Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

ΤΟ ΡΑΣΟ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ;


            «Το ράσο κάνει τον παπά ή ο παπάς το ράσο»; Αυτό ήταν το ερώτημα που έθεσε περιπαικτικά κάποιος αφελής από το ακροατήριο, σε έναν σπουδαίο καθηγητή των πολιτικών επιστημών, κατά τη διάρκεια της διάλεξης που είχε ως θέμα «Πολιτική και Επικοινωνία»! Ο σοφός ακαδημαϊκός ωστόσο, άδραξε αμέσως την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε, για να προβληματίσει την κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, μέσα από το παρακάτω παράδειγμα:
            «Φανταστείτε, είπε, πως στεκόσαστε μαζί με άλλα άτομα σε μια διάβαση πεζών και περιμένετε να ανάψει το πράσινο ανθρωπάκι για να περάσετε απέναντι. Δίπλα σας στέκεται ένας κύριος καλοντυμένος με σκούρο κοστούμι και γραβάτα, κρατώντας στο χέρι του έναν πολυτελέστατο δερμάτινο χαρτοφύλακα. Είναι βέβαιο πως αν αυτός ο κύριος κινηθεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο πρόωρα, δηλαδή πριν ανάψει το πράσινο, θα τον ακολουθήσουν σχεδόν όλοι οι άλλοι, παραβλέποντας τον κίνδυνο που θα διατρέξουν από την κυκλοφορία των οχημάτων. Αντιθέτως, αν ο ίδιος κύριος ήταν ντυμένος πρόχειρα και επιχειρούσε να κινηθεί νωρίτερα από το πράσινο σινιάλο, είναι επίσης βέβαιο πως δεν θα τον ακολουθούσε κανείς»!
Σε αυτό το σημείο, ο ομιλητής έστρεψε το βλέμμα του προς τις πρώτες σειρές των καθισμάτων, όχι φυσικά για να αναζητήσει την επιβεβαίωση, αλλά για να αναγνωρίσει με το οξύ και διερευνητικό του πνεύμα, τις αντιδράσεις του κοινού!
Και όντως:
Ένας επίσημα προσκεκλημένος πολιτικός από την πρώτη σειρά, που είχε ενδεχομένως το γνώθι σ’ αυτόν, φανέρωνε από το ύφος του πως είχε ικανοποιηθεί από την απάντηση, συμπεραίνοντας ότι ο καλοντυμένος κύριος απλά και μόνο λόγω της εμφάνισής του, ενέπνεε στους άλλους γύρω του εμπιστοσύνη και ασφάλεια, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αληθές!
Ένας άλλος πάλι παραδίπλα, ολίγον ατημέλητος, έδειχνε να σκέφτεται: Αληθές ωστόσο είναι πως η προσεγμένη εμφάνιση, δεν είναι από μόνη της αρκετή ώστε να εμπνεύσει σεβασμό και να προσδώσει κύρος! Αυτά, θα πρέπει να τα κατακτήσει κάποιος με τη στάση του, τη συμπεριφορά, τη συνέπεια και την προσωπικότητά του!
Ο αστυνομικός διευθυντής στη δεύτερη σειρά ανέκφραστος, έδειχνε να έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη: Ένας πραγματικός τζέντλεμαν δεν παραβαίνει ποτέ τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας! «Εκτός κι αν είναι επαναστάτης», του ψιθύρισε στο αυτί από δίπλα η γυναίκα του, που πάντα διάβαζε τη σκέψη του, και πάντα συντασσόταν με τον κανακάρη τους!  
Μια ηλικιωμένη κυρία στα ακριανά καθίσματα, χάιδευε το χρυσό σταυρό που κρέμονταν ψηλά στο λαιμό της και ήταν βέβαιο πως αναρωτιόταν: Μα που το πάει ο καθηγητής; Όλοι γνωρίζουμε πως τον παπά δεν τον κάνει το ράσο, αλλά η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που τη λαμβάνει όταν χειροτονείται. Και μάλιστα τα ράσα πρέπει να είναι μαύρα και όχι σαν εκείνα τα λευκά, που τα… φορούν οι Ρώσοι ιερείς!
Κάποιος άλλος κύριος του μεσαίου χώρου αυτοθαυμαζόμενος, λες και είχε λύσει ο ίδιος το γρίφο του Νας, μουρμούριζε με βεβαιότητα: Μα φυσικά, αυτό είναι, το βρήκα! Ο λόγος που οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι κουστωδίες τους ξοδεύουν αφειδώς το δημόσιο χρήμα και τον ιδρώτα του λαού, μου είναι τώρα απολύτως κατανοητός! Είναι προφανές ότι σπατάλησαν απλόχερα σε σουίτες και χλιδάτες εμφανίσεις από ενάμιση ως και πεντέμισι χιλιάδες ευρώ έκαστος, για μια και μόνο βραδιά στην έκθεση Θεσσαλονίκης, για να αποκτήσουν κάτι που τους λείπει! Κύρος!
Σαν να έχει δίκιο ο καθηγητής για το ρόλο που παίζει η εμφάνιση! Μήπως δεν είναι αλήθεια, πως την αριστερά στην Ελλάδα την τραυμάτισε σοβαρά ένα ζιβάγκο και της έδωσε τη χαριστική βολή ένα πολυτελές πουκάμισο χωρίς γραβάτα; Αναρωτιόταν λίγο πιο πέρα ένας νεαρός με απεριποίητο γένι, χοντρά γυαλιά και κοτσιδάκι.
Καθηγητής: Άλλη ερώτηση παρακαλώ; Στο βάθος, ο κύριος με το σκούρο κοστούμι και την κόκκινη γραβάτα! Σας ακούμε…

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΗΣΕ Η ΚΡΙΣΗ, ΚΑΜΑΡΙ ΜΟΥ!


        Είχα μια ιδιότυπη συνεργασία με μια επιχείρηση, η οποία φαινόταν να είχε άστρο!. Είχε 7-8 υποκαταστήματα και τζίρο πολλών εκατομμυρίων για τουλάχιστον μια επταετία.
          Ο άνθρωπος που έστησε την επιχείρηση ήταν σχεδόν αγράμματος, το ΙΚΑ το έγραφε… HKA και το « ηλεκτρολόγος» στην τηλεφωνική ατζέντα, τo είχε στο γράμμα «Ε», ως …Εληκτρολόγος!!!.
          Είχε ένα πολύ καλό ένστικτο όμως αλλά δεν αρκεί στις μέρες μας, λείπουν και πολλά άλλα ακόμη: γνώσεις, γνωριμίες, «δόντι» πληροφόρηση ,επικοινωνία, τύχη και3-4 άλλα, που δεν παίζουν κανέναν ρόλο πια για να τα αναφέρω!.
          Κάποια μέρα καθώς «χάζευα» σε κάποια από τα προϊόντα της εταιρείας, άκουσα επιφωνήματα θαυμασμού σαν να ήρθε ο... Αγγελόπουλος από το survivor και ακόμη καλύτερα!!. Γύρισα. Ήταν 4-5 απο τις υπαλλήλους της επιχείρησης που καλωσόριζαν μια συνάδελφό τους την Α….. που μόλις μπήκε από την πόρτα, άρτι αφιχθείσα από πολυήμερη απουσία.
          Η γλυκύτατη Α….. είχε παντρευτεί εκείνες τις μέρες με… γαμοδάνειο και τώρα γύριζε από την …γαμοάδεια!!.
          Αφού την πλημύρισαν με τα φιλιά τους οι συνάδελφοι της, της τέθηκε αμέσως επιτακτικά και απριόρι το ερώτημα για το που έκανε τον μήνα του Μέλιτος, κάτι που το θεωρούσαν τόσο δεδομένο όσο και την άδεια γάμου!.
          «Στην Πράγα καμάρι μου» είπε η Α….!.
          Το “καμάρι μου” η Α….. το έλεγε πολύ συχνά. Έδειχνε σαν να μη μπορούσε να μιλήσει χωρίς να προφέρει το “καμάρι μου” που και που!. Αφού και σε μένα το έλεγε πολλές φορές, αλλά με κάποιες επιφυλάξεις!!.
          Μόλις άκουσαν Πράγα τα κορίτσια άρχισαν να κοιτάζονται με αινιγματικό ύφος μεταξύ τους, την ώρα που άλλο ένα πηγαδάκι στο βάθος του κτηρίου, καλούσε υστερικά την Α…. να περάσει και από κει, για να… συνεντευξιαστεί!!.
          «Που είναι η Πράγα;» ρώτησε η πιο ξεντρόπιαστη της ομήγυρης τις υπόλοιπες, μόλις έφυγε η Α… και όλες μαζί άρχισαν να αναρωτιούνται για το αν πραγματικά υπάρχει κάποιο μέρος με τέτοιο όνομα.
          Σε λίγο και καθώς η Α…. ήταν έτοιμη να φύγει διότι την επομένη θα έπιανε δουλειά, η ξεντρόπιαστη την φώναξε και την ρώτησε θαρραλέα:
          «Που είναι η Πράγα βρε Α……;»
          «Τι να σου πω καμάρι μου;» είπε με το πιο αθώο ύφος του κόσμου η Α…. «Εγώ εκείνο που ξέρω είναι πως μπήκαμε στο αεροπλάνο στην Αθήνα και πως εκεί που κατεβήκαμε ήταν η Πράγα» είπε και έφυγε αφήνοντας τες με την απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους!.
Η ξεντρόπιαστη κίνησε να έρθει προς το μέρος μου να με ρωτήσει για την Πράγα, μήπως και τελειώσει το μαρτύριο τους, αλλά εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται στην πόρτα ο Μ….. ο οποίος ήταν γιος του ιδρυτή της επιχείρησης και πρόεδρος της εταιρίας.Ήταν 42-43 ετών. Εγώ μόλις τον είδα δαγκώθηκα, σκέφτηκα αμέσως πως αν τυχόν έχει τα νεύρα του, ενδεχομένως να απολύσει και κάνα δύο από τα κορίτσια που δεν βρίσκονταν στα πόστα τους, δεν συνέβη όμως.
          «Δε μου λες ρε Μ….., ξέρεις εσύ που είναι η Πράγα;» είπε η ξεντρόπιαστη και τέντωσαν όλες τ’ αυτιά τους. Ο Μ…. χωρίς να χάσει χρόνο γυρίζει και τις μουντζώνει όλες μαζί και με τις δυο παλάμες του.           «Όρσε» είπε καγχάζοντας, «που πήγα και σας βρήκα όλες νάξερα;» αναρωτήθηκε φωναχτά και καθώς είδε εμένα πιο πέρα φώναξε δυνατά ώστε ν’ ακούνε κι αυτές:
          «Ρε Τζίμα, πως λαχαίνουν σε μένα όλο τέτοιες; και σε κλήρο να λάβαινα μέρος, καλύτερες θα μου τύχαιναν» είπε και γυρνώντας προς το μέρος τους, τις μούντζωσε ακόμη μια φορά με τα δέκα και τους είπε: «Τι Πράγα τσαμπουνάτε ορέ όρνια; Πάργα το λένε!!» είπε και μας άφησε όλους σύξυλους!. Πάθαμε όπως έπαθε η οικονομία!.
          Για την ιστορία να πούμε πως, αν και φαίνεται απίστευτο, το ένστικτο του Ιδρυτή της ΑΕ τον έσωσε κυριολεκτικώς σε κάποια στιγμή. Ήταν τον καιρό του χρηματιστηρίου όπου τα παιδιά του, οι τραπεζικοί με τους οποίους συνεργάζονταν, οικονομολόγοι, διεθνολόγοι, νομισματολόγοι και χρηματιστές τον πίεζαν να κάνει εξαγορές μέσω χρηματιστηρίου αλλά αυτός μουλάρωσε και δεν ανταποκρινόταν με τίποτε!. Σώθηκε μόνο προς στιγμή όμως. Τώρα δεν υπάρχει τίποτε που να θυμίζει τα περασμένα μεγαλεία. Τα περισσότερα από τα ακίνητα του, βγήκαν στο σφυρί από το…ΗΚΑ.

Κρόκος

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΑΝ…



            Θέλω να πιστέψετε, πως δεν είναι στις προθέσεις μου να σας προκαλέσω με το παρακάτω κείμενο. Ωστόσο, είμαι υποχρεωμένος να σας προειδοποιήσω ότι το περιεχόμενό του, ενδεχομένως να σας τρομοκρατήσει στην περίπτωση που τυγχάνει να τρέφετε πατριωτικά αισθήματα ή να σας σοκάρει με την ακραία και παράνομη κατά τον αντιρατσιστικό νόμο ορολογία-φρασεολογία του (π.χ. …αθρόα είσοδος λαθρομεταναστών ή …διαιώνιση της ελληνικής φυλής), στην περίπτωση που είστε “πιστοποιημένοι” αγωνιστικά, ως προοδευτικοί πολίτες:
            « Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εθνικού κινδύνου. Οι αρνητικές πληθυσμιακές εξελίξεις επηρεάζουν ολόκληρο τον εθνικό οργανισμό και την κοινωνική συνοχή. Τα προβλήματα μείωσης του ελληνικού πληθυσμού πέραν από τις οικονομικές επιπτώσεις που επιφέρουν γενικά, για τη χώρα μας ειδικά έχουν σχέση με την εδαφική μας ακεραιότητα και την εθνική μας ανεξαρτησία.
Η μείωση των γεννήσεων τα τελευταία σαράντα χρόνια απειλεί σοβαρά την ανανέωση και την διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής.
Οι δημογραφικές διαφορές γειτονικών κρατών ή εθνοτήτων που συμβιούν στην ίδια χώρα, δημιουργούν προβλήματα με βαθμιαία επικράτηση των ισχυρότερων δημογραφικών δυνάμεων σε βάρος της Ελλάδας.
Τα πληθυσμιακά κενά που δημιουργούνται σε διάφορα εδαφικά διαμερίσματα, όπως νησιά και ορεινές περιοχές, υπάρχει κίνδυνος να καλυφθούν από αλλοδαπούς κυρίως μουσουλμάνους, με εξαιρετικά δυσμενή απώτερα επακόλουθα. (προστριβές  στην  αγορά  εργασίας, αύξηση της εισφοροδιαφυγής με μεγάλες συνέπειες στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αύξηση εγκληματικότητας, διακίνηση ναρκωτικών και γε­νικά πράξεων βίας και αυθαιρεσίας).
Με  την  αθρόα  είσοδο  λαθρομεταναστών-αλλοδαπών κυρίως μουσουλμάνων από Αφρικανοασιατικές χώρες, η Ελλάς μεταβάλλεται σε τόπο υποδοχής μεταναστών που δημιουργούν σοβαρά κοινω­νικοοικονομικά προβλήματα και δεν μπορούν να προσαρμοστούν προς την ελληνική κοινωνία λόγο του τελείως διαφορετικού πολιτισμού του Ισλάμ, που δεν είναι μόνο θρησκεία αλλά και τρόπος ζωής.
Εάν για την ανανέωση του εργατικού μας δυναμικού και γενικά την πορεία της οικονομίας μας και των ασφαλιστικών ταμείων στη­ριχθούμε στους μετανάστες της Ασίας και της Αφρικής πολύ γρήγο­ρα θα δημιουργηθούν προβλήματα σοβαρά με κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις  σύμφωνα με την εμπειρία των περασμένων 10ετιών σε χώρες της Δ. Ευρώπης. Οι μουσουλμάνοι έχουν άλλα πρότυπα, άλλα ιδανικά και διαμορφώνουν άλλες κοινωνίες διαφορετικές του δυτι­κού πολιτισμού.
Στη χώρα μας, στην οποία σήμερα η γεννητικότητα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη, το δημογραφικό πρόβλημα παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις, που μπορεί να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.
Η δημογραφική εξασθένιση-γήρανση της κλασσικής Ελλάδος και του Βυζαντίου οδήγησε, σύμφωνα με έγκριτες μαρτυρίες, τον Ελληνισμό σε υποταγή αιώνων και παρ' ολίγον σε ολοκληρωτικό αφανισμό.
Στις Ένοπλες Δυνάμεις δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα λόγω της μείωσης του αριθμού των στρατευσίμων.
Τα προβλήματα του πληθυσμού κατά τον διάσημο Γάλλο δημογράφο Alfred Sauvy, είναι “τόσο θεμελιώδη που εκδικούνται τρομερά εκεί­νους που τα αγνοούν και καμιά χώρα δεν μπορεί να ζήσει αν δεν πι­στεύει στη ζωή”».
            Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σας πληροφορήσω, ότι το κείμενο αυτό, είναι ένα μικρό απόσπασμα από το πόρισμα που υποβλήθηκε από διακομματική επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και το οποίο αποδέχθηκε ομόφωνα το 1993 η Εθνική μας Αντιπροσωπεία και όλα τα κόμματα!
 Αν η δημογραφική και μεταναστευτική πραγματικότητα δημιουργούσε ανησυχία και έντονο προβληματισμό πριν εικοσιπέντε χρόνια, σήμερα που φτάσαμε στο σημείο οι γεννήσεις να υπολείπονται των θανάτων και τα γεωπολιτικά δεδομένα να έχουν διαμορφώσει ένα δραματικά δυσμενέστερο μεταναστευτικό ζήτημα, ποιες είναι άραγε οι θέσεις των κομμάτων και της εθνικής μας αντιπροσωπείας; Ποια μέτρα λαμβάνονται; Θεωρούνται τα συμπεράσματα και οι προτάσεις εκείνου του πορίσματος επίκαιρα και ουσιαστικά ή μήπως φαντάζουν ως αναχρονιστικά και ξεπερασμένα; Ενδιαφέρεται κανείς γι αυτή την έρημη πατρίδα και την κληρονομιά της ή δεν ασχολείται κανείς επειδή το θέμα δεν …πουλάει;
Μεθαύριο θα κάνουν παρέλαση από τις εγκαταστάσεις της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης τα καλάθια με τις υποσχέσεις των πολιτικών αρχηγών για να σαγηνέψουν τα αφελή πλήθη και θα παρουσιαστούν τα …ρηξικέλευθα προγράμματα που θα αναστήσουν υποτίθεται την ημιθανή οικονομία μας. Κανείς όμως δεν πρόκειται να αναφερθεί σε μέτρα για την επίλυση του μεγαλύτερου προβλήματος της χώρας, του δημογραφικού, παρότι αυτό συνδέεται άμεσα και άρρηκτα με την οικονομία, το χρεοκοπημένο ασφαλιστικό, τις πολυπόθητες επενδύσεις και την ανύπαρκτη ανάπτυξη!!
Με συγχωρείτε αν με αυτό το κείμενο, απέσπασα την προσοχή σας από άλλα φλέγοντα ζητήματα όπως είναι ο πρόσφατος ανασχηματισμός της κυβέρνησης, η αντιπαράθεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με έναν εκδότη δημοσιογράφο, η επανεμφάνιση της ¨περιφερειάρχισσας¨ και του ¨δήμαρχου¨ της πυρκαγιάς, τα «απόρρητα» των wikileaks που αισιοδοξούν μαζί με την κα Μέρκελ να ενισχύσουν το «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα στα Σκόπια, οι Γιάνκηδες της ΔΕΘ που …σκοτώνονται ποιος θα πρωτοεπενδύσει στην Ελλάδα, η ανησυχία των Συντακτών (αλήθεια πόσοι είναι;) μήπως και πετύχει η συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη συμφωνία των Πρεσπών και οι προσβλητικές ως προς το θρησκευτικό αίσθημα των πολιτών δημόσιες αναρτήσεις, της κάθε τηλεοπτικής ποντικομαμής!!!
Με συγχωρείτε...

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑΣ


            Όσοι άκουσαν για πρώτη φορά αυτή την ιστορία από το στόμα του ίδιου του Μάχου, τη χαρακτήρισαν αβίαστα κατασκοπευτική! …Μπορεί και να είναι!
            «Τι να σας πω βρε παιδιά και πώς να το ομολογήσω»! Έτσι ξεκινούσε πάντα ο Μάχος, όταν ήθελε να μας διηγηθεί κάτι το συγκλονιστικό:
Εκείνο το χαμογελαστό απόγευμα - συνέχισε παίρνοντας μια βαθιά ανάσα - μόλις που είχα γυρίσει από το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία μας και είχα βάλει τα πόδια μου μέσα σε μια βαθιά λεκάνη με νερό και παγάκια για να ανακουφιστώ από την ορθοστασία, όταν την είδα στο απέναντι μπαλκόνι! Θαμπώθηκα από την ομορφιά της. Ένα της βλέμμα φευγαλέο στάθηκε αρκετό για να σκλαβώσει την καρδιά μου! Ωστόσο, αυτό που αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή, δεν μου ήταν άγνωστο! Ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου, που με κυρίευε κάτι τόσο κεραυνοβόλο!  
            Η πρώτη, συνέβη στα άγουρα χρόνια της νιότης μου, έξω ακριβώς από το σοβιετικό δισκοπωλείο της Πλατείας Κάνιγγος! Εκείνη, έβγαινε από το κατάστημα κρατώντας στην αγκαλιά της έναν δίσκο βινυλίου με τα εμβατήρια της χορωδίας του κόκκινου στρατού. Εγώ, απλά πήγαινα προς την αφετηρία των λεωφορείων. Πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον και συγκρουστήκαν οι ματιές μας. Μαγεύτηκα! Ήταν μια νέα λυγερή, με κατάξανθα μαλλιά και γαλαζοπράσινα μάτια! «Συγνώμη», μου είπε απολογητικά και χαμογέλασε! Εκείνο το βαθύ μυστηριώδες χαμόγελό της, μου φάνηκε σαν κάλεσμα ερωτικό! …Μπορεί και να ήταν!
«Πως σε λένε»; τόλμησα να τη ρωτήσω! «Νατάσα! Νατάσα με λένε. Και είμαι από τη Ρωσία», μου αποκρίθηκε εκείνη με παιδική αφέλεια και χάθηκε μέσα στο πλήθος. Ποτέ δεν συγχώρεσα τον εαυτό μου που δεν την ακολούθησα. Την είχα ερωτευτεί κεραυνοβόλα, αλλά από την ατολμία μου την έχασα! Για τίποτε στη ζωή μου δεν έχω μετανιώσει περισσότερο!   
            «ΟΧΙ! Για δεύτερη φορά δε θα κάνω το ίδιο λάθος», ακούστηκε το ουρλιαχτό μου, μέσα απ΄ το σαλόνι του σπιτιού μου. Έπρεπε αυτή τη φορά να το τολμήσω! Άνοιξα αποφασιστικά τη μπαλκονόπορτα και βγήκα στη βεράντα! Εκείνη, στεκόταν ακόμη στο απέναντι μπαλκόνι, λυγερή, κατάξανθη, γαλανομάτα. Κρατούσε στην αγκαλιά της ένα περιοδικό μόδας.
«Πως σε λένε»; τη ρώτησα! «Νατάσα», μου αποκρίθηκε εκείνη και εκσφενδόνισε το περιοδικό προς τη βεράντα μου! Ήταν γραμμένο στο κυριλλικό αλφάβητο και στο επάνω μέρος δεξιά, είχε τον αριθμό του τηλεφώνου της!
            Το ίδιο βράδυ, εγώ, η Νατάσα και η κεραυνοβολημένη μου καρδιά, καθόμασταν στο μισοσκόταδο μιας τζελατερίας στην παραλία της Θεσσαλονίκης!
            «Μάχο μου, σε έχω ερωτευτεί παράφορα από την πρώτη στιγμή που σε είδα, να έχεις τα πόδια σου μέσα στον πάγο. Μου θύμησες τον τόπο που γεννήθηκα, τη Σιβηρία», μου είπε κάποια στιγμή, και ρούφηξε από το μπουκάλι μια γουλιά εμφιαλωμένο νερό.
«Θέλω να ζήσουμε για πάντα μαζί», μου επανέλαβε μια βδομάδα αργότερα όταν είχαμε πάει στο σπίτι της για να μου δείξει τα καινούρια σεντόνια στην κρεβατοκάμαρά της! «Τί θα έλεγες να πάμε τα δυο μας, μια εκδρομούλα το Σαββατοκύριακο, να γνωριστούμε… καλύτερα», μου είπε ναζιάρικα και μου χάιδεψε το σβέρκο με τα ακροδάχτυλά της! Τρελάθηκα απ’ τη χαρά μου!
«Πάμε στις Πρέσπες, της πρότεινα αυθόρμητα. Έχω εκεί έναν γνωστό, που μπορεί να μας φιλοξενήσει και θα τη βγάλουμε φτηνά»! Δεν είμαι σίγουρος όμως πως άκουσε τα τελευταία λόγια μου, γιατί με το που άκουσε τη λέξη Πρέσπες, έπεσε ανάσκελα στο πάτωμα λιπόθυμη! …Μπορεί και να ήταν!
            Συνήλθε μόνη της λίγα λεπτά αργότερα, όταν άρχισε το τούρκικο σίριαλ στην τηλεόραση! «Μάχο μου, η αγάπη μου για σένα είναι… ολιστική και δεν μπορώ να σου κρατήσω πλέον μυστικά», μου είπε τρυφερά όταν το σίριαλ διακόπηκε για διαφημίσεις. Ύστερα, έσκυψε και μου ψιθύρισε στ’ αυτί, λες και το σπίτι να ήταν γεμάτο με κοριούς: «Μάχο, είμαι κατάσκοπος του Πούτιν, αλλά για χάρη σου τα παρατάω όλα»!
            «Κι εγώ αγάπη μου, της αποκρίθηκα συγκινημένος, είμαι έτοιμος για χάρη σου να τα προδώσω όλα. Απ’ τη Μακεδονία ως τη Μύκονο… κι ακόμα παραπέρα»!  
            «Ωραία, μου είπε τότε αυτή. Ήρθε η στιγμή να βάλουμε μπροστά το σχέδιο ¨Blue Sparrow¨ και να ξεσκεπάσουμε έναν Έλληνα διπλό πράκτορα που ενώ παρουσιάζεται ως κομμουνιστής, ρωσόφιλος κι αριστερός, κάνει ότι του λένε οι Γερμανοί και οι Αμερικάνοι, που θέλουνε κι αυτοί όπως κι εμείς, να κουτουπώσουνε τα Σκόπια»!
«Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά στέλνει και φαλκιδευμένες πληροφορίες στο Κρεμλίνο! Είπε στη Μόσχα, συνέχισε αγριεμένη η Νατάσα, πως οι Έλληνες που πήγαν στα συλλαλητήρια ήταν μόνο πενήντα χιλιάδες και ήταν όχλος ετερόκλητος. Είπε ακόμα, πως εγώ, σπατάλαγα αλόγιστα τα ρούβλια της υπηρεσίας κατασκόπων της Ρωσίας, μοιράζοντάς τα σε εκατομμύρια Έλληνες για να διαδηλώσουν τάχα την αντίθεσή τους στις μεθοδεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης αριστερής, που όχι απλώς δεν σέβεται τον ελληνικό λαό, αλλά τελείως τον περιφρονεί. Κι αυτόν, και τη δημοκρατία»!
«Επιτέλους Μάχο μου, αυτός ο διπλός πράκτορας με έχει εκθέσει ανεπανόρθωτα γιατί νομίζουν στο Κρεμλίνο πως παρουσίασα ψεύτικα στοιχεία και πως τα ρούβλια, όλοι μαζί τα φάγαμε! Πρέπει τώρα εσύ να τον αποκαλύψεις και να υπερασπιστείς την τιμή μου! Είσαι ο άνθρωπος κλειδί σε τούτη την υπόθεση κατασκοπείας»!
Ένα της βλέμμα φευγαλέο μετά από αυτή της την εξομολόγηση, στάθηκε αρκετό για να με αποδιοργανώσει! Ωστόσο, αυτό που αισθάνθηκα, μετά από τα τελευταία της λόγια για την περιφρόνηση του λαού από την κυβέρνηση, δεν μου ήταν καθόλου άγνωστο συναίσθημα! Ήταν η πολλοστή φορά στη ζωή μου, που μου συνέβαινε κάτι το τόσο αηδιαστικό! 
Μια από αυτές, ήταν όταν ο πρωθυπουργός της χώρας από το Καστελόριζο, μπροστά στις στημένες κάμερες, περιφρονώντας και λαό και κοινοβούλιο, με χαλκευμένα στοιχεία, παρέδιδε τη χώρα ως αποικία χρέους, στο ΔΝΤ, στην τρόικα και στους… θεσμούς, κατηγορώντας ταυτόχρονα τους Έλληνες πως ήταν ανήθικοι και διεφθαρμένοι!
«Στην Ελλάδα Νατάσα μου, διπλούς πράκτορες έχουμε πολλούς και είναι όλοι τους στην εξουσία. Είναι ο αμοραλισμός, η αρχομανία, η αλαζονεία, ο καιροσκοπισμός και η δουλικότητα απέναντι στους ξένους. Κάποιοι μάλιστα, και όχι λίγοι, ισχυρίζονται πως η ¨καρέκλα¨, είναι αυτή που ενσαρκώνει το όραμα αυτών που κυβερνάνε»!
…Μπορεί και να είναι!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ


            Όλοι όσοι κατοικούμε ή κατά καιρούς επισκεπτόμαστε την παραθαλάσσια περιοχή που πιάνει από τη Ραφήνα, το Μάτι, τον Άγιο Ανδρέα και το Ζούμπερι, ως τη Νέα Μάκρη, γνωρίζαμε και συζητούσαμε εδώ και πολλά χρόνια, πως αν έπιανε κάποια μέρα φωτιά, θα γινότανε απίστευτη καταστροφή.
Το πυκνότατο πευκοδάσος, η άναρχη δόμηση μέσα σε αυτό, λόγω της απουσίας στοιχειώδους πολεοδομικού σχεδιασμού και τα ξερά χόρτα σε συνδυασμό με τις πευκοβελόνες που δεν τα απομάκρυνε ποτέ κανείς, δεν άφηναν πολλά περιθώρια για ολιγωρία και αυτό το γνώριζαν όλοι, κάτοικοι και αρχές, αρχές και κάτοικοι.
Καμία απολύτως δικαιολογία δεν υπάρχει για την τραγωδία που εξελίχθηκε στο Μάτι. Οι προειδοποιήσεις για υψηλή επικινδυνότητα σε εκδήλωση πυρκαγιών ήταν σαφείς. Ο κρατικός μηχανισμός θα έπρεπε να βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, αλλά αποδείχθηκε στην πράξη, ότι δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε!   
             Σχέδια αντιμετώπισης αυτού του τύπου των καταστροφών υπάρχουν, αλλά ουδέποτε έχουν δικιμασθεί, λόγω του υψηλού οικονομικού κόστους και των δυσκολιών των δοκιμών. Έτσι, αυτά τα σχέδια δεν βελτιώνονται και παραμένουν υποτυπώδη και ανεπαρκή.
Ωστόσο η κύρια αιτία που δεν λειτουργεί τίποτε σωστά σε αυτή την χώρα είναι η ατιμωρησία. Κανείς δεν είναι ποτέ υπεύθυνος, κανείς δεν ελέγχεται, κανείς δεν λογοδοτεί. Έχουν καταργηθεί ή απενεργοποιηθεί στο όνομα μιας στρεβλής αντίληψης που έχει επικρατήσει, όλοι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Δεν υπάρχουν υπόλογοι. Δεν αναλαμβάνει ποτέ κανείς την ευθύνη που του αναλογεί όταν κάτι πάει στραβά.
 Αυτό το φαινόμενο ξεκινάει από πολύ ψηλά, από την πολιτική ηγεσία. Το θράσος και η αλαζονεία που διακρίνει τους πολιτικούς – κοινοβουλευτικούς ή μη - που τίθενται επικεφαλής στην κλίμακα της εκτελεστικής εξουσίας, αντλείται από την αντισυνταγματική νομοθεσία που τους θέτει στο απυρόβλητο. Αυτή είναι η πηγή και η αιτία του κακού.
Στην προκειμένη περίπτωση, στο Μάτι Αττικής, που οι συγκυρίες και οι συνθήκες ήταν δραματικά δύσκολες, θα μπορούσε κάτι να γίνει;
Αυτό αναρωτήθηκε ένας ρεπόρτερ τηλεοπτικού καναλιού, ευρισκόμενος ανάμεσα σε δεκάδες απανθρακωμένους συμπολίτες μας, ανάμεσα σε κατεστραμμένα από την πύρινη λαίλαπα σπίτια και αυτοκίνητα. Ανάμεσα στα αποκαΐδια ενός ολόκληρου οικισμού: «Θα μπορούσε κάτι να γίνει»;
Φυσικά και θα μπορούσε! Από μια σοβαρή πολιτική ηγεσία, από τη στοιχειώδη έστω λειτουργία του κράτους, από πολίτες που έχουν καταστεί υπεύθυνοι και ενεργοί, με εργαλείο την οργάνωση και την παιδεία. Από λαό που συμμετέχει και απαιτεί!  
Πριν μερικά χρόνια όταν βρέθηκα στην Ουάσιγκτον, πέραν των άλλων, μου έκανε εντύπωση που το γρασίδι μπροστά από όλα τα σπίτια, αλλά και στους δημόσιους χώρους, ήταν πάντοτε πολύ καλά κουρεμένο, χωρίς καμία εξαίρεση. Ζήτησα τότε από ένανΑμερικανό κάτοικο να μου εξηγήσει το φαινόμενο.
Εκείνος, έκανε αρχικά έναν μορφασμό που έδειχνε πως δεν κατανοούσε το νόημα της ερώτησής μου και μετά χαμογελώντας, μου εξήγησε πως μια φορά την εβδομάδα γίνεται έλεγχος από συνεργεία του δήμου, και όποιος δεν το έχει κουρεμένο κάτω από δέκα πόντους ύψος, πληρώνει πρόστιμο. Τρελάθηκα!
«Και αυτοί που απουσιάζουν»; «Που λείπουν για τον άλφα ή βήτα λόγο από τα σπίτια τους;», τον ρώτησα πάλι.
«Αυτοί, μου απάντησε, είτε βάζουν κάποιο συνεργείο επί πληρωμή να κάνει τη δουλειά, είτε την αναθέτουν σε κάποιον άλλον της εμπιστοσύνης τους. Σε κάθε περίπτωση, φέρουν ακεραία την ευθύνη»!
Θα μου πει κάποιος: «Πολύ τραβηγμένο! Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν με τίποτε να γίνουν στην Ελλάδα. Εδώ χρεοκοπήσαμε και γίναμε περίγελο της οικουμένης, πνιγήκαμε στα ρέματα της Μάντρας, καταστρέψαμε το περιβάλλον στον Σαρωνικό, πυρπολούμε κάθε τρεις και λίγο την Αθήνα, συλλογικότητες υποκαθιστούν το κράτος, και δεν ανέλαβε ποτέ κανείς την ευθύνη, τα χόρτα κάτω από τα πεύκα θα κουρέψουμε και το γκαζόν»;
Δεν θα διαφωνήσω πως έτσι έχει η κατάσταση! Μπορούμε όμως να ξεκινήσουν από τα βασικά αυτοί που κυβερνάνε. Ας κάνουν την αρχή που θα τους εξασφαλίσει το ηθικό πλεονέκτημα! Ας ζητήσουνε πρώτη φορά ΣΥΓΓΝΩΜΗ!
Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Ο ΖΑΝ ΛΟΥΙ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ


             Ο Ζαν Λουΐ – κατά κόσμον Γιάννης Λουιννιής – είχε πάρει σαφή εντολή από τον υπεύθυνο τελετάρχη της γκουρμέ αίθουσας του πολυτελούς ξενοδοχείου «Rodos Palace» που φιλοξενούσε το κυβερνητικό κλιμάκιο με τους πρωθυπουργό, δεκαεννέα υπουργούς και εκατόν εξήντα μανδαρίνους και παρατρεχάμενους:
«Ζαν, εσύ δεν θα το κουνήσεις ρούπι. Θα στέκεσαι ακριβώς πίσω από τους συνδαιτυμόνες υπουργούς και θα έχεις ετοιμότητα να ικανοποιήσεις όλες τους τις επιθυμίες». « Ότι και να ακούσεις να συζητούν μεταξύ τους, δεν θα πρέπει να «βγει» από την αίθουσα. Μην ξεχνάς ότι το δείπνο, που παραθέτει και χρυσοπληρώνει η Περιφέρεια στα πλαίσια του Περιφερειακού Συνέδριου Δωδεκανήσου, είναι κλειστού τύπου και απαιτείται απόλυτη εχεμύθεια, ως προς το μενού και τα λεγόμενά τους»!
            Οι εντολές ήταν σαφείς και ο νεαρός υπάλληλος του πεντάστερου ξενοδοχείου, έλαβε έγκαιρα τη στάση της προσοχής στην πλάτη των υπουργών που ετοιμάζονταν να δειπνήσουν μετά από μια... εξουθενωτική γι αυτούς ημέρα... αναπτυξιακού συνεδρίου.
-          Σύντροφε υπουργέ, σου υπενθυμίζω ότι το μαχαίρι το πιάνουν με το δεξί!
-          Συντρόφισσα υπουργέσσα, μη μου λες τέτοια γιατί δαιμονίζομαι!
Για τον Γιάννη ή Ζαν, η πρόσληψή του για την φετινή σεζόν σε αυτό το τεράστιο ξενοδοχειακό συγκρότημα, αποτελούσε ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για την καριέρα του στον τομέα των τουριστικών υπηρεσιών. Αυτός ήταν και ο λόγος, που δέχθηκε αυτή την πρόταση και δούλευε ασταμάτητα εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο για τετρακόσια εξήντα ψωροευρώ, συν φαγητό και στέγη.
-            Συντρόφισσα, καλά που φέραμε μαζί μας τους γραμματείς, τους φρουρούς και τους συμβούλους μας, γιατί από μόνοι μας δεν θα τα καταφέρναμε να κουβαλήσουμε από τις σουίτες ως τα δωμάτια του κεντρικού κτιρίου του ξενοδοχείου, τις βαλίτσες με τα κοστούμια και τις τουαλέτες μας.
-            Εμένα σύντροφε υπουργέ, δεν με ενόχλησε καθόλου που αναγκαστήκαμε να μετακινηθούμε από τις βασιλικές σουίτες στα δωμάτια. Το θεώρησα φυσιολογικό μετά από το κράξιμο που φάγαμε από τα εχθρικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ. Έτσι κι αλλιώς, αυτό το καλοκαίρι, έχω κλείσει σε υποθαλάσσια βασιλικότατη σουίτα στις Μαλβίδες, με γυάλινα πατώματα και ταβάνια για να βλέπεις το βυθό. Εκεί λέει, αισθάνεσαι Ωνάσης! Είναι σα να κοιμάσαι αγκαλίτσα με τα ψάρια!
            Ο Ζαν ή κατά κόσμον Γιάννης, πονούσε αφάνταστα στη μέση από την ορθοστασία και την ακινησία. Παρακολουθούσε ωστόσο υπομονετικά τις σερβιτόρες που μάζευαν τα πιάτα της γαριδοσαλάτας για να σερβίρουν στη συνέχεια το φρουά γκρα, το σολομό και άλλα εκλεκτά εδέσματα που προορίζονταν για τους επίσης εκλεκτούς φιλοξενούμενους του σμαραγδένιου νησιού! 
-            Άσε να μη σου πω τι έπαθα, συντρόφισσα υπουργίνα μου, με αυτούς τους άχρηστους συμβούλους μου!  Αντί για τον σωστό φάκελο με το αναπτυξιακό σχέδιο για τον νησιωτικό τουρισμό που αφορά στα Δωδεκάνησα, μου βάλανε κατά λάθος στο σακίδιο της πλάτης, τον φάκελο με τα γαλακτοκομικά και τα αιγοπρόβατα, από το προηγούμενο αναπτυξιακό περιφερειακό συνέδριο στην Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία. Δεκαεφτά συμβούλους έχω και είναι όλοι τους για πέταμα!
-            Σύντροφε, μη χολοσκάς, εμείς κι εμείς θα είμαστε στο συνέδριο και θα αλληλοθαυμαζόμαστε! Κανείς δεν θα σε πάρει χαμπάρι! Ειδικά τώρα, που μας πετάξανε έξω από τις σουίτες και είμαστε όλοι απογοητευμένοι από αυτήν την άθλια εξέλιξη. Ακούγεται, ότι ούτε μισό εκατομμύριο δεν θα κοστίσει τελικά η διαμονή μας εδώ πέρα! Πέσαμε στην ξεφτίλα!
Ο Γιάννης, ήτανε τώρα έτοιμος να καταρρεύσει από την κούραση. Τα πόδια του νόμιζε ότι δεν θα τον κρατήσουν για πολύ ακόμη όρθιο και το φως των κεριών που ήταν τοποθετημένα συμμετρικά πάνω στο τεράστιο τραπέζι του… μυστικού δείπνου για να δίνουν ρομαντική ατμόσφαιρα και την πρέπουσα επισημότητα, του προξενούσε μια γλυκιά και συνάμα ύπουλη ζάλη.
Έφυγε το μυαλό του από την πολυτελή αίθουσα του παλατιού της Ρόδου και ταξίδεψε στα παιδικά του χρόνια, όταν η δασκάλα τους, τους πήγε όλη την Τάξη σε παράταξη αμέσως μετά από την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, έξω από το σπίτι του πρωθυπουργού στη Ραφήνα και τους έβαλε να φωνάζουν σ’ αυτόν, στην γυναίκα του και στα παιδιά του, «δολοφόνοι-δολοφόνοι». Και μετά, κατέβηκε ο νους του στο δεύτερο υπόγειο του Πολυτεχνείου, που φτιάχνανε μολότοφ με βαζελίνη βραζιλιάνικη. Και οι αφίσες μια σειρά, περάσανε σαν αστραπή από μπροστά του. Και οι προκηρύξεις. Χιλιάδες προκηρύξεις και αφίσες, που είχε σκαρώσει για τους δίκαιους αγώνες του λαού, για το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς και για την πάλη ενάντια στην κρατική βία!
-            Συντρόφισσα, τι κάθεται σαν μπάστακας αυτός ο βλάκας από πίσω μας; Φοράει και αυτήν την εκνευριστική πρασινοκόκκινη στολή με τα χρυσά κουμπιά και κρατάει στο χέρι μια  άσπρη πετσέτα σαν παλιάτσος! Λες να ακούει αυτά που λέμε;
-            Μπα, δε νομίζω σύντροφε υπουργέ να καταλαβαίνει! Για Γάλλο τον κόβω! Άκουσα μάλιστα νωρίτερα, να τον φωνάζουν Ζαν Λουί ή κάτι τέτοιο. Κάτσε μια στιγμή να το τσεκάρω!
-            Δε μου λες γκαρσόν, μπορώ να έχω λίγο ακόμα φρουά γκρα με μπόλικο λίπος πάπιας;
-            Ουί Μαντάμ! Απάντησε ο Γιάννης και έφυγε από την αίθουσα! Κι ούτε που ματαγύρισε!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Υ.Γ.: Το παρόν, αποτελεί προϊόν αυταπάτης. Συνεπώς, οποιαδήποτε ομοιότητα με πράγματα, πρόσωπα, ονόματα και καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική!

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ …ΤΕΛΟΣ



            Πριν πενήντα χρόνια στην Πλατεία Συντάγματος, κατακαλόκαιρο. Οι δείκτες της περιβαλλοντικής συνείδησης του νεοέλληνα αγγίζουν το ναδίρ. Ο χώρος μπροστά από τις στάσεις των λεωφορείων και του τρόλεϊ βρομάει απίστευτα! Αν κάποιος κατάφερνε να κάνει περισσότερα από δύο βήματα χωρίς να πατήσει γόπα, σκουπίδι ή τσίχλα, αυτό θα αποτελούσε είδηση! Στο πέτρινο πεζούλι μερικά μέτρα πιο πέρα, δύο πανέμορφες κατάξανθες νεαρές τουρίστριες, σβήνουν βιαστικά τα αποτσίγαρά τους. Προς μεγάλη έκπληξη των ιθαγενών, δεν τα εκσφενδονίζουν προς το πλακόστρωτο με τη χρήση του αντίχειρα και του μεσαίου - τα δάχτυλα του «όπα» δηλαδή - αλλά τα φυλάνε σε μια πλαστική σακούλα για να τα ρίξουν αργότερα, σε κάποιον ακριβοθώρητο κάδο απορριμμάτων!
            Κάποιοι περαστικοί αναρωτιούνται: Τώρα γιατί το κάνουνε αυτό οι ξεπλυμένες; Δεν βλέπουν ότι ο τόπος κάτω είναι γεμάτος αποτσίγαρα; Μας το παίζουνε πολιτισμένες; Μπας και φυλάνε τις γόπες από τσιγκουνιά για να τις ξανανάψουνε αργότερα; Έτσι έχουνε μάθει στην πατρίδα τους ή μήπως το κάνουν από φόβο για το πρόστιμο; Μάλλον τις βάρεσε η ζέστη τις καημένες!
            Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, στην ίδια πλατεία, την ίδια εποχή. Οι δείκτες της περιβαλλοντικής συνείδηση δείχνουν μια ελαφρά βελτίωση, με ολίγη από Ολυμπιάδα. Ο χώρος μπροστά από τις στάσεις των λεωφορείων και του τρόλεϊ, δεν θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι λάμπει, αλλά εν πάση περιπτώσει, με κάποια δόση επιείκειας θα λέγαμε ότι είναι υποφερτός! Στο πέτρινο πεζούλι μερικά μέτρα πιο πέρα, δύο πανέμορφες κατάξανθες νεαρές τουρίστριες, αφού καταβρόχθισαν μπόλικα κρουασανάκια με γέμιση μαστίχας Χίου, ακουμπούν τις πλαστικές συσκευασίες δίπλα σε έναν ξεχειλισμένο από σκουπίδια κάδο απορριμμάτων, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό τους με μορφασμούς αηδίας, απέχθειας και σιχαμάρας!  
            Κάποιοι περαστικοί αναρωτιούνται: Τώρα γιατί μορφάζουνε έτσι αυτές οι ξενέρωτες; Στην παρτίδα τους δεν είναι τίγκα οι κάδοι στο σκουπίδι, λίγο πριν τους αδειάσουνε τα συνεργεία καθαρισμού; Γίνεται ρε παιδιά να είναι κάποιος τόσο υποχόνδριος όσο αυτές;  Πολύ μυγιάγγιχτες ρε φίλε αυτές οι ξένες!
            Σήμερα, κάπου στην ελληνική επικράτεια εν μέσω γενικευμένης κρίσης! Οι δείχτες της περιβαλλοντικής συνείδηση των ιθαγενών τρελάθηκαν. Χτύπησαν κόκκινο κατόπιν της επιβολής από την κυβέρνηση, του περιβαλλοντικού τέλους της σακούλας! Στο ταμείο ενός σουπερμάρκετ, δύο «ξανθιές» τουρίστριες περιμένουν τον λογαριασμό για να πληρώσουν. Και τότε ακούγεται ο διάλογος που ακολουθεί:
            - Σακούλες δε θα μας δώσετε δεσποινίς; Που θα βάλουμε τα τρόφιμα που αγοράσαμε;
 - Αν θέλετε σακούλες πρέπει να τις πληρώσετε, γιατί είναι πλαστικές και καταστρέφουνε το περιβάλλον!
- Έ τότε βάλτε μας τα τρόφιμα σε χάρτινες ή βιοδιασπώμενες.
- Μόνο πλαστικές έχουμε και πρέπει να τις πληρώσετε γιατί τα χρήματα πάνε για την περιβαλλοντική πολιτική της κυβέρνησης!
- Μα αυτές οι πλαστικές σακούλες που μας δίνετε, έχουν τον λογότυπο του καταστήματός σας και με αυτόν τον τρόπο διαφημίζεστε με τα δικά μας τα λεφτά! Αν θέλετε να σας διαφημίζουμε περιφέροντας τις σακούλες σας, να πληρώσετε εσείς το τέλος!
 - Αν δεν σας αρέσουν αυτές κυρίες μου, μπορείτε να αγοράσετε σακούλες πολλαπλών χρήσεων!
-  Όχι, δεν θέλουμε σακούλες πολλαπλών χρήσεων γιατί δεν τις χρειαζόμαστε. Εξάλλου κι αυτές είναι πλαστικές και καταστρέφουνε το περιβάλλον όπως και οι άλλες. Θέλουμε χάρτινες!
            - Τι να σας πω εγώ κυρίες μου, μια απλή υπάλληλος είμαι. Αν δεν θέλετε σακούλες πλαστικές, πάρτε τα τρόφιμα στην αγκαλιά σας!  
            Κάποιοι ιθαγενείς που περιμένουν στην ουρά του ταμείου αναρωτιούνται: Γιατί γκρινιάζουνε ετούτες οι ξινές; Αφού έτσι κι αλλιώς όλες οι συσκευασίες των τροφίμων στο σουπερμάρκετ είναι πλαστικές, αυτές γιατί ζητάνε χάρτινες για τη μεταφορά τους; Ρε μπας και είναι βαλτές από τα κουαρτέτα για να μας κάνουνε χαλάστρα; Μήπως τη σακουλεύτηκαν οι τροϊκανοί τη δουλειά; Ότι δηλαδή το τέλος, αντί να πάει στο περιβάλλον θα καταλήγει σε διορισμούς, όσο θα πλησιάζουμε σε εκλογές; Τελικά έχουνε δίκιο αδερφέ μου αυτοί που λένε ότι οι ξένες, είναι ξινές, γκρινιάρες, ξεπλυμένες, ξενέρωτες, βαρεμένες, υποχόνδριες, μυγιάγγιχτες και τσιγκούνες. Άσε που μας το παίζουνε εκλεπτυσμένες, με δήθεν …τάχαμου περιβαλλοντικές ανησυχίες!
            Αύριο, σε όλη την επικράτεια: Εν τέλ(η)ει η ιστορία συνεχίζεται μέσα στο ίδιο περιβάλλον! Η παιδεία, η κοινωνική πολιτική, η αλληλεγγύη, η υγεία, η προστασία του περιβάλλοντος και η ανικανότητα του κράτους, απ' ότι φαίνεται θα εξακολουθούν εσαεί να ελαφρύνουν τις τσέπες του λαού και να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες του, όσο αυτός δεν αντιδρά!
Τέλος πάντων!!!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας