ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Αν και πολλοί αναλυτές, σκοπίμως ή όχι, συνδύασαν αποκλειστικά και μόνο, την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ στην Ελλάδα,  με την κατάσταση της οικονομίας μας και την προοπτική ρύθμισης του χρέους, θα ήταν άστοχο να παραβλέψουμε το γεωπολιτικό ενδιαφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και τη Μέση Ανατολή, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ενέργεια και τα ζωτικά τους συμφέροντα.

Και επειδή στην πολιτική τίποτε δεν συμβαίνει τυχαία, ούτε αξιολογούνται οι συμπτώσεις, η επίσκεψη του Ομπάμα στην Ελλάδα, - χωρίς να επισκεφθεί ταυτόχρονα και την Τουρκία όπως συνέβαινε πάντοτε στο παρελθόν – η σχεδόν ταυτόχρονη άφιξη του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα, καθώς και το εσπευσμένο τηλεφώνημα του πρωθυπουργού στον Ερντογάν, έχουν την σημασία τους.

Ένα άλλο σημείο το οποίο δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας, είναι οι συνεχείς αναφορές του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την παραμονή του στη χώρα μας, στα πλεονεκτήματα του Δημοκρατικού πολιτεύματος και στο «μεταναστευτικό». Και επειδή όταν ομιλεί ο πλανητάρχης προφανώς δεν απευθύνεται μόνο στο κοινό της αιθούσης του Κέντρου Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος»,  ούτε μόνο στους Έλληνες τηλεθεατές, αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη, η εστίασή του σε αυτά τα δύο ζητήματα εύλογα αναδεικνύει και την ανησυχία του.

Ανησυχεί όντως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για τα δύο αυτά ζητήματα; και πώς; Ως απερχόμενος πρόεδρος; Ως άνθρωπος με δημοκρατική παιδεία; Ως έγχρωμος πολίτης μιας χώρας που αντιμετώπισε ρατσιστικά προβλήματα; Ως επισκέπτης στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία;

Μήπως εκτός από αυτές τις ανησυχίες του, προσπαθεί να μας προϊδεάσει για κάτι που αυτός τυχαίνει(;) να γνωρίζει και εμείς το αγνοούμε;

Είναι τυχαία η επίσκεψή του στην Ελλάδα, που είναι η κύρια πύλη εισόδου των μεταναστών στην Ευρώπη από την Μέση Ανατολή, και στην Γερμανία που είναι το ισχυρότερο οικονομικά και πολιτικά κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Μήπως αυτές οι «κινήσεις» και «ανησυχίες» του προέδρου των ΗΠΑ, είναι μέρος ενός σχεδίου προετοιμασίας της κοινής γνώμης ή ενός σεναρίου που θα προέβλεπε δυναμικές στρατιωτικές επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή και κυρίως στο ΙΡΑΝ, μετά από κάποιο «ατύχημα», και που θα είχαν ως συνέπεια την ανεξέλεγκτη αύξηση των μεταναστευτικών ροών προς τις ευρωπαϊκές χώρες, με ότι αυτό συνεπάγεται;  

Αν συμβαίνει το τελευταίο, θα το μάθουμε πολύ αργότερα και δεν είναι δυνατόν αυτή την στιγμή να προβλεφθεί. Ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να το λάβει σοβαρά υπόψιν της στους σχεδιασμούς της (Αν υφίσταται σχεδιασμός) ώστε να ενισχύσει τους τομείς εκείνους, τους φορείς, τα μέσα και τις υποδομές, που θα κληθούν να αποτρέψουν ένα τεράστιο μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη, το οποίο ενδεχομένως θα ισοπέδωνε τη χώρα μας!   

Το βέβαιο αυτή τη στιγμή είναι - και δεν το έκρυψε καθόλου ο απερχόμενος πρόεδρος - ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν ιδιαίτερα από την άνοδο του εθνικισμού στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με τις εκεί κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις. Η μεγάλη άνοδος του εθνικισμού θα είχε ως αποτέλεσμα την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα οδηγούσε την αμερικανική και κατ΄ επέκταση και την παγκόσμια οικονομία, σε περιπέτειες. Σε αυτήν την περίπτωση, ακόμη και η ανατροπή των συσχετισμών ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή (Κίνα, Ρωσία), θα μπορούσε να θεωρηθεί από πιθανή έως βεβαία.  

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Τι καν’ς ουρέ χαμένε! Είναι άνθρωπος!

          Ο νεαρός τεχνικός του ΟΤΕ, κοίταξε ανήσυχος για μια ακόμη φορά τον γενικό τηλεφωνικό πίνακα που είχε γίνει ξάφνου κατακόκκινος, και έσπευσε να ενημερώσει τον προϊστάμενό του, που ήταν αραχτός στον τετραθέσιο καναπέ του γραφείου υπηρεσίας.

-       Αφεντικό συμβαίνει κάτι περίεργο! Έτσι, στα καλά καθούμενα, πεντέμισι η ώρα το πρωί, πήρε φωτιά ο πίνακας απ’ τα πολλά τηλεφωνήματα. Πρέπει να συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό στην πόλη!

-       Τίποτε δε συμβαίνει «νέος», είπε ο προϊστάμενος βαριεστημένα, θα έπεσε φαίνεται χιόνι, όπως προέβλεψε αποβραδίς η ΕΜΥ, και όλα τα χαζοχαρούμενα ετοιμάζονται να πάρουν τα δίκαννα του μπαμπά τους και να βγούνε στο κυνήγι, γιατί τώρα τα καημένα τα τσιροπούλια θα κατέβουν χαμηλά για να βρούνε τροφή και είναι ανυπεράσπιστα και παγωμένα.

           

Την ίδια ώρα, δύο τετράγωνα πιο κάτω, χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι του Γιωργάκη του Λέπουρα που μόλις είχε απολυθεί από φαντάρος.

-          Σήκω Γιωργάκη, ο Ριρής είμαι, ερχόμαστε μαζί με τον Λαλάκη τον τουμπανάτο, να σε πάρουμε για το κυνήγι! Σε ένα τέταρτο από τώρα να είσαι έτοιμος, γιατί έξω γίνεται χαμός. Χιόνισε και γέμισε ο τόπος αγριοπούλια που κάθονται φρόνιμα - φρόνιμα και περιμένουνε να τα σκοτώσουμε!

Αυτά είπε ο Ριρής στο τηλέφωνο και έσφιξε με δύναμη τα κορδόνια από τα ολοκαίνουρια άρβυλα που είχε πληρώσει ένα σκασμό λεφτά στην Woodland για να τα αποκτήσει και βιαζόταν τώρα να τους πάρει την παρθενιά! Μετά, ξεκρέμασε το παλιό σούπερ ποζέ δίκαννο του μπαμπά του, με τα περίτεχνα σκαλίσματα, το έβαλε στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του παρέα με ένα φθηνό ρώσικο μονόκαννο που το προόριζε για τον Γιωργάκη, και «μαστίγωσε» γεμάτος ικανοποίηση τα 165 άλογα του 4Χ4 που …κάλπαζαν πάνω σε τέσσερα λιωμένα από την πολυκαιρία λάστιχα!

Έτσι λοιπόν, λίγο πριν φέξει, ο Γιωργάκης, ο Λαλάκης κι ο Ριρής βγήκαν στους γύρω από την πόλη λόφους παγανιά, για να συντρίψουν με τη σκοπευτική τους δεινότητα τον …εχθρό!

Αφού περιπλανήθηκαν με τις ώρες, σαν τους γενναίους του Μπραγκαλεόνε, χωρίς να πέσει τουφεκιά, «περιποιήθηκαν» με κάμποσες βολές τις πινακίδες της τροχαίας που είχαν την ατυχία να βρεθούν στον δρόμο τους και στάθηκαν να ξαποστάσουν σε ένα ξέφωτο, δίπλα σε κάτι μεγάλους θάμνους.

-    Ρε μάγκες δεν είναι δουλειά αυτή, είπε ο Λαλάκης. Συναντήσαμε δεκάδες κυνηγούς εδώ γύρω, αλλά δεν είδαμε ούτε ένα πετούμενο για δείγμα.

-    Καλά λες βρε Λαλάκη, μεγάλη γκαντεμιά, συμφώνησε αμέσως ο Ριρής. Πήρε ο κάθε άσχετος από ένα όπλο στην πλάτη και βγήκε να μας χαλάσει το κυνήγι!

-    Εσύ Ριρή γιατί κουτσαίνεις; μπήκε στην κουβέντα και ο Γιωργάκης.

-    Δεν είναι τίποτε μωρέ, απάντησε εκείνος. Με σακάτεψαν αυτά τα παλιό άρβυλα και μάλλον έβγαλα φουσκάλες! Ας πάρουμε εδώ στους θάμνους μια ανάσα κι ύστερα φεύγουμε γιατί μας έσκισε το κρύο.          

          

          Κι εκεί που καθόντουσαν όρθιοι κι ανέμελοι, για να ξαποστάσουν από την πεζοπορία, ακούστηκε ένα σούρσιμο κι ένα κλαδί να σπάει πίσω απ’τους μεγάλους θάμνους.

            

         Ο Ριρής, γύρισε τότε ασυναίσθητα το κεφάλι του και αντίκρισε σε μια απόσταση δέκα - δεκαπέντε μέτρων πίσω απ’ τους θάμνους, δύο άνδρες  με τις καραμπίνες στα χέρια. Ο ένας μάλιστα από αυτούς, είχε σηκώσει ήδη το όπλο του και τον σημάδευε στο δόξα πατρί! Του κόπηκαν τα ήπατα! Έμεινε άφωνος! Έγινε στήλη άλατος κι αφέθηκε να έρθει το μοιραίο!

                        

          Και τότε έγινε το θαύμα! Ο άλλος άνδρας, που στεκόταν δίπλα στον σκοπευτή, ενήργησε σαν από μηχανής Θεός και φώναξε στον σύντροφό του: «Τι κάν’ς ουρέ χαμένε, είναι άνθρωπος», και του τράβηξε με δύναμη το χέρι προς τα πάνω, ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν ακουστεί η εκπυρσοκρότηση!

            

          Ο Ριρής χλόμιασε και έπεσε λιπόθυμος στο έδαφος. Συνήλθε λίγο αργότερα στο σπίτι του και από τότε μήτε που έπιασε ξανά όπλο στα χέρια του, μήτε που ήθελε να ξανακούσει για κυνήγι.

            

          Δυο χρόνια αργότερα, διορίστηκε τεχνικός στον ΟΤΕ και ένα βράδυ που τον βάλανε υπηρεσία άκουσε τον προϊστάμενό του να του λέει:

-       «Νέος», έξω άρχισε να χιονίζει, κοίτα μη με ξυπνήσεις το πρωί, άμα θα δεις τον γενικό πίνακα να κοκκινίζει από τα πολλά τηλεφωνήματα. Θα είναι όλα τα χαζοχαρούμενα που ετοιμάζονται να πάρουν το δίκαννο του μπαμπά τους και συνεννοούνται για να βγούνε στο κυνήγι. Γιατί ξέρουν, πως τα καημένα τα τσιροπούλια θα κατέβουν χαμηλά για να βρούνε τροφή και είναι ανυπεράσπιστα και παγωμένα!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Η παραπάνω ιστορία βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που διαδραματίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '80, δοσμένη με μια σχετικά μικρή δόση υπερβολής που είναι απαραίτητη σε κάθε σατιρικό κείμενο. Γράφτηκε με αφορμή τα πρόσφατα θανατηφόρα ατυχήματα που έγιναν στην ελληνική επικράτεια από «οπλοφόρους» που παριστάνουν τους κυνηγούς, και χωρίς οι ίδιοι να το επιδιώκουν, γίνονται υπαίτιοι τραγικών περιστατικών, πληρώνοντας την ελαστικότητα των μέτρων που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις επειδή δεν επιθυμούν να στεναχωρήσουν τους «ψηφοφόρους» τους. Καθώς και την αδυναμία (;) των κυνηγετικών συλλόγων να επιβάλλουν στην πολιτεία τη θέσπιση ενός πιο αυστηρού πλαισίου κανόνων οπλοκατοχής, οπλοχρησίας και ελέγχου, ώστε να προστατεύονται τα μέλη τους από παρόμοια περιστατικά που σε αρκετές περιπτώσεις εξελίσσονται σε προσωπικές και σε οικογενειακές τραγωδίες.

ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;

          Έφτασα ασθμαίνοντας στο φανάρι της κεντρικής πλατείας. Κοίταξα το ρολόι μου, προλάβαινα οριακά!

-       Πού πάτε κύριε να περάσετε, δεν βλέπετε πως ο δρόμος είναι κλειστός για την περιφορά; Με σταμάτησε αυστηρά η φωνή του αξιωματικού της τροχαίας! 

Κοίταξα πάλι ανήσυχος το ρολόι μου. Οκτώ και τριάντα πέντε! Άργησα! Η υπάλληλος του καταστήματος ετοίμων ενδυμάτων στην απέναντι πλευρά του δρόμου, ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά και να κλείσει για το βράδυ. Έπρεπε να περάσω! 

-       Το πρόσωπό Της λάμπει! Δεν το βλέπεις; Ακούστηκε τότε μια γλυκιά φωνή δίπλα μου! Γύρισα και είδα έναν ηλικιωμένο ιερέα! Δεν έδωσα σημασία. 

Με έτρωγε η αγωνία. Αναζήτησα την κάρτα αλλαγής στο βάθος της σακούλας! Ήταν απίστευτη η επιπολαιότητα αυτής της υπαλλήλου να μου βάλει ένα νούμερο μικρότερο πουκάμισο, από εκείνο που της ζήτησα! Και να σκεφτείς, ότι το είχα πληρώσει μια ολόκληρη περιουσία, γιατί ταίριαζε με το πολυτελές καινούριο μου κοστούμι και τη μεταξωτή πικέ γραβάτα. Είχα εκνευρισθεί αφάνταστα! 

-       Το πρόσωπό Της, λάμπει, δεν το βλέπεις; Επανέλαβε ο ηλικιωμένος ιερέας δίπλα μου και μου χαμογέλασε!

         Υπάκουσα αυτή τη φορά και κοίταξα προς την πλευρά του δρόμου. Εκείνη τη στιγμή εξελισσόταν η περιφορά της εικόνας της Παναγιάς. Στέκονταν ψηλά η Παναγιά, πολύ ψηλά! Έκανα μηχανικά τον σταυρό μου και δίπλωσα με μεγάλη προσοχή τη σακούλα, για να μη τσαλακωθεί το καινούριο μου πουκάμισο. Το μαγαζί εν τω μεταξύ απέναντι είχε  κλείσει και η υπάλληλος έγινε άφαντη.    

         Η πομπή προχωρούσε αργά. Μπροστά πήγαινε η μπάντα του δήμου, ακολουθούσε η Αγία εικόνα πάνω στα γερά μπράτσα τεσσάρων τσολιάδων, η εκκλησιαστική χορωδία, δεκάδες ιερείς και άνθρωποι της εκκλησίας, κι ανάμεσά τους ο Δεσπότης. Πιο πίσω έσερναν το βήμα τους βαριεστημένα μερικοί πολιτικοί, πλαισιωμένοι από τα νεαρά αγόρια και τα κορίτσια των χορευτικών συλλόγων με τις παραδοσιακές τους στολές, και τέλος, μια ουρά μεγάλη οι πιστοί, κόσμος πολύς!

          Η Αγία εικόνα,  μόλις είχε προσπεράσει. Αποκαμωμένος και απογοητευμένος καθώς ήμουν που δεν πρόλαβα ανοιχτό το κατάστημα, τελείως ασυναίσθητα, ακολούθησα κι εγώ ουραγός το γκρίζο πλήθος με σκυμμένο το κεφάλι. 

-       Ακούς την ψαλμωδία; Επέμενε ο ηλικιωμένος ρασοφόρος, που με είχε πάρει από κοντά.

Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και αφουγκράστηκα. Οι θόρυβοι του δρόμου είχαν τώρα απομακρυνθεί και αντηχούσαν πεντακάθαρα οι ύμνοι προς τη Θεοτόκο.

Όταν τελείωσαν οι ψαλμωδίες, η πομπή στάθηκε μπροστά στο Δημαρχείο. Η Άγια εικόνα, η θαυματουργή, σηκώθηκε στα χέρια των τσολιάδων ακόμη πιο ψηλά και μια ευωδιά πλημμύρισε τον τόπο. Τα φλογερά και ενθαρρυντικά λόγια του Μητροπολίτη ακούμπησαν στις καρδιές των πιστών, που έψαλλαν τους δύο εθνικούς μας ύμνους, σύμφωνα με το κάλεσμά του! Τον Εθνικό μας ύμνο και τον Ακάθιστο: «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ».

Κοίταξα γύρω μου. Τα ρούχα των πιστών δεν ήταν πλέον γκρίζα, αλλά χαρούμενα και γιορτινά. Και τα πρόσωπά τους άστραφταν, φεγγοβολούσαν, όμοια με Εκείνο της εικόνας!  

-       Τώρα βλέπεις; Ακούστηκε, αυτή τη φορά θριαμβευτικά, η φωνή του ηλικιωμένου ιερέα.

         Γύρισα να του μιλήσω και να ρωτήσω το όνομά του. Δεν ήταν όμως πια εκεί, είχε χαθεί μέσα στο πλήθος!  

Συγκλονίστηκα! Όταν αργότερα επέστρεψα στο σπίτι, άφησα την σακούλα με το πολυτελές πουκάμισο και την κενοδοξία μου να πέσουν στο πάτωμα και στάθηκα μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της παλιάς σερβάντας. Παρέμεινα εκεί ακίνητος για πολύ ώρα και αναζήτησα, πίσω από το «είδωλο» …τον εαυτό μου.

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΟΛΟΙ ΟΜΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΛΑ…

            Η καταιγίδα που ξέπλυνε πριν λίγες ώρες την πόλη, απομακρυνόταν τώρα γρήγορα μέσα στο σκοτάδι, εγκαταλείποντας στην πλατεία «Μεταπολίτευσης» εκείνη την ύπουλη υγρασία που σου τρώει τα κόκκαλα και σου κονταίνει την ανάσα.  

Μάταια το μεγαλοπρεπές ρολόι της πλατείας προσπαθούσε με τα εκκωφαντικά του χτυπήματα να αποδυναμώσει την αίσθηση της απόλυτης ερημιάς που επικρατούσε στους γύρω δρόμους καθώς πλησίαζε το χάραμα.          

Ξαφνικά, μία μυστηριώδης σκιά εμφανίστηκε από την μεριά του άχρωμου μεγάρου της Κεντρικής Τράπεζας και κινήθηκε στα μουλωχτά προς την κατεύθυνση που κείτουνταν αραδιασμένοι, βρόμικοι, ξεχειλισμένοι, οι κάδοι των απορριμμάτων. Πριν φτάσει εκεί, κοντοστάθηκε για λίγο κάτω από την πινακίδα που ανέφερε το όνομα της πλατείας, χαμογέλασε χαιρέκακα και ύστερα συνέχισε επιταχύνοντας το βήμα.

Θα έλεγε κανείς πως βιάζονταν να φτάσει στους κάδους για να ανασκαλέψει τις σακούλες με τα αποφάγια. Αυτή ωστόσο προσπέρασε αδιάφορα τον κάδο τον απορριμμάτων, άφησε πίσω της τον κάδο ανακύκλωσης και στάθηκε μπροστά στον τελευταίο κάδο που έγραφε: «Εδώ πετάμε ΗΘΗ-ΙΔΑΝΙΚΑ-ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΑΞΙΕΣ».

Κανείς ποτέ δε νοιάστηκε ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθει σε ποιον ανήκε αυτή η σκιά. Κι όσοι κάποια στιγμή ρωτήσανε, χλευάστηκαν και λοιδορήθηκαν από τους άλλους. Όλοι όμως γνώριζαν καλά, πως τη γεννούσε η νύχτα, το σκοτάδι, και πως συναγελάζονταν με τα «σκουπίδια»!  

Η σκιά, στάθηκε για λίγο σκεφτική μπροστά στον κάδο και ύστερα έσκυψε και κοίταξε βαθιά κοντά στον πάτο, για να βεβαιωθεί πως ήτανε ακόμα εκεί η αξιοκρατία, η φιλοπατρία, η δικαιοσύνη, η ελληνική γλώσσα, ο ελληνικός πολιτισμός, η παιδεία, οι θεσμοί, η αξιοσύνη, τα ήθη, τα έθιμα, οι παραδόσεις, η ένδοξη ελληνική ιστορία, τα ιερά και όσια των Ελλήνων, η λίστα των ηρώων που χύσανε το αίμα τους για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία, ο σεβασμός προς τα εθνικά σύμβολα και τη σημαία, το εθνικό φρόνημα, η εθνική κυριαρχία, η ελπίδα , τα όνειρα…οι ρίζες του Ελληνισμού.  

Όταν σιγουρεύτηκε πως όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, τράβηξε από τον κόρφο της ένα μεγάλο δέμα που έγραφε, «ΕΛΛΑΔΑ»! Το δέμα περιείχε τα κομμάτια της, που ξεπουλήθηκαν σιγά- σιγά στους τοκογλύφους! Έκανε δυο βήματα πίσω και ετοιμάστηκε να το πετάξει με όση μανία και μίσος διέθετε, μέσα στον κάδο!

Κι ενώ φαινότανε πως όλα είχανε τελειώσει, συνέβη τότε κάτι το αναπάντεχο. Ξύπνησε αίφνης του Έλληνα η ψυχή από το λήθαργο, κι έγινε αέρας τρομερός που όλο δυνάμωνε καθώς περνούσε πάνω από τα δύσβατα βουνά και τ΄ άγια της Ελλάδας χώματα, και έγινε μεγαλοσύνη και μεγαλοπρέπεια καθώς αγκάλιασε τα ερείπια του Παρθενώνα και την Αγια-Σοφιά, κι έγινε κύμα αγριεμένο καθώς περιπλανήθηκε στις θάλασσες του Οδυσσέα.  

Και ύστερα μεταμορφώθηκε σε φως και πνεύμα, για να σκορπίσει τις σκιές του άκρατου υλισμού, που οδηγεί στην υποδούλωση και στον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης.  

Η σκιά κοίταξε αλαφιασμένη προς τον ουρανό. Ζύγωνε το ξημέρωμα και η ατμόσφαιρα είχε τελείως καθαρίσει. Το λαμπερό φως της Ελλάδας που ξεπρόβαλε δεν θα αργούσε να την καταπιεί, να την αφανίσει.   

Στην θέση που στεκόταν πρώτα η σκιά, είχανε μείνει τώρα σκόρπια κάποια έγγραφα. Ένας περαστικός τα είδε και πλησίασε. Έκανε έτσι με το πόδι. Ήταν διάφορα τραπεζικά χρεόγραφα κι ένα χαρτί κιτρινισμένο που του κίνησε την περιέργεια κι έσκυψε να το πάρει. Ήταν ένα μικρό ιδιόχειρο σημείωμα που έφερε την υπογραφή του Νίκου Καζαντζάκη:

«Ότι αλαφρώνει κι εξαϋλώνει τα βουνά, τα χωριά της Ελλάδας, είναι το φως. Το φως της Ιταλίας είναι μαλακό, γυναικίσιο. Το φως της Ιωνίας γλυκό πολύ, γεμάτο ανατολίτικες λαχτάρες, στην Αίγυπτο φιλήδονο. Το φως στην Ελλάδα είναι όλο πνέμα. Μέσα στο φως αυτό κατόρθωσε ο άνθρωπος να δει καθαρά, να βάλει τάξη στο χάος και να το κάνει κόσμο. Και κόσμος σημαίνει αρμονία».

Χαμογέλασε ικανοποιημένος και φούσκωσαν τα στήθια του από υπερηφάνεια…

Κανείς ποτέ δε νοιάστηκε ούτε ενδιαφέρθηκε να μάθει σε ποιον ανήκε εκείνη η σκιά. Κι όσοι κάποια στιγμή ρωτήσανε, χλευάστηκαν και λοιδορήθηκαν από τους άλλους. Όλοι όμως ξέρουμε καλά, πως τη γεννάει η νύχτα, το σκοτάδι, και πως συναγελάζεται με τα «σκουπίδια»! 

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΑ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ …ΖΑΓΑΡΙΑ

            Ο μεσίτης ο Αγοραστός, με τα χίλια ζόρια κρατούσε σταθερό το τιμόνι του Ναβάρα που σκαρφάλωνε σαν αγριοκάτσικο στα κατσάβραχα, πάνω από την παραλιακή οδό που συνέδεε τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας με την Πάλαιρο, απέναντι ακριβώς απ΄ την Ιθάκη!

-            Λίγο ακόμα και φτάνουμε στο βοσκοτόπι που σου έλεγα κύριε Ρόκο μου, είπε ο μεσίτης στον πρωτευουσιάνο δικηγόρο, που έστεκε μαραμένος στο κάθισμα του συνοδηγού και ήταν έτοιμος να «βγάλει» τη σφυρίδα που είχε περιδρομιάσει νωρίτερα σε μια «πενταπίρουνη» κοσμική ψαροταβέρνα στην παραλία του Αστακού. 

-            Στάσου σε τούτη την πηγή με το νερό να πάρουμε μία ανάσα, ψέλλισε κάποια στιγμή ο δικηγόρος. 

-            Πολύ καλή η ιδέα σου να σταματήσουμε εδώ, συνέχισε απτόητος ο μεσίτης χωρίς να αποχωριστεί το ψεύτικο χαμόγελό του. Αυτή εδώ η πηγή που βλέπεις, είναι ιστορική. Χρονολογείται από την επανάσταση του εικοσιένα! Ενέπνευσε μάλιστα τον Γεώργιο Ζαλοκώστα και έγραψε  το ποίημα «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», που μελοποιήθηκε αργότερα και έγινε το σπουδαιότερο παραδοσιακό τραγούδι όλων των εποχών. Λέγεται μάλιστα πως ο Κώστας Μακεδόνας, πριν μπει στο στούντιο για να το ηχογραφήσει, ήρθε και ήπιε από εδώ νερό, για να ανοίξει η φωνή του…

            Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πριν από λίγους μήνες η κυβέρνηση, υπακούοντας τυφλά στους δανειστές, αποφάσισε να «αξιοποιήσει» τον αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός για τα επόμενα 99,99 χρόνια.

            Ο Βουτυροδάχτυλος, ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες στον τομέα του «παράτυπου» εμπορίου πετρελαίου, παρά τις αντιρρήσεις των συμβούλων του, είχε φαγωθεί να λάβει μέρος στον διαγωνισμό και ν΄ αποκτήσει τον ναό!   

            Ο Ρόκο λοιπόν, που ήταν το δεξί του χέρι και ο νομικός του σύμβουλος, αφού πρώτα «καθάρισε» το ποινικό μητρώο του Βουτυροδάχτυλου και «έσβησε» τα χρέη του στην εφορία, ανέλαβε την υποχρέωση να βρει τα χρήματα για την επένδυση, γιατί βέβαια το αφεντικό του δεν ήταν διατεθειμένο να βάλει από τα δικά του. Έτσι λοιπόν, αποφασίστηκε να κάνουν ότι και οι άλλοι. Να βρούνε δηλαδή ένα βοσκοτόπι αξίας εκατό εκατομμυρίων και πάνω κι έναν τσοπάνο πρόθυμο να τους το «δανείσει»!  

            Αρχικά, ο Ρόκο, έψαξε στην Ιθάκη γιατί είχε ακούσει πως οι πλαγιές που έβοσκε τα πρόβατά του ο Οδυσσέας πριν φύγει για την Τροία, αξίζανε ένα σκασμό λεφτά! Τα βοσκοτόπια όμως αυτά, τα είχαν ήδη καπαρώσει άλλοι. Έτσι λοιπόν κατέφυγε απέναντι από την Ιθάκη, στις παραλίες της Αιτωολοακαρνανίας όπου υπήρχαν διαθέσιμα βοσκοτόπια με μαντριά μεγάλης αξίας. Μάλιστα σε ορισμένα από αυτά, κυκλοφορούσε η  φήμη πως είχαν βρεθεί τενεκέδες με λίρες χρυσές Αγγλίας, παλαιάς κοπής!

            Η παρέα μας τώρα, αφού ταλαιπωρήθηκε λιγάκι,  έφτασε επιτέλους στο βοσκοτόπι που είχε προτείνει ο μεσίτης ο Αγοραστός. Σαν πλησιάσανε στην είσοδο από το μαντρί, ο δικηγόρος στάθηκε κοιτώντας προς την ανατολή, έπιασε τη μέση του με το αριστερό του χέρι και με το δεξί έβγαλε από την τσέπη του ένα σταυρόλεξο από αυτά που λύνουν στην Βουλή για να περάσει η ώρα. Πάνω στο σταυρόλεξο είχε μία χειρόγραφη προφητεία που είχε κάνει πρόσφατα ο προφήτης αρχηγός ενός κόμματος. Η προφητεία έλεγε πως από την είσοδο ενός μαντριού, όποιος μετρούσε έξι βήματα κεντροαριστερά, μετά έξι βήματα κεντροδεξιά και στο τέλος έκανε ένα μεγάλο βήμα για πρώτη φορά αριστερά, θα εύρισκε ένα μεγάλο θησαυρό!   

-             Σκάβε τώρα μόνος σου μεσίτη σ΄ αυτό εδώ το σημείο, γιατί εμένα με πέθανε η μέση μου, είπε ο δικηγόρος! Εγώ θα ρίξω εν τω μεταξύ μια ματιά εδώ γύρω, μήπως και συναντήσω τον τσοπάνη!

            Δεν πέρασαν λίγα λεπτά κι ενώ ο Ρόκο ενημέρωνε από το κινητό του τον Βουτυροδάχτυλο για τα καθέκαστα, ακούστηκε ο μεσίτης να ουρλιάζει.

-          Τι έγινε Αγοραστέ, σε τσίμπησε κανένα φίδι;

-            Όχι κύριε Ρόκο μου, βρήκα τον τενεκέ! Μόνο που αντί για λίρες, έχει μέσα έναν φάκελο από το stoiximan που γράφει «ΤΖΑΚ ΠΟΤ»! 

-            Ωχ! και τώρα τι θα πω στο αφεντικό μου; Αναρωτήθηκε ο Ρόκο κι έκανε να πιάσει πάλι το κινητό του!

-            Αφεντικό, είπε τελικά κομπιάζοντας, ο τενεκές δεν είχε τίποτε μέσα, όμως μην ανησυχείς το βοσκοτόπι με το μαντρί, αξίζουν πάνω από εκατό εκατομμύρια ευρώ. Πιο κάτω έχει την πηγή που ενέπνευσε τον Ζαλοκώστα κι έγραψε το ποίημα «Μια βοσκοπούλα αγάπησα»… Ναι αφεντικό, αυτό που τραγούδησε κι ο Μακεδόνας! Έχει και κάτι μεγάλες πέτρες εδώ κοντά που λένε ότι είναι αυτές που πέταξε ο Κύκλωπας στον Οδυσσέα μια μέρα που μαλώσανε… Ναι αφεντικό, ο Οδυσσέας, όπως έμαθα, έρχονταν σε αυτό το βοσκοτόπι τα Σαββατοκύριακα μαζί με την Πηνελόπη και πίνανε ελληνικό καφέ στη χόβολη παρέα με τον Πολύφημο. Είναι βέβαιο πως το βοσκοτόπι αυτό πιάνει τα εκατό εκατομμύρια στην ψύχρα!

-            Α! Να, αφεντικό, περίμενε, μη κλείνεις! Φάνηκε και ο τσοπάνος που θα μας το δανείσει! Μόνο που …είναι περίεργα ντυμένος αφεντικό, σαν αρχαίος Έλληνας μου φαίνεται κι έχει και το βλέμμα του αγριεμένο! Φοράει και …περικεφαλαία αφεντικό! Κάτι δεν πάει καλά αφεντικό εδώ πέρα! Τώρα τραβάει απ΄ τη φαρέτρα του τα βέλη κι έρχεται καταπάνω μας κραδαίνοντας το τόξο! Αμάν αφεντικό την βάψαμε, ακολουθούνε κι άλλοι πίσω του. Ο Αριστείδης, ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης με τον Μάρκο Μπότσαρη, κι ένας τσολιάς με περασμένη στ΄ όπλο του την ξιφολόγχη… Αφεντικό καλύτερα να φεύγουμε…

-            «Άιντε τσακίδια απ΄ την πατρίδα μου ζαγάρια», άστραψε και βρόντηξε το πνεύμα του Οδυσσέα και σείστηκε συθέμελα ο τόπος! «Μαζέψτε τα και φύγετε ανάξια ανθρωπάκια. Εσείς, οι όμοιοί σας και τ΄ αφεντικά σας, κι όσοι σας προσκυνούν και σας ανέχονται! Δρόμο απ΄ εδώ, έχετε καταστρέψει την Ελλάδα»!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ

    

 -          Μια στιγμή κύριε υπουργέ, ακούω βήματα στην είσοδο, νομίζω πως ήρθε!

 -          Δόξα τω Γιαραμπή, μου αντιγύρισε εκείνος ανακουφισμένος και κατέβασε το ακουστικό!

Αν απομονωθεί το τελευταίο μέρος της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με τον υπουργό απασχόλησης του πολίτη, δημιουργείται η εντύπωση πως το πρόσωπο που στέκεται αυτή τη στιγμή έξω από την πόρτα του γραφείου μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κυβέρνηση! Κι όμως…

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πριν από τέσσερις μήνες με προσέλαβε η υπεράκτια (offshore) εταιρεία «Ασιατικά Κεφάλαια Επενδύσεων LTD», προκειμένου να οργανώσω το τμήμα δημοσίων σχέσεων των νεοσύστατων γραφείων της. Στόχος της εταιρείας είναι να διευκολύνει τους μετανάστες επενδυτές που φιλοξενούνται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα, να τοποθετήσουν τα χρήματά τους σε προσοδοφόρες, αναπτυξιακές επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Η αλήθεια είναι πως η εταιρεία μου είχε αρχικά ορισμένες επιφυλάξεις, αναφορικά με το επενδυτικό ενδιαφέρον των μεταναστών, αλλά μετά από τις διαβεβαιώσεις υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών πως ανάμεσα στους μετανάστες, που γλύτωσαν από τον πνιγμό στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, εντοπίστηκαν πολλοί εν δυνάμει επενδυτές, οι επιφυλάξεις ήρθησαν και ανοίξαμε γραφεία στην Αθήνα.

Πριν από δέκα περίπου μέρες, δέχθηκα τελείως αναπάντεχα ένα τηλεφώνημα από το γραφείο του υπουργού απασχόλησης του πολίτη.

-            Τι θα λέγατε αγαπητέ μου να «συμφάγωμεν» το ...βραδάκι; ...Πολύ ωραία ευχαριστώ!  Ήταν ο ίδιος ο κ. υπουργός, αυτοπροσώπως!

Έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και τώρα βρίσκεται αντίκρυ στο γραφείο μου, μια περιποιημένη, εκθαμβωτικά όμορφη κυρία, προσεγμένα ντυμένη, γεμάτη ενέργεια και αυτοπεποίθηση!

-      Καθίστε παρακαλώ. Σε τι έχω την τιμή; 

-      Όπως σας ενημέρωσε ήδη ο κύριος υπουργός, μίλησε ανέκφραστα η κυρία, αντιπροσωπεύω έναν μεγάλο επενδυτή από το Αφγανιστάν, ο οποίος τυχαίνει να βρίσκεται αυτήν την εποχή στην χώρα μας. Ενδεχομένως θα γνωρίζετε, πως για λόγους τακτικής, μυστικότητας και ασφαλείας αλλά και ένεκα του σφοδρού αναπτυξιακού οργασμού και της πληθώρας ιδιωτικών κεφαλαίων που επενδύονται αυτόν τον καιρό στην Ελλάδα, ο Αφγανός επενδυτής, επέλεξε να διαμένει σε μια σκηνή στον καταυλισμό προσφύγων «Κατσικάς» Ιωαννίνων!  

-      Ο εργοδότης μου, συνέχισε η εντυπωσιακή κυρία, ενδιαφέρεται να αγοράσει μια ποδοσφαιρική ομάδα και να κατασκευάσει γι αυτήν ένα σύγχρονο γήπεδο ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ώστε να αγωνίζεται η ομάδα του στην έδρα της, όταν συμμετέχει σε διεθνείς διοργανώσεις!

-      Κυρία μου να διαβεβαιώσετε τον εργοδότη σας, πως βρίσκεστε σε καλά χέρια! Αυτή ακριβώς είναι η ειδικότητά μας, ο τομέας μας. Έχουμε με το μέρος μας, τους δύο μεγαλύτερους ιδιοκτήτες ΜΜΕ! Πέραν αυτού, ο πρώτος δραστηριοποιείται στον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και θα φροντίζει για την συμμετοχή της ομάδας σας στα ευρωπαϊκά κύπελλα ανελλιπώς και ο δεύτερος είναι κατασκευαστής δημοσίων έργων και θα σας εξασφαλίσει την υπερτιμολόγηση του γηπέδου. Έτσι η ομάδα σας θα αποκτήσει αυτομάτως, πολλαπλάσια αξία από αυτήν που θα την αγοράσετε!

Δεν πρόλαβε να φύγει η ωραία κυρία από το γραφείο μου και ντριν, ακούστηκε το τηλέφωνο.

-      Τι έγινε αγαπητέ μου; ήταν ο υπουργός!

-      Εντάξει κύριε υπουργέ το θέμα τακτοποιήθηκε. Επειδή μάλιστα πρόκειται για αλλοδαπό δεν θα απαιτηθεί να δικαιολογηθούν τα χρήματα της επενδύσεως!

-      Ω! …Μα αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα αγαπητέ μου.

-      Γιατί κύριε υπουργέ! απόρησα!

-      Γιατί του δώσαμε ήδη την ελληνική υπηκοότητα. Νομίζω και την ιθαγένεια!

-      Μην σας ανησυχεί αυτό καθόλου κύριε υπουργέ. Σε αυτή την περίπτωση θα κάνουμε ότι γίνεται και με τους δικούς μας μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν μαύρο, παράνομο ή αδήλωτο χρήμα στο εξωτερικό.

-      Δηλαδή;

-      Θα πουληθεί το πακέτο (ομάδα-γήπεδο) στην πραγματική του τιμή και θα κρατήσει η κατασκευαστική τα καθαρά της υπερκέρδη συν την εφορία της. Ο αέρας της υπερτιμολόγησης - ένα σκασμό εκατομμύρια - θα ξεπλυθεί. Από τα ξεπλυμένα θα πάρει ο άνθρωπος του ποδοσφαίρου την αμοιβή του, η «Ασιατικά Κεφάλαια Επενδύσεων LTD» την προμήθειά της, θα λαδωθεί η κρατική μηχανή όσο χρειάζεται για τις ανάγκες της, και τέλος, θα μείνει κάτι τις και για τον κύριο …Αφγανόπουλο! Καταλάβατε κύριε υπουργέ!

-            Δόξα τω Γιαραμπή κατάλαβα, μου αντιγύρισε εκείνος ανακουφισμένος και κατέβασε το ακουστικό!

Αν απομονωθεί το τελευταίο μέρος της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχα με τον υπουργό απασχόλησης του πολίτη, δημιουργείται η εντύπωση πως το πρόσωπο που μόλις αποχώρησε από το γραφείο μου, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κυβέρνηση! Κι όμως…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, μεθοδεύσεις, γεγονότα ή καταστάσεις ήθελε παρουσιαστεί εις το εγγύς ή το απώτερο μέλλον, θα είναι εντελώς συμπτωματική. 

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!

            Κάποτε, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν ακόμη ΕΟΚ, ρωτήθηκε ένας διακεκριμένος πολιτικός επιστήμονας, αν θα μπορούσαν πέραν της οικονομικής ενοποίησης και συνεργασίας, να συνυπάρξουν οι ευρωπαϊκοί λαοί που τόσο διαφέρουν μεταξύ τους, σε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Κι αυτός απάντησε χωρίς περιστροφές:

-            «Η Ευρώπη δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία μεγάλη κοινωνία μέσα στην οποία ο κάθε λαός όπως και ο κάθε πολίτης διεκδικεί τον ρόλο του. Οι Γερμανοί ήδη έχουν αναλάβει τον ρόλο του αυστηρού θεματοφύλακα των νόμων και των κοινών αποφάσεων και οι Γάλλοι τον ρόλο του διπλωμάτη μεσολαβητή, που φροντίζει να αρθούν τα όποια αδιέξοδα προκύπτουν».

-            Και ή Ελλάδα;  Ποιος είναι ο ρόλος που διεκδικεί η Ελλάδα;

-            «Η Ελλάδα και ο Έλληνας, απάντησε ο σοφός, όταν βρίσκονται μέσα σε ένα καλά οργανωμένο και ευνομούμενο κοινωνικό σύνολο, πάντα διακρίνονται και μεγαλουργούν»!

Κριτής των όσων ισχυρίστηκε ο σοφός επιστήμονας τριάντα τόσα χρόνια πριν, είναι ο χρόνος. Οι δύο σχετικές και χαρακτηριστικές ιστορίες που ακολουθούν και που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, φιλοδοξούν απλώς να σας κάνουν να χαμογελάσετε και ίσως να αισθανθείτε λίγο παραπάνω αισιόδοξα:

ΙΣΤΟΡΙΑ 1η 

            «Αυτοί οι Γερμανοί δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ δημοκράτες», μου είπε ένας φίλος αρχιτέκτονας υπεύθυνος σε ένα μεγάλο έργο που κατασκεύαζε μια ελληνική εταιρεία προς όφελος μιας πολυεθνικής, και που το επέβλεπε μια επιτροπή Ευρωπαίων επιστημόνων, με επικεφαλής έναν πολύ τυπικό και αυστηρό μηχανικό από το Όφενμπαχ!

Εκείνο το πρωί, στο εργοτάξιο επικρατούσε μια ασυνήθιστη κινητικότητα, κάτι σαν να βρισκόταν σε κατάσταση συναγερμού! Είχε διαρρεύσει αργά την προηγουμένη η πληροφορία, πως ο εν λόγω Γερμανός μηχανικός με την ομάδα του, θα έρχονταν σύντομα για έλεγχο. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας αιφνιδιασμένοι, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εξαλείψουν τα σημάδια της ανοργανωσιάς και της τσαπατσουλιάς που επικρατούσαν εκείνη την ώρα, καθώς και κάποιες χτυπητές κακοτεχνίες! 

-            Έ και λοιπόν; Το έργο είναι άρτια κατασκευασμένο και ελεγμένο από τους δικούς σας μηχανικούς, του είπα, κάποιες μικρές αστοχίες διορθώνονται εύκολα.

-            Ναι αλλά ο Γερμανός επικεφαλής της επιτροπής σε ένα παρόμοιο έργο τον περασμένο μήνα στην Ισπανία, έβαλε να ξηλώσουν ένα ολόκληρο κομμάτι δρόμου, γιατί σε μια στροφή υπήρχε μια μικρή απόκλιση από το προβλεπόμενο! Υπερβολές! Το πρόβλημα θα λυνόταν αμέσως και εύκολα, αν στο σημείο εκείνο βάζανε μια ταμπέλα που θα προειδοποιούσε τους οδηγούς να ελαττώσουνε ταχύτητα!!!

-            Κι αυτό σημαίνει πως οι Γερμανοί δεν είναι δημοκράτες; Τον ρώτησα απορημένος.

-            Και βέβαια, δεν παίρνουν από λόγια. Δεν κάθονται να συζητήσουνε το πώς και το γιατί. Δεν ξέρουν τι θα πει διάλογος και διαβούλευση. Και που να ακούσεις τα χειρότερα!

-            Πριν τρεις μήνες, συνέχισε, μας έβαλε να γκρεμίσουμε και να ξαναφτιάξουμε ένα ολόκληρο συγκρότημα με δεξαμενές που φίλτραρε τα λάδια και τα πετρέλαια από ένα τεράστιο γκαράζ, γιατί, λέει, μολύνανε το περιβάλλον. Σιγά το πράμα! Αυτός μας τρέλανε τελείως! Έφερε μαζί του κάτι τεράστια μαντρόσκυλα που όταν μύριζαν μια σταγόνα πετρελαίου μέσα σε δέκα κυβικά νερό, γαύγιζαν και δεν έπιναν.

-            Και λοιπόν τι απέγινε;

-            Τι ν΄ απογίνει. Μόλις έβαλε τα μαντρόσκυλα να πιουν στο σημείο που χύνονταν τα νερά στο έδαφος, αυτά τα έπιασε αναγούλα κι αναστατώσανε τον τόπο! Κάνανε σαν λυσσασμένα και χίμηξαν να μας κατασπαράξουν!

            Αποτέλεσμα: Η εταιρεία συμμορφώθηκε και εξασφάλισε λόγω φερεγγυότητας ευρύτατο κύκλο εργασιών!

ΙΣΤΟΡΙΑ 2η

            Σε ένα διεθνές επιστημονικό σεμινάριο, προβλεπόταν με το πέρας του, συγκροτημένες εκ των προτέρων ομάδες εργασίας, να παρουσιάσουν τις δικές τους σχετικές με το αντικείμενο προτάσεις.  Μία τέτοια ομάδα αποτελείτο από έναν Γάλλο, έναν Γερμανό και έναν Έλληνα οι οποίοι παρακολουθούσαν τις διαλέξεις με τον δικό του ο καθένας τρόπο. Ο Γάλλος σε όλες τις διαλέξεις ζωγράφιζε σε μια κόλα χαρτί ετικέτες από διάσημα μπουκάλια γαλλικών κρασιών, ο Έλληνας υπογράμμιζε με το μολύβι του πάνω στο κείμενο των διαλέξεων, (που διανέμονταν από την προηγουμένη), κάποια ενδιαφέροντα σημεία και ταυτόχρονα έστελνε στα μουλωχτά μηνύματα με το κινητό του, και ο Γερμανός κρατούσε σε ένα μπλοκ μανιωδώς, λεπτομερείς σημειώσεις.  

            Ένα ανώνυμο τηλεφώνημα για τοποθέτηση βόμβας, διέκοψε μια μέρα έναν Ολλανδό ομιλητή, ο οποίος θεώρησε σκόπιμο όταν αποκαταστάθηκε η ηρεμία και επανήλθαν όλοι στην αίθουσα, να μην συνεχίσει την ομιλία του από το σημείο που τον είχαν διακόψει, αλλά να την επαναλάβει από την αρχή. Έτσι ο Γάλλος συνέχισε να ζωγραφίζει, ο Έλληνας να υπογραμμίζει και να στέλνει μηνύματα και ο Γερμανός, προς μεγάλη τους έκπληξη, να κρατά πάλι τις ίδιες σημειώσεις από την αρχή. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε περί τούτου, απάντησε «μετά παρρησίας», πως έτσι όφειλε να πράξει!

            Σαν έφτασε η ώρα των εργασιών. Ο Γερμανός ετοίμασε τα πάντα, ο Έλληνας πήρε το κείμενο που είχε γράψει ο Γερμανός, το διάβασε στα γρήγορα, κάτι διέγραψε, κάτι προσέθεσε, άλλαξε και τη θέση σε δυο κόμματα που βελτίωναν προς το καλύτερο το νόημα και ύστερα συνυπέγραψε. Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε και ο Γάλλος συνάδελφός τους, κρατώντας με το ένα χέρι ένα μισοάδειο μπουκάλι γαλλικό κρασί και τρία ποτήρια κολονάτα. «Πιείτε παιδιά» είπε χαμογελώντας μυστηριωδώς, «Το κρασί είναι υπέροχο. Το ...επιβεβαιώνει και η επιτροπή βαθμολογίας των ομάδων εργασίας».

            Η ομάδα τους, αρίστευσε και πρώτευσε!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας