια. Και μάλιστα κονδύλια που εξασφαλίστηκαν από το υστέρημα των κομματικών μηχανισμών που στερήθηκαν μεγαλύτερες κρατικές επιχορηγήσεις. Χρήματα που δόθηκαν ως κίνητρο για τεκνοποίηση ενώ θα μπορούσαν να ενισχύσουν τις μισθολογικές απολαβές και τα οφίτσια των εκπροσώπων του λαού! Πιστώσεις που μπορούσαν να καλύψουν τα εκατοντάδες εκατομμυρίων χρέη των κομμάτων προς τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία. Εκατομμύρια ευρώ που θα έπρεπε να δοθούν στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τα διακόσια χρόνια από την γέννηση του εθνικού μας κράτους, το οποίο, από μια μικρή οθωμανική επαρχία που ήταν κατόρθωσε να γίνει το πρώτο εθνικό κράτος στην Ευρώπη χάριν του ταξικού αγώνα, της κοινωνικής επανάστασης της εργατιάς και της αγροτιάς ενάντια στην ντόπια ολιγαρχία εκείνης της εποχής!  

Και τώρα τι μας μένει να κάνουμε; Αυτό, δεν θα σας το πω εγώ γιατί: 

«Το λεν τα ραδιόφωνα, το λένε τα κανάλια,

δείξτε ανωτερότητα μη γίνεστε ρεμάλια!

Το λένε και οι πρόεδροι το λένε και τα μέλη

μην τους στεναχωρήσουμε γιατί γλιστρούν σαν χέλι

κι αν φύγουνε χαθήκαμε θα μείνουμε πεντέξι

και άσπρη μέρα Έλληνες ποτέ πια δεν θα φέξει

Γι αυτό φερθείτε έξυπνα, πριν εξαφανιστούμε,

μια ευκαιρία έχουμε, μ’ αυτούς να μπολιαστούμε»!

 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας