ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ …ΖΑΓΑΡΙΑ

            Ο μεσίτης ο Αγοραστός, με τα χίλια ζόρια κρατούσε σταθερό το τιμόνι του Ναβάρα που σκαρφάλωνε σαν αγριοκάτσικο στα κατσάβραχα, πάνω από την παραλιακή οδό που συνέδεε τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας με την Πάλαιρο, απέναντι ακριβώς απ΄ την Ιθάκη!

-            Λίγο ακόμα και φτάνουμε στο βοσκοτόπι που σου έλεγα κύριε Ρόκο μου, είπε ο μεσίτης στον πρωτευουσιάνο δικηγόρο, που έστεκε μαραμένος στο κάθισμα του συνοδηγού και ήταν έτοιμος να «βγάλει» τη σφυρίδα που είχε περιδρομιάσει νωρίτερα σε μια «πενταπίρουνη» κοσμική ψαροταβέρνα στην παραλία του Αστακού. 

-            Στάσου σε τούτη την πηγή με το νερό να πάρουμε μία ανάσα, ψέλλισε κάποια στιγμή ο δικηγόρος. 

-            Πολύ καλή η ιδέα σου να σταματήσουμε εδώ, συνέχισε απτόητος ο μεσίτης χωρίς να αποχωριστεί το ψεύτικο χαμόγελό του. Αυτή εδώ η πηγή που βλέπεις, είναι ιστορική. Χρονολογείται από την επανάσταση του εικοσιένα! Ενέπνευσε μάλιστα τον Γεώργιο Ζαλοκώστα και έγραψε  το ποίημα «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», που μελοποιήθηκε αργότερα και έγινε το σπουδαιότερο παραδοσιακό τραγούδι όλων των εποχών. Λέγεται μάλιστα πως ο Κώστας Μακεδόνας, πριν μπει στο στούντιο για να το ηχογραφήσει, ήρθε και ήπιε από εδώ νερό, για να ανοίξει η φωνή του…

            Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση, υπακούοντας τυφλά στους δανειστές, αποφάσισε να «αξιοποιήσει» τον αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός για τα επόμενα 99,99 χρόνια.

            Ο Βουτυροδάχτυλος, ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες στον τομέα του «παράτυπου» εμπορίου πετρελαίου, παρά τις αντιρρήσεις των συμβούλων του, είχε φαγωθεί να λάβει μέρος στον διαγωνισμό και ν΄ αποκτήσει τον ναό!   

            Ο Ρόκο λοιπόν, που ήταν το δεξί του χέρι και ο νομικός του σύμβουλος, αφού πρώτα «καθάρισε» το ποινικό μητρώο του Βουτυροδάχτυλου και «έσβησε» τα χρέη του στην εφορία, ανέλαβε την υποχρέωση να βρει τα χρήματα για την επένδυση, γιατί βέβαια το αφεντικό του δεν ήταν διατεθειμένο να βάλει από τα δικά του. Έτσι λοιπόν, αποφασίστηκε να κάνουν ότι και οι άλλοι. Να βρούνε δηλαδή ένα βοσκοτόπι αξίας εκατό εκατομμυρίων και πάνω κι έναν τσοπάνο πρόθυμο να τους το «δανείσει»!  

            Αρχικά, ο Ρόκο, έψαξε στην Ιθάκη γιατί είχε ακούσει πως οι πλαγιές που έβοσκε τα πρόβατά του ο Οδυσσέας πριν φύγει για την Τροία, αξίζανε ένα σκασμό λεφτά! Τα βοσκοτόπια όμως αυτά, τα είχαν ήδη καπαρώσει άλλοι. Έτσι λοιπόν κατέφυγε απέναντι από την Ιθάκη, στις παραλίες της Αιτωολοακαρνανίας όπου υπήρχαν διαθέσιμα βοσκοτόπια με μαντριά μεγάλης αξίας. Μάλιστα σε ορισμένα από αυτά, κυκλοφορούσε η  φήμη πως είχαν βρεθεί τενεκέδες με λίρες χρυσές Αγγλίας, παλαιάς κοπής!

            Η παρέα μας τώρα, αφού ταλαιπωρήθηκε λιγάκι,  έφτασε επιτέλους στο βοσκοτόπι που είχε προτείνει ο μεσίτης ο Αγοραστός. Σαν πλησιάσανε στην είσοδο από το μαντρί, ο δικηγόρος στάθηκε κοιτώντας προς την ανατολή, έπιασε τη μέση του με το αριστερό του χέρι και με το δεξί έβγαλε από την τσέπη του ένα σταυρόλεξο από αυτά που λύνουν στην Βουλή για να περάσει η ώρα. Πάνω στο σταυρόλεξο είχε μία χειρόγραφη προφητεία που είχε κάνει πρόσφατα ο προφήτης αρχηγός ενός κόμματος. Η προφητεία έλεγε πως από την είσοδο ενός μαντριού, όποιος μετρούσε έξι βήματα κεντροαριστερά, μετά έξι βήματα κεντροδεξιά και στο τέλος έκανε ένα μεγάλο βήμα για πρώτη φορά αριστερά, θα εύρισκε ένα μεγάλο θησαυρό!   

-             Σκάβε τώρα μόνος σου μεσίτη σ΄ αυτό εδώ το σημείο, γιατί εμένα με πέθανε η μέση μου, είπε ο δικηγόρος! Εγώ θα ρίξω εν τω μεταξύ μια ματιά εδώ γύρω, μήπως και συναντήσω τον τσοπάνη!

            Δεν πέρασαν λίγα λεπτά κι ενώ ο Ρόκο ενημέρωνε από το κινητό του τον Βουτυροδάχτυλο για τα καθέκαστα, ακούστηκε ο μεσίτης να ουρλιάζει.

-          Τι έγινε Αγοραστέ, σε τσίμπησε κανένα φίδι;

-            Όχι κύριε Ρόκο μου, βρήκα τον τενεκέ! Μόνο που αντί για λίρες, έχει μέσα έναν φάκελο από το stoiximan που γράφει «ΤΖΑΚ ΠΟΤ»! 

-            Ωχ! και τώρα τι θα πω στο αφεντικό μου; Αναρωτήθηκε ο Ρόκο κι έκανε να πιάσει πάλι το κινητό του!

-            Αφεντικό, είπε τελικά κομπιάζοντας, ο τενεκές δεν είχε τίποτε μέσα, όμως μην ανησυχείς το βοσκοτόπι με το μαντρί, αξίζουν πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ. Πιο κάτω έχει την πηγή που ενέπνευσε τον Ζαλοκώστα κι έγραψε το ποίημα «Μια βοσκοπούλα αγάπησα»… Ναι αφεντικό, αυτό που τραγούδησε κι ο Μακεδόνας! Έχει και κάτι μεγάλες πέτρες εδώ κοντά που λένε ότι είναι αυτές που πέταξε ο Κύκλωπας στον Οδυσσέα μια μέρα που μαλώσανε… Ναι αφεντικό, ο Οδυσσέας, όπως έμαθα, έρχονταν σε αυτό το βοσκοτόπι τα Σαββατοκύριακα μαζί με την Πηνελόπη και πίνανε ελληνικό καφέ στη χόβολη παρέα με τον Πολύφημο. Είναι βέβαιο πως το βοσκοτόπι αυτό πιάνει τα εκατό εκατομμύρια στην ψύχρα!

-            Α! Να, αφεντικό, περίμενε, μη κλείνεις! Φάνηκε και ο τσοπάνος που θα μας το δανείσει! Μόνο που …είναι περίεργα ντυμένος αφεντικό, σαν αρχαίος Έλληνας μου φαίνεται κι έχει και το βλέμμα του αγριεμένο! Φοράει και …περικεφαλαία αφεντικό! Κάτι δεν πάει καλά αφεντικό εδώ πέρα! Τώρα τραβάει απ΄ τη φαρέτρα του τα βέλη κι έρχεται καταπάνω μας κραδαίνοντας το τόξο! Αμάν αφεντικό την βάψαμε, ακολουθούνε κι άλλοι πίσω του. Ο Αριστείδης, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης με τον Μάρκο Μπότσαρη, κι ένας τσολιάς με περασμένη στ΄ όπλο του την ξιφολόγχη… Αφεντικό καλύτερα να φεύγουμε…

-            «Άιντε τσακίδια απ΄ την πατρίδα μου ζαγάρια», άστραψε και βρόντηξε το πνεύμα του Οδυσσέα και σείστηκε συθέμελα ο τόπος! «Μαζέψτε τα και φύγετε ανάξια ανθρωπάκια. Εσείς, οι όμοιοί σας και τ΄ αφεντικά σας, κι όσοι σας προσκυνούν και σας ανέχονται! Δρόμο απ΄ εδώ, έχετε καταστρέψει την Ελλάδα»!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

    

 -          Μια στιγμή κύριε υπουργέ, ακούω βήματα στην είσοδο, νομίζω πως ήρθε!

 -          Δόξα τω Γιαραμπή, μου αντιγύρισε εκείνος ανακουφισμένος και κατέβασε το ακουστικό!

Αν απομονωθεί το τελευταίο μέρος της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με τον υπουργό απασχόλησης του πολίτη, δημιουργείται η εντύπωση πως το πρόσωπο που στέκεται αυτή τη στιγμή έξω από την πόρτα του γραφείου μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κυβέρνηση! Κι όμως…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πριν από τέσσερις μήνες με προσέλαβε η υπεράκτια (offshore) εταιρεία «Ασιατικά Κεφάλαια Επενδύσεων LTD», προκειμένου να οργανώσω το τμήμα δημοσίων σχέσεων των νεοσύστατων γραφείων της. Στόχος της εταιρείας είναι να διευκολύνει τους μετανάστες επενδυτές που φιλοξενούνται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα, να τοποθετήσουν τα χρήματά τους σε προσοδοφόρες, αναπτυξιακές επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Η αλήθεια είναι πως η εταιρεία μου είχε αρχικά ορισμένες επιφυλάξεις, αναφορικά με το επενδυτικό ενδιαφέρον των μεταναστών, αλλά μετά από τις διαβεβαιώσεις υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών πως ανάμεσα στους μετανάστες, που γλύτωσαν από τον πνιγμό στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, εντοπίστηκαν πολλοί εν δυνάμει επενδυτές, οι επιφυλάξεις ήρθησαν και ανοίξαμε γραφεία στην Αθήνα.

Πριν από δέκα περίπου μέρες, δέχθηκα τελείως αναπάντεχα ένα τηλεφώνημα από το γραφείο του υπουργού απασχόλησης του πολίτη.

-            Τι θα λέγατε αγαπητέ μου να «συμφάγωμεν» το ...βραδάκι; ...Πολύ ωραία ευχαριστώ!  Ήταν ο ίδιος ο κ. υπουργός, αυτοπροσώπως!

Έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και τώρα βρίσκεται αντίκρυ στο γραφείο μου, μια περιποιημένη, εκθαμβωτικά όμορφη κυρία, προσεγμένα ντυμένη, γεμάτη ενέργεια και αυτοπεποίθηση!

-      Καθίστε παρακαλώ. Σε τι έχω την τιμή; 

-      Όπως σας ενημέρωσε ήδη ο κύριος υπουργός, μίλησε ανέκφραστα η κυρία, αντιπροσωπεύω έναν μεγάλο επενδυτή από το Αφγανιστάν, ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται αυτήν την εποχή στην χώρα μας. Ενδεχομένως θα γνωρίζετε, πως για λόγους τακτικής, μυστικότητας και ασφαλείας αλλά και ένεκα του σφοδρού αναπτυξιακού οργασμού και της πληθώρας ιδιωτικών κεφαλαίων που επενδύονται αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα, ο Αφγανός επενδυτής, επέλεξε να διαμένει σε μια σκηνή στον καταυλισμό προσφύγων «Κατσικάς» Ιωαννίνων!  

-      Ο εργοδότης μου, συνέχισε η εντυπωσιακή κυρία, ενδιαφέρεται να αγοράσει μια ποδοσφαιρική ομάδα και να κατασκευάσει γι αυτήν ένα σύγχρονο γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ώστε να αγωνίζεται η ομάδα του στην έδρα της, όταν συμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις!

-      Κυρία μου να διαβεβαιώσετε τον εργοδότη σας, πως βρίσκεστε σε καλά χέρια! Αυτή ακριβώς είναι η ειδικότητά μας, ο τομέας μας. Έχουμε με το μέρος μας, τους δύο μεγαλύτερους ιδιοκτήτες ΜΜΕ! Πέραν αυτού, ο πρώτος δραστηριοποιείται στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και θα φροντίζει για την συμμετοχή της ομάδας σας στα ευρωπαϊκά κύπελλα ανελλιπώς και ο δεύτερος είναι κατασκευαστής δημοσίων έργων και θα σας εξασφαλίσει την υπερτιμολόγηση του γηπέδου. Έτσι η ομάδα σας θα αποκτήσει αυτομάτως, πολλαπλάσια αξία από αυτήν που θα την αγοράσετε!

Δεν πρόλαβε να φύγει η ωραία κυρία από το γραφείο μου και ντριν, ακούστηκε το τηλέφωνο.

-      Τι έγινε αγαπητέ μου; ήταν ο υπουργός!

-      Εντάξει κύριε υπουργέ το θέμα τακτοποιήθηκε. Επειδή μάλιστα πρόκειται για αλλοδαπό δεν θα απαιτηθεί να δικαιολογηθούν τα χρήματα της επενδύσεως!

-      Ω! …Μα αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα αγαπητέ μου.

-      Γιατί κύριε υπουργέ! απόρησα!

-      Γιατί του δώσαμε ήδη την ελληνική υπηκοότητα. Νομίζω και την ιθαγένεια!

-      Μην σας ανησυχεί αυτό καθόλου κύριε υπουργέ. Σε αυτή την περίπτωση θα κάνουμε ότι γίνεται και με τους δικούς μας μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν μαύρο, παράνομο ή αδήλωτο χρήμα στο εξωτερικό.

-      Δηλαδή;

-      Θα πουληθεί το πακέτο (ομάδα-γήπεδο) στην πραγματική του τιμή και θα κρατήσει η κατασκευαστική τα καθαρά της υπερκέρδη συν την εφορία της. Ο αέρας της υπερτιμολόγησης - ένα σκασμό εκατομμύρια - θα ξεπλυθεί. Από τα ξεπλυμένα θα πάρει ο άνθρωπος του ποδοσφαίρου την αμοιβή του, η «Ασιατικά Κεφάλαια Επενδύσεων LTD» την προμήθειά της, θα λαδωθεί η κρατική μηχανή όσο χρειάζεται για τις ανάγκες της, και τέλος, θα μείνει κάτι τις και για τον κύριο …Αφγανόπουλο! Καταλάβατε κύριε υπουργέ!

-            Δόξα τω Γιαραμπή κατάλαβα, μου αντιγύρισε εκείνος ανακουφισμένος και κατέβασε το ακουστικό!

Αν απομονωθεί το τελευταίο μέρος της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με τον υπουργό απασχόλησης του πολίτη, δημιουργείται η εντύπωση πως το πρόσωπο που μόλις αποχώρησε από το γραφείο μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κυβέρνηση! Κι όμως…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, μεθοδεύσεις, γεγονότα ή καταστάσεις ήθελε παρουσιαστεί εις το εγγύς ή το απώτερο μέλλον, θα είναι εντελώς συμπτωματική. 

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!

            Κάποτε, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ακόμη ΕΟΚ, ρωτήθηκε ένας διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας, αν θα μπορούσαν πέραν της οικονομικής ενοποίησης και συνεργασίας, να συνυπάρξουν οι ευρωπαϊκοί λαοί που τόσο διαφέρουν μεταξύ τους, σε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Κι αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές:

-            «Η Ευρώπη δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία μεγάλη κοινωνία μέσα στην οποία ο κάθε λαός όπως και ο κάθε πολίτης διεκδικεί τον ρόλο του. Οι Γερμανοί ήδη έχουν αναλάβει τον ρόλο του αυστηρού θεματοφύλακα των νόμων και των κοινών αποφάσεων και οι Γάλλοι τον ρόλο του διπλωμάτη μεσολαβητή, που φροντίζει να αρθούν τα όποια αδιέξοδα προκύπτουν».

-            Και ή Ελλάδα;  Ποιος είναι ο ρόλος που διεκδικεί η Ελλάδα;

-            «Η Ελλάδα και ο Έλληνας, απάντησε ο σοφός, όταν βρίσκονται μέσα σε ένα καλά οργανωμένο και ευνομούμενο κοινωνικό σύνολο, πάντα διακρίνονται και μεγαλουργούν»!

Κριτής των όσων ισχυρίστηκε ο σοφός επιστήμονας τριάντα τόσα χρόνια πριν, είναι ο χρόνος. Οι δύο σχετικές και χαρακτηριστικές ιστορίες που ακολουθούν και που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, φιλοδοξούν απλώς να σας κάνουν να χαμογελάσετε και ίσως να αισθανθείτε λίγο παραπάνω αισιόδοξα:

ΙΣΤΟΡΙΑ 1η 

            «Αυτοί οι Γερμανοί δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ δημοκράτες», μου είπε ένας φίλος αρχιτέκτονας υπεύθυνος σε ένα μεγάλο έργο που κατασκεύαζε μια ελληνική εταιρεία προς όφελος μιας πολυεθνικής, και που το επέβλεπε μια επιτροπή Ευρωπαίων επιστημόνων, με επικεφαλής έναν πολύ τυπικό και αυστηρό μηχανικό από το Όφενμπαχ!

Εκείνο το πρωί, στο εργοτάξιο επικρατούσε μια ασυνήθιστη κινητικότητα, κάτι σαν να βρισκόταν σε κατάσταση συναγερμού! Είχε διαρρεύσει αργά την προηγουμένη η πληροφορία, πως ο εν λόγω Γερμανός μηχανικός με την ομάδα του, θα έρχονταν σύντομα για έλεγχο. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας αιφνιδιασμένοι, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εξαλείψουν τα σημάδια της ανοργανωσιάς και της τσαπατσουλιάς που επικρατούσαν εκείνη την ώρα, καθώς και κάποιες χτυπητές κακοτεχνίες! 

-            Έ και λοιπόν; Το έργο είναι άρτια κατασκευασμένο και ελεγμένο από τους δικούς σας μηχανικούς, του είπα, κάποιες μικρές αστοχίες διορθώνονται εύκολα.

-            Ναι αλλά ο Γερμανός επικεφαλής της επιτροπής σε ένα παρόμοιο έργο τον περασμένο μήνα στην Ισπανία, έβαλε να ξηλώσουν ένα ολόκληρο κομμάτι δρόμου, γιατί σε μια στροφή υπήρχε μια μικρή απόκλιση από το προβλεπόμενο! Υπερβολές! Το πρόβλημα θα λυνόταν αμέσως και εύκολα, αν στο σημείο εκείνο βάζανε μια ταμπέλα που θα προειδοποιούσε τους οδηγούς να ελαττώσουνε ταχύτητα!!!

-            Κι αυτό σημαίνει πως οι Γερμανοί δεν είναι δημοκράτες; Τον ρώτησα απορημένος.

-            Και βέβαια, δεν παίρνουν από λόγια. Δεν κάθονται να συζητήσουνε το πώς και το γιατί. Δεν ξέρουν τι θα πει διάλογος και διαβούλευση. Και που να ακούσεις τα χειρότερα!

-            Πριν τρεις μήνες, συνέχισε, μας έβαλε να γκρεμίσουμε και να ξαναφτιάξουμε ένα ολόκληρο συγκρότημα με δεξαμενές που φίλτραρε τα λάδια και τα πετρέλαια από ένα τεράστιο γκαράζ, γιατί, λέει, μολύνανε το περιβάλλον. Σιγά το πράμα! Αυτός μας τρέλανε τελείως! Έφερε μαζί του κάτι τεράστια μαντρόσκυλα που όταν μύριζαν μια σταγόνα πετρελαίου μέσα σε δέκα κυβικά νερό, γαύγιζαν και δεν έπιναν.

-            Και λοιπόν τι απέγινε;

-            Τι ν΄ απογίνει. Μόλις έβαλε τα μαντρόσκυλα να πιουν στο σημείο που χύνονταν τα νερά στο έδαφος, αυτά τα έπιασε αναγούλα κι αναστατώσανε τον τόπο! Κάνανε σαν λυσσασμένα και χίμηξαν να μας κατασπαράξουν!

            Αποτέλεσμα: Η εταιρεία συμμορφώθηκε και εξασφάλισε λόγω φερεγγυότητας ευρύτατο κύκλο εργασιών!

ΙΣΤΟΡΙΑ 2η

            Σε ένα διεθνές επιστημονικό σεμινάριο, προβλεπόταν με το πέρας του, συγκροτημένες εκ των προτέρων ομάδες εργασίας, να παρουσιάσουν τις δικές τους σχετικές με το αντικείμενο προτάσεις.  Μία τέτοια ομάδα αποτελείτο από έναν Γάλλο, έναν Γερμανό και έναν Έλληνα οι οποίοι παρακολουθούσαν τις διαλέξεις με τον δικό του ο καθένας τρόπο. Ο Γάλλος σε όλες τις διαλέξεις ζωγράφιζε σε μια κόλα χαρτί ετικέτες από διάσημα μπουκάλια γαλλικών κρασιών, ο Έλληνας υπογράμμιζε με το μολύβι του πάνω στο κείμενο των διαλέξεων, (που διανέμονταν από την προηγουμένη), κάποια ενδιαφέροντα σημεία και ταυτόχρονα έστελνε στα μουλωχτά μηνύματα με το κινητό του, και ο Γερμανός κρατούσε σε ένα μπλοκ μανιωδώς, λεπτομερείς σημειώσεις.  

            Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας, διέκοψε μια μέρα έναν Ολλανδό ομιλητή, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο όταν αποκαταστάθηκε η ηρεμία και επανήλθαν όλοι στην αίθουσα, να μην συνεχίσει την ομιλία του από το σημείο που τον είχαν διακόψει, αλλά να την επαναλάβει από την αρχή. Έτσι ο Γάλλος συνέχισε να ζωγραφίζει, ο Έλληνας να υπογραμμίζει και να στέλνει μηνύματα και ο Γερμανός, προς μεγάλη τους έκπληξη, να κρατά πάλι τις ίδιες σημειώσεις από την αρχή. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε περί τούτου, απάντησε «μετά παρρησίας», πως έτσι όφειλε να πράξει!

            Σαν έφτασε η ώρα των εργασιών. Ο Γερμανός ετοίμασε τα πάντα, ο Έλληνας πήρε το κείμενο που είχε γράψει ο Γερμανός, το διάβασε στα γρήγορα, κάτι διέγραψε, κάτι προσέθεσε, άλλαξε και τη θέση σε δυο κόμματα που βελτίωναν προς το καλύτερο το νόημα και ύστερα συνυπέγραψε. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και ο Γάλλος συνάδελφός τους, κρατώντας με το ένα χέρι ένα μισοάδειο μπουκάλι γαλλικό κρασί και τρία ποτήρια κολονάτα. «Πιείτε παιδιά» είπε χαμογελώντας μυστηριωδώς, «Το κρασί είναι υπέροχο. Το ...επιβεβαιώνει και η επιτροπή βαθμολογίας των ομάδων εργασίας».

            Η ομάδα τους, αρίστευσε και πρώτευσε!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

            Η παλιοπαρέα, σμίξαμε κατακαλόκαιρο σε ένα μαγαζάκι στις εκβολές του Αχέροντα. Πριν ακουμπήσει η κανάτα με το μπρούσκο στο καθαρό τραπεζομάντιλο, φροντίσαμε να πάρει το τραπέζι την ευθεία με το ποτάμι, για να μπορούμε να αγναντεύουμε όλοι το σημείο που συναντιέται ορμητικό, με το βαθύ γαλάζιο του πελάγους. Μετά τα προκαταρκτικά κι αφού ασπρίσαμε κάμποσο των ποτηριών τους πάτους, αρχίσαμε ν΄ ανασκαλεύουμε τις θύμησες απ΄ τα παλιά τα χρόνια τα ανέμελα, τ΄ αγαπημένα:  

ΙΣΤΟΡΙΑ 1^Η (ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΓΗΣ)

Οι μέθοδοι με τις οποίες μπορεί κάποιος να υπολογίσει μια απόσταση, είναι ομολογουμένως πάρα πολλές. Ίσως είναι το μόνο φυσικό μέγεθος που μπορείς να το μετρήσεις με τόσα μέσα και τρόπους, όπως: Με λέιζερ, με το υποδεκάμετρο, με γωνίες, με όμοια τρίγωνα, με σόναρ, με τον χρόνο ( δέκα λεπτά από το κέντρο), με τσιγάρα (Δυο τσιγάρα δρόμος) κ.ο.κ.  Παλιότερα μάλιστα στην Ήπειρο, υπήρχαν και πινακίδες στους δρόμους που πληροφορούσαν τους οδοιπόρους ή τους οδηγούς των οχημάτων, για την απόσταση μεταξύ χωριών και πόλεων σε ώρες.

Για εμάς που μεγαλώναμε εκείνη την εποχή(60s), παιδιά οκτάχρονα – δεκάχρονα, κάτω από το πάρκο Λιθαρίτσια προς τη μεριά της λίμνης, η απόσταση ανάμεσα από την Μητρόπολη και το κινηματοθέατρο «Παλλάδιον» που βρίσκονταν μετά την κεντρική πλατεία της πόλης σε μια …κατηφόρα, μετριόταν σε …ταξίδι στην άκρη της γης!

Έτσι λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι, όταν ο Γιώργος μας έφερε την είδηση, «Παιδιά, στο Παλλάδιο παίζει το έργο ¨Τα Τέκνα του Πλοιάρχου Γκράντ¨. Έχει και θάλασσα! Το είδα στις φωτογραφίες», αυτή ακούστηκε στα παιδικά μας αυτιά, σαν να πυροδοτήθηκαν δεκάδες στρακαστρούκες. Κι αυτό γιατί, πρώτον η ταινία ήτανε κατάλληλη για ανηλίκους άρα θα μας επέτρεπαν να μπούμε. Δεύτερον γιατί οι περισσότεροι από εμάς θα βλέπαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας τη θάλασσα, έστω και στο πανί. Και τρίτον, το πιο σημαντικό και συγκλονιστικό, γιατί ο Γιώργος, κατόρθωσε να φτάσει μόνος του ως εκεί και να δει φωτογραφίες από την ταινία. Με άλλα λόγια, κατόρθωσε να φτάσει στα πέρατα του κόσμου …στο θερινό Παλλάδιον!!!  

            Την επομένη, αφού εξασφαλίσαμε την συγκατάθεση των γονιών μας, πιασμένοι σφιχτά χέρι με χέρι, καμιά δεκαπενταριά κουτσούβελα (Τότε υπήρχανε κουτσούβελα στις γειτονιές, τώρα αποτελούν είδος προς εξαφάνιση), ξεκινήσαμε για τη μεγάλη περιπέτεια. Να πάμε σινεμά, χωρίς καμία απολύτως συνοδεία!

Η ταινία ήταν συναρπαστική! Ήταν μια παραγωγή της Γουώλτ Ντίσνεϋ, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ιουλίου Βερν και εξιστορούσε τις περιπέτειες δύο μικρών παιδιών που ταξίδεψαν με μια αποστολή στην Νέα Ζηλανδία για να βρουν τον πατέρα τους, τον πλοίαρχο Γκράντ, που είχε αιχμαλωτισθεί από ανθρωποφάγους!

Μαζί μας είχαμε το αντίτιμο του εισιτηρίου, το παγουράκι μας με το νερό και ανά τέσσερις, για οικονομία, από ένα σακουλάκι με ηλιόσπορους. Όλα τα είχαμε λογαριάσει εκείνο το απόγευμα. Όλα; Όλα εκτός από τους θεοσκότεινους κι ερημικούς δρόμους της επιστροφής, και τους τρομακτικούς ανθρωποφάγους που είχαν φυλακίσει τον πλοίαρχο Γκράντ και τώρα απειλούσαν να εμφανιστούν μπροστά μας, ξεπηδώντας μέσα από τη νύχτα!

Από τον φόβο μας κι από ένα έντονο αίσθημα αλληλεγγύης, προχωρούσαμε τώρα σχεδόν αγκαλιασμένοι, ένα κουβάρι. Και τότε ήταν που συνέβη το αναπάντεχο. Ο Γιώργος, είτε για να ξεπεράσει τις φοβίες του είτε για να μας πειράξει, έβγαλε ένα ουρλιαχτό, μία κραυγή τρόμου κι αγωνίας! «Μανούλα μου ανθρωποφάγος»! Σ΄ εκείνο το σημείο εξέπνευσε η σύμπνοια, η αλληλοϋποστήριξη και η αλληλεγγύη. Σκορπίσαμε πανικόβλητοι στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ευτυχώς που ήδη ήμασταν κοντά στα σπίτια μας κι έτσι …σωθήκαμε!

Αργότερα αποκαλύφθηκε πως ο ανθρωποφάγος δεν ήταν άλλος από την κυρά Νίκη, που είχε βγει από το σπίτι της για να ταΐσει τα γατιά της! Έτσι, από όλη αυτή την ιστορία μας έμεινε το ταξίδι στην άκρη της γης και ο καημός να αντικρίσουμε κάποια στιγμή από κοντά τη θάλασσα!

ΙΣΤΟΡΙΑ 2^Η (Ο ΠΑΠΑΚΙΑΣ)

Το ίδιο καλοκαίρι γινόταν η ανάπλαση του πάρκου στα Λιθαρίτσια και ένα ειδικό συνεργείο κατασκεύαζε με μεράκι το σιντριβάνι του. Η περιέργεια, μας οδήγησε σχεδόν από τα χαράματα εκεί, πεντέξι κουτσούβελα, για να αποκτήσουμε από κοντά εικόνα της κατάστασης!

Σαν φτάσαμε στο σιντριβάνι, μείναμε άφωνοι από έκπληξη. Στον πυθμένα του, αστραποβολούσαν διάσπαρτοι κάτι μεγάλοι πολύχρωμοι γυάλινοι δίσκοι! «Είναι κομμάτια από διαστημόπλοιο», είπε κάποιος από την παρέα και οι υπόλοιποι δεν δείξαμε διάθεση να τον διαψεύσουμε!  

Ο Φάνης που είχε σαν παρατσούκλι το «Παπάκιας», πιο αποφασιστικός, ξεβίδωσε από τη βάση του έναν δίσκο (Στην πραγματικότητα ήταν το γυάλινο κάλυμμα από έναν προβολέα) και τον περιεργαζόταν, όταν από την άλλη άκρη του εργοταξίου εμφανίστηκαν κάτι εργάτες! Μέσα στην αναστάτωση και την αναμπουμπούλα, γλιστράει ο δίσκος απ΄ τα χέρια του Παπάκια και τσαφ, του πέφτει κάτω κι έγινε θρύψαλα!

Δεν προλάβαμε να φτάσουμε αλαφιασμένοι στα σπίτια μας για να κρυφτούμε και τσουφ, εμφανίστηκε γεμάτος αυστηρότητα ένας άνδρας της χωροφυλακής (Άλλοι καιροί), που άρχισε να κάνει ερωτήσεις! Με τα πολλά, φτάνει στον Γιώργο. «Δεν ήμουνα εγώ κύριε πόλισμαν, ομολόγησε εκείνος, ήτανε ο Παπάκιας»! «Και που μένει ο Παπάκιας»; «Εκεί» είπε ο Γιώργος και έδειξε το σπίτι που έμενε ο Φάνης. Μπροστά ο Γιώργος γεμάτος ενοχές κατσουφιασμένος, ακολουθούσε ο χωροφύλακας και πιο πίσω όλη η μαρίδα της γειτονιάς. Την πόρτα άνοιξε η μάνα του!  

-            «Μένει εδώ κάποιος Παπάκιας»; Ρώτησε αυστηρά ο χωροφύλακας. «Όχι, κάνετε λάθος», απάντησε απορημένη η κακομοίρα η μάνα του Φάνη, που φυσικά δεν είχε ιδέα για το παρατσούκλι του γιου της! «Κυρία μου όλοι λένε πως μένει εδώ κάποιος Παπάκιας» επέμενε ο χωροφύλακας εκνευρισμένος! « Μα τι λες άνθρωπέ μου, σου είπα πως δεν μένει εδώ κανείς Παπάκιας». «Κυρία μου θα πάτε φυλακή για υπόθαλψη εγκληματία» εξεμάνη ο χωροφύλακας!

                   Αυτό ήταν! Ο Φάνης εμφανίστηκε «βρεγμένος»! Η μάνα του λιποθύμησε! Το όργανο της τάξης περιέφερε μια γύρα έναν μορφασμό ικανοποίησης που είχε λύσει το μυστήριο. Κι εμείς …ακόμα το θυμόμαστε!  

                 

  Όσο για το σιντριβάνι; Αυτό ύστερα από μια έξαρση «καλαισθησίας» και αδιαφορίας κάποιων «πεφωτισμένων» εγκεφάλων, σήμερα αναπαύεται σκεπασμένο με χώμα ελαφρύ, παριστάνοντας κάτι μεταξύ απότιστης γλάστρας και κάδου ανακύκλωσης απορριμμάτων!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Ο ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑΣ ΤΟ POKEMON ΚΑΙ Η ΚΑΡΙΕΡΑ

            Ο Γερασιμάκης, λούφαξε σε κάτι θάμνους απέναντι από την παλιά Δημοτική αποθήκη και περίμενε υπομονετικά. Η καρδιά του κόντευε να σπάσει από την αγωνία. Στο χέρι του κρατούσε σφιχτά μια βαριοπούλα που την έστρεφε κάθε τρεις και λίγο προς τη μεριά που έπεφτε το φως του φεγγαριού για να βεβαιωθεί πως όλα ήτανε εντάξει. Είχε ιδρώσει!

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ακούστηκε ο αποθηκάριος να σέρνει με βιασύνη τη σκουριασμένη σιδερένια πόρτα της αποθήκης για να κλειδώσει και να φύγει. Είχε τώρα μερικές βδομάδες που του εμπιστεύτηκε ο Δήμαρχος προσωπικά, τα κλειδιά της αποθήκης με τα καταχωνιασμένα εκεί αγάλματα και προτομές, που ξηλώθηκαν άρον – άρον από τα πάρκα και τις πλατείες για να τα «προστατέψουν», λέει, από τους βάνδαλους!  

-            «Αι σιχτίρ!  Εγώ πληρώνω την ανικανότητα του κράτους να μαζέψει τα τσογλάνια που τα μπογιατίζουν και τα σπάνε», ακούστηκε να μονολογεί ο αποθηκάριος καθώς απομακρυνόταν μέσα στο σκοτάδι.

Ο Γερασιμάκης δεν έχασε λεπτό. Κοπάνησε με την βαριοπούλα το λουκέτο ασφαλείας και μπούκαρε φουριόζος μέσα στην αποθήκη φωτίζοντας με τον φακό του κινητού του.  Όταν εντόπισε το άγαλμα του γέρου του Μοριά, σκαρφάλωσε σαν αίλουρος πάνω στο άλογο και ετοιμάστηκε να του σπάσει το δάχτυλο που …κάτι έδειχνε. Και τότε ξαφνικά, άναψαν όλα τα φώτα και οι προβολείς της αποθήκης και ακούστηκε η φωνή του φύλακα: «Σε τσάκωσα βρομόπαιδο»…

Δύο ώρες μετά το επεισόδιο:

            Ο Δήμαρχος ανασήκωσε τα φρύδια του, φανερώνοντας τη δυσπιστία του σε όσα υποστήριζε η ώριμη κυρία που καθότανε απέναντί του. Στην πραγματικότητα, είχε πάψει να παρακολουθεί τη φλυαρία της εδώ και ώρα, κι αναρωτιόταν αν το ρόλεξ που φορούσε στο δεξί της χέρι λειτουργούσε!

-           Αυτά τα λίγα είχα να σου πω Δήμαρχε και είμαι σίγουρη πως θα δείξεις κατανόηση, του είπε εκείνη μισοθυμωμένα - μισοχαδιάρικα, αφήνοντας μια υποψία ηδονής να ταλαντεύεται ανάμεσα στα δύο κατακόκκινα, υγρά και φορτωμένα υποσχέσεις σαρκώδη χείλη της!

-           Να μείνετε ήσυχη κυρία Φώφη μου, της απάντησε αυτός βαριεστημένα. Θα δω το θέμα σας με επιείκεια κι ευαισθησία!   

-           Δεν έχω περί τούτου καμιά αμφιβολία, του απάντησε σοροπιαστά εκείνη! Πώς είναι δυνατόν εξάλλου να αγνοήσετε τα όσα ισχυρίζεται ο γιος μου ο Γερασιμάκης; Ας μη ξεχνάτε άλλωστε πως δεν είναι ένας τυχαίος γιος! Είναι αναδεχτός ενός πρώην πρωθυπουργού, ανεψιός από τρίτο ξάδερφο υπουργού και κολλητός του γιου του επιτίμου επιτετραμμένου της Ζιμπάμπουε!   

-           Κι εσείς τι είπατε πως κάνετε κυρία μου;

-           Εγώ είμαι …μια μητέρα!

            Δύο δεκαετίες πριν:

            Γεννήθηκε ο Γερασιμάκης, ο γιος και το καμάρι της κυρίας Φώφης από τα Δώθε Καλύβια Αιτωλοακαρνανίας και κατόπιν Εκαλιώτισσας, και του Ανανία, σαλαμέμπορα από τον Κείθε Καρβασαρά επαρχίας Λοκρίδας και κατόπιν εθνικού προμηθευτή!

-           Δεν θα καταντήσω εγώ τον γιο μου  σαλαμέμπορα Ανάν να ζέχνει σάπια έντερα και λίπος σαν και του λόγου σου, είπε στον άντρα της τον Ανανία η Φώφη λίγο πριν ο Γερασιμάκης κλείσει χρόνο, όταν αναζητούσαν τον κατάλληλο νονό να τον βαφτίσει! Εγώ τον γιο μου θέλω να τον καμαρώσω ανώτερο υπάλληλο του Δημοσίου!  

            Ο Γερασιμάκης ή Σίμος, μεγάλωσε γρήγορα, όπως συνηθίζουν να μεγαλώνουν τα παιδιά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Πέταξε τις ελβιέλες από λάστιχο και φόρεσε τα μπένετον και τα τρουσάρντια, γράφτηκε σε ξενόγλωσσο κολέγιο, όπου κι απέκτησε παρέες επιπέδου και ενδιαφέροντα γηπέδου!   

-           Δεν θα καταντήσω εγώ τον γιο μου  γραφιά του Δημοσίου Ανάν, να ζέχνει φωτοτυπικές μελάνες! Δήλωσε τότε κατηγορηματικά η Φώφη στον Ανανία. Εγώ τον γιο μου θέλω να τον καμαρώσω υπουργό! Να βάλει δυο υπογραφές και να «τακτοποιηθεί» για πάντα! Τι τα «ενισχύουμε» κρυφά τόσον καιρό τα κόμματα, συμπλήρωσε με νόημα!

            Ο Γερασιμάκης ή Σίμος ή Βαριοπούλας (Όπως τον αποκαλούσαν στην πιάτσα επειδή δεν είχε αφήσει μύτη για μύτη πάνω στα αγάλματα που είχαν την ατυχία να εκτίθενται στα πάρκα και στις πλατείες), εξελίχθηκε ραγδαίως, όπως συνηθίζουν να εξελίσσονται οι γόνοι στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Μπήκε στο πανεπιστήμιο, χειραφετήθηκε πολιτικά κι έκανε αχταρμά τις «ευαισθησίες» της επαναστατικής αριστεράς, τον «δυναμισμό» της εθνικιστικής δεξιάς και το «αγωνιστικό» ταμπεραμέντο της στρογγυλής θεάς. Και επειδή ως παιδί της πόλης δεν ήξερε από δρεπάνια και τσεκούρια, πήρε στα χέρια το σφυρί. Μια βαριοπούλα δηλαδή που γίνονταν ενίοτε και ρόπαλο!

-           Δεν θα καταντήσω εγώ τον γιο μου υπουργάκο Ανάν, για να τρέχει πίσω από κάθε εργολάβο ή κάθε έμπορο εξοπλισμών! Εγώ τον γιο μου θέλω να τον καμαρώσω Επίτροπο στην Κομισιόν! Δήλωσε τότε κατηγορηματικά η Φώφη στον Ανανία. Να «πιάσεις» τις άκρες σου στους καναλάρχες, στις πρεσβείες και στους τραπεζίτες και να τους τάξεις τα πάντα! Δεν θα είναι δα ο Γερασιμάκης μου ο πρώτος που θα ταυτίσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες με τα συμφέροντα των πρεσβειών! Ούτε κι ο τελευταίος!    

            Δύο μήνες μετά το επεισόδιο στην αποθήκη:

            Ο Γερασιμάκης ή Σίμος ή Βαριοπούλας αφού προσήχθη στην Ασφάλεια, αφέθηκε ελεύθερος μετά την παρέμβαση τεσσάρων βουλευτών και δύο δικηγόρων, οι οποίοι ισχυρίστηκαν πως το παιδί βρισκότανε στην αποθήκη για να συλλάβει ένα pokemon! Κατόπιν τούτου, o Δήμαρχος εξέτασε με «ευαισθησία» το αίτημα της Φώφης και προσέλαβε τον Βαριοπούλα στο ιδιαίτερο γραφείο του, ως ειδικό στρατηγικό σύμβουλο στα θέματα τεχνολογίας pokemon go!   

-           Μεγάλη επιτυχία αυτή για τον Γερασιμάκη μου Ανάν! Δήλωσε τότε ενθουσιασμένη η Φώφη στον Ανανία . Άνοιξε επιτέλους ο δρόμος που ονειρεύτηκα για το παιδί μου! Τώρα πια είμαι σίγουρη για μια λαμπρή πολιτική καριέρα! Μην ξεχνάς Ανάν, πως για να γίνεις βουλευτής, υπουργός ή και πρωθυπουργός σ΄ αυτή τη χώρα, δεν απαιτούνται, ούτε πιστοποιητικό λευκό του ποινικού μητρώου σου, ούτε βεβαίωση γιατρών για την σωματική και ψυχική σου υγεία!!!  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας                       

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΕΧΕΙΛΙΣΟΥΝ ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη λίμνη μας! Είναι ένα φαινόμενο συναρπαστικό, που μόνο η ανθρώπινη παρέμβαση πάνω στη φύση θα μπορούσε να συνθέσει!  

Είναι εικόνες μαγικές, υψηλής αισθητικής απόλαυσης, που σχηματίζονται αναπηδώντας για λίγα μόλις δευτερόλεπτα πάνω στον ανάλαφρο κυματισμό της Παμβώτιδας, για να χαθούν μετά οριστικά και αμετάκλητα πίσω από το πέπλο της λήθης, που απλώνουν με ανένδοτη σκληρότητα οι δείκτες του χρόνου καθώς περιστρέφονται χωρίς σταματημό.

Είναι παραστάσεις και σχήματα ακαθόριστα και ασαφή, που πλάθονται πέρα από τα σύνορα της ανθρώπινης φαντασίας, για να αφήσουν εκδικητικά στους διερχόμενους την παραλίμνια διαδρομή διαβάτες, μια ακόρεστη επιθυμία επανάληψης και ίσως μερικές σταγόνες πίκρας, σε εκείνους που δεν θα προλάβουν να τις κάνουν δικές τους για πάντα, αποθηκεύοντάς τες στις κάρτες των φωτογραφικών τους μηχανών ή στις κάμερες των κινητών τους!    

Είναι μια μοναδική σύνθεση, από λογιών – λογιών ανθρώπινα απορρίμματα, σάπια καλάμια, πολύχρωμα πετρελαιοειδή, γαργαλιστικές σαπουνάδες και κατάλευκα τρίμματα αφρολέξ, ανάκατα με άδεια πακέτα τσιγάρων και λαμπυρίζοντα κουτιά αναψυκτικών πατικωμένα αριστοτεχνικά από το ανθρώπινο χέρι. Και όλα αυτά, άναρχα επιπλέοντα πάνω στο παχύρρευστο πράσινο φόντο που δημιουργεί το πλαγκτόν και το αναδεικνύει στέλνοντας τις ακτίνες του ο καυτός καλοκαιριάτικος ήλιος, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα πρωτόγνωρες οσμές που αναδύονται κατά την αποσύνθεση της ύλης και μεθούν ηδονικά τα κύτταρα του νου και τα νήματα της ύπαρξης. 

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ομολογήσω πως αισθάνθηκα πολύ τυχερός τις προάλλες, όταν μαζί με ένα γκρουπ ξένων επισκεπτών που περίμεναν να πάρουν το καραβάκι της γραμμής για το νησάκι, πέσαμε πάνω στο φαινόμενο!

Άστραψαν τα φλας των μηχανών και βρόντηξαν τα πικρόχολα σχόλια των Βορειοευρωπαίων τουριστών, καθώς αποθανάτιζαν αυτές τις στιγμές που απλόχερα προσέφεραν τα απορρίμματα και τα σάπια καλάμια πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, προφανώς γιατί αυτοί είναι μαθημένοι αλλιώς στις ξενέρωτες πατρίδες τους και δεν έχουν την δική μας κουλτούρα των τριών και πλέον χιλιετηρίδων, για να αντιληφθούν τη διαφορά ανάμεσα στο είναι και στο φαίνεσθαι, στο κίβδηλο και στο βαθιά αληθινό!     

Αλήθεια, πόσο υπερήφανοι και ευτυχείς θα πρέπει να αισθάνονται οι αρμόδιοι και κατ΄ επέκταση οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάσταση της λίμνη μας, αντικρίζοντας αυτές τις εικόνες; Πόσο στ΄ αλήθεια καμαρώνουν όταν κυκλοφορούν ανάμεσα στους πολίτες που τους ανέθεσαν τον ρόλο αυτής της διαχείρισης;

Για να είμαι ειλικρινής θα αποτελούσε ασέβεια η οποιαδήποτε δική μου απάντηση ή γνώμη, πάνω σε αυτά τα ερωτήματα! Ίσως θα πρέπει να ερωτηθούν ή μάλλον να αναρωτηθούν οι ίδιοι!

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, όλοι οι πολίτες του λεκανοπεδίου και ειδικότερα της πόλης μας, οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και ένα παρατεταμένο χειροκρότημα, στους φορείς και τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει κατά καιρούς τη διαχείριση της λίμνης. Ίσως μάλιστα - καιροί που είναι - θα έπρεπε να κάνουμε έναν μεγάλο έρανο για να μαζέψουμε χρήματα και να τους ανταμείψουμε οικονομικά, αφού θυσίασαν πολλές εργατοώρες εθελοντικά, και ανάλωσαν μεγάλα αποθέματα ευαισθησίας προς το περιβάλλον, επιτυγχάνοντας σχεδόν το ακατόρθωτο!!!

Καλά όμως όλα ως εδώ, αλλά δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε γιατί τον τελευταίο καιρό ελλοχεύει ένας τρομακτικός κίνδυνος. Μια ασύμμετρη απειλή που υπονομεύει ολοκληρωτικά το οικοσύστημα της λίμνης και που οι αρμόδιοι οφείλουν να την αντιμετωπίσουν εν τη γενέσει της, ώστε να αποφευχθεί τάχιστα η επερχόμενη συμφορά, αβρόχοις ποσίν.

Ο τρομακτικός αυτός κίνδυνος προέρχεται από την συσσώρευση - σε ελάχιστα προς το παρόν σημεία – τοξικών ποσοτήτων σαπουνάδας, που προέρχεται από την αλόγιστη χρήση του σαμπουάν που κάνουν τα παπάκια για να λουστούν και να περιποιηθούν το πτέρωμά τους!

Και επειδή, σε αντίθεση με εμάς, τα παπάκια στερούνται  περιβαλλοντολογικής συνείδησης και παιδείας, και επιπλέον αισθάνονται τη λίμνη αποκλειστικά δικό τους κτήμα, έχω την βεβαιότητα πως οι αρμόδιοι θα επιδείξουν για άλλη μια φορά αποφασιστικότητα. Μετά από περίσκεψη και περισυλλογή, θα επικηρύξουν τα κατά τα άλλα συμπαθή υδρόβια και θα τα εξοντώσουν, πριν η κατάσταση αυτή γενικευθεί και ξεχειλίσει η λίμνη μας απόνερα!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ

Ο Δώρος, καταξιωμένος πια αρχιτέκτονας, υπήρξε αναμφίβολα ο καλύτερος παιδικός μου φίλος. Έτσι λοιπόν, δέχτηκα με μεγάλη ευχαρίστηση την πρόσκληση να τον επισκεφθώ στο σπίτι του μετά από πολύ καιρό. Στάθηκα τυχερός την επομένη, όταν φτάνοντας στο παλιό αρχοντικό στο κέντρο της πόλης, εντόπισα κενή μια θέση πάρκινγκ.

Πήρα στα χέρια μου το κουτί με τα γλυκά που αναπαύονταν στο κάθισμα του συνοδηγού, διέσχισα τον κήπο που κρατούσε το επιβλητικό διώροφο μακριά από τον θόρυβο του δρόμου και στάθηκα στο πλατύσκαλο μπροστά από την ξύλινη παλιοκαιρίτικη αλλά καλοδιατηρημένη εξώπορτα.

Έριξα γύρω μια ερευνητική ματιά! Όλα ήταν στη θέση τους, καθαρά και περιποιημένα! Μου φάνηκε σαν να μην είχε περάσει ο χρόνος από εδώ. Σα να ήταν όλα ίδια, όπως τότε.  Τότε που ήμασταν παιδιά και αναγνωρίζαμε στην πλαϊνή ξερολιθιά τα πέρατα του κόσμου!  

Πριν κάμποσα χρόνια, όπως μου είχε εκμυστηρευτεί ο Δώρος, είχε δεχθεί ασφυκτικές πιέσεις από το περιβάλλον του να κατεδαφίσει το σπίτι, προκειμένου να ανεγερθεί στη θέση του μια σύγχρονη πολυκατοικία. Αυτός όμως αρνήθηκε πεισματικά! Μπορεί για τους πολλούς το πατρικό του να φαινόταν παλιό, ξεπερασμένο και εμπόδιο στην εκμετάλλευση του ελεύθερου για κάθε χρήση οικοπέδου, αλλά γι αυτούς που μπορούσαν  να εκτιμήσουν την αξία του, ήταν ένα πέτρινο νεοκλασικό κομψοτέχνημα διακοσίων και πλέον ετών.

Χτύπησα με δύναμη το καλογυαλισμένο μπρούτζινο ρόπτρο που κρεμόταν ακριβώς στο κέντρο της πόρτας, όταν, κλικ, σχεδόν αυτόματα, άνοιξε μόνη της.

-        Καλώς τον κύριο Γιάννη μας,  άκουσα τη φωνή του Δώρου από το βάθος.  Είμαι στην αποθήκη. Κάθισε στο σαλόνι μια στιγμή, βάλε κι ένα ποτό από το μπαράκι κι έφτασα.

Αιφνιδιασμένος από τον αυτοματισμό της πόρτας και την εκ του μακρόθεν αναγνώρισή μου - προφανώς με την βοήθεια κάποιας κρυφής κάμερας - προχώρησα προς το σαλόνι. Εκεί με υποδέχθηκε ένας απόλυτα σύγχρονος διάκοσμος, που έδενε μαγευτικά με την πέτρα των τοίχων που κάποτε την έκρυβε σοβάς! «Ο φίλος έχει καλλιτεχνική φλέβα», σκέφτηκα. «Αυτή η ωραία ατμόσφαιρα είναι σίγουρα δική του δουλειά»!

Στεκόμουν όρθιος μπροστά στο τεράστιο μαρμάρινο τζάκι, χαζεύοντας τις παλιές οικογενειακές φωτογραφίες, όταν άκουσα τη φωνή του Δώρου να μπαίνει στο σαλόνι.

-      «Ακόμα δεν σερβιρίστηκες;» με ρώτησε περιπαιχτικά και κατευθύνθηκε προς την μεγάλη υδρόγειο σφαίρα που ήταν στερεωμένη στον απέναντι τοίχο. Ακούμπησε με το χέρι του τον άξονά της κι αυτή υποχώρησε αθόρυβα αποκαλύπτοντας ένα μοντέρνο μπαράκι με αραδιασμένα καμιά δεκαριά κρυστάλλινα ποτήρια και μερικά μπουκάλια. Γέμισε δύο ποτήρια με κονιάκ, πλημμύρισε με απαλή μουσική το χώρο χαϊδεύοντας ένα τηλεκοντρόλ και κάθισε αναπαυτικά σε μια μοντέρνα αντισυμβατική πολυθρόνα.

-      Γιάννη, μου είπε βλέποντάς με να χαμογελάω αμήχανα. Όπως αντιλαμβάνεσαι, έχω μεταμορφώσει αυτό εδώ το παλιό αρχοντικό σε ένα σύγχρονο και άρτια τεχνολογικά εξοπλισμένο σπίτι, διατηρώντας όμως στο ακέραιο το αυστηρό σχεδιαστικό του ύφος  και τον παραδοσιακό του χαρακτήρα. Η τεχνολογία δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις εφαρμογές των επιστημών που εξελίσσονται αενάως, και πρέπει να την εκμεταλλευόμαστε χωρίς να αλλοιώνουμε αυτό που προϋπάρχει και αξίζει. Εκτός αυτού, το σπίτι μου πέρα από την κλασική του αρχιτεκτονική, είναι η ρίζα και η ιστορία της οικογενείας μου. Είναι η ίδια μου η ύπαρξη, η μικρή μου δεύτερη πατρίδα που στεγάζει τις μνήμες και το διάβα των γονιών και τον προγόνων μου. Είναι για μένα ότι θα έπρεπε να είναι για τον κάθε Έλληνα η Ελλάδα, μαζί με την μακραίωνη ιστορία της, τον λαμπρό πολιτισμό της και τα ανυπέρβλητα σε κάλλος μνημεία της.

-      Αν θες, συνέχισε, η άρνησή μου να το κατεδαφίσω στο όνομα της εκμετάλλευσης, είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι στην ισοπέδωση της παγκοσμιοποίησης. Απέναντι στις οικονομικές ολιγαρχίες που για να επιτύχουν τους στόχους τους, ηθελημένα ενθαρρύνουν τον σκοταδισμό. Στις δυνάμεις εκείνες δηλαδή, που έχουν στην ατζέντα τους την νέα τάξη πραγμάτων που θα επιβληθεί όταν παγιωθεί η πολιτιστική ολοκλήρωση που διαμορφώνεται ταχύτατα μέσα από τις διαφορετικότητες και έχει προίκα τα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς που δεν θα έχουν πια ιδιοκτήτες. Ένα παγκόσμιο κοινόβιο δηλαδή χωρίς έθνη και λαούς, με κοινή οικονομία και με ομογενοποιημένη μαζική κουλτούρα!

            Κατάλαβα που ήθελε να πάει τη συζήτηση ο Δώρος αλλά απέφυγα να δώσω συνέχεια. Εξάλλου εγώ συντάσσομαι με την άποψη του Ουμπέρτο Έκο ότι : «Η ζωή είναι ένα ποτάμι που πάει και στο οποίο μπορούμε κάλλιστα να ενταχθούμε». Ενώ ο Δώρος, ασπάζεται ως προς τις έννοιες πατρίδα και έθνος, τις θέσεις του Ελευθερίου Βενιζέλου, ότι δηλαδή: «Η ιδέα της πατρίδος είναι μια από τις βάσεις της ανθρώπινης προόδου και πως είναι απαραίτητα τα όρια των πατρίδων». Καθώς και: «Πρέπει να διαπαιδαγωγείται έτσι ο Ελληνικός Λαός, ώστε στον αγώνα που διεξάγεται μεταξύ των λαών για επικράτηση, να προπαρασκευάζεται αρτιότερα από τους άλλους, ώστε έχοντας υπέρ του το λαμπρό παρελθόν, να καταστήσει το παρόν ανάλογο προς τον σημερινό πολιτισμό και να παρασκευάσει κρείσσον το μέλλον, για να αναδειχθεί η Ελλάς άξια των ελπίδων και των προσδοκιών εκείνων, οι οποίοι δι απαράμιλλων αγώνων την ανέστησαν»!

            Το υπέροχο περιβάλλον και η καλή παρέα, έκαναν την ώρα να περάσει γρήγορα. Καληνύχτισα τον φίλο μου και πήρα το δρόμο της επιστροφής. «Τελικά, ο Δώρος έχει δίκιο», έπιασα τον εαυτό μου να μιλάει στον καθρέφτη περιμένοντας να γίνει πράσινο το κεντρικό φανάρι της πλατείας. «Η ρίζα μας είναι το σπίτι, η πατρίδα, η παράδοση και ο πολιτισμός μας, γι αυτό πρέπει να αγωνιστούμε και να χτίσουμε …πάνω σε ότι έχουμε κληρονομήσει. Πολύ δε περισσότερο, όταν η κληρονομιά είναι ένας μοναδικός σε μεγαλείο πολιτισμός που δημιουργήθηκε με πρότυπα τη δύναμη, τη σοφία και την ομορφιά».

Γιάννης Β. Δεβελέγκας