ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΑΙ-ΒΑΣΙΛΗ

        Πολλά και διάφορα περίεργα συμβαίνουν αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων πάνω και κάτω από τα πόδια μας!

Από την κάτω μεριά, οι καλικάτζαροι αγωνίζονται πυρετωδώς να κόψουν το δένδρο που κρατάει τις αξίες και τα ιδανικά πάνω στη Γη, ώστε να σπείρουν στη συνέχεια ανενόχλητοι τη διχόνοια και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα που οδηγούν στην απομάκρυνση από τον Θεό. Να υποδουλώσουν έτσι τις ψυχές των ανθρώπων και να τους κάνουν δυστυχισμένους.

Από την άλλη, πάνω στη Γη και σύμφωνα με τις παραδόσεις, άνθρωποι στολίζουν το δένδρο της χαράς και της ελπίδας που συνδέεται με τη γέννηση του Χριστού και τη ζωή!

Πρωτεργάτης σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι ο Αϊ-Βασίλης, που εκτός από τα δώρα που ετοιμάζει στο εργαστήριό του για τα παιδιά, αποφάσισε φέτος να στολίσει ένα τεράστιο δικό του δένδρο στο χωριό του στη Λαπωνία και να το γεμίσει αντί με τα συνηθισμένα στολίδια, με παράξενα και χρήσιμα δώρα για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

            Αυτή την απόφαση δεν την πήρε έτσι στα ξαφνικά! Καιρό τώρα τον προβλημάτιζε η στροφή των ανθρώπων προς τα υλικά αγαθά και τον καταναλωτισμό, καθώς και η απομάκρυνσή τους από τις πνευματικές αξίες. Έτσι λοιπόν, ένα απόγευμα, εκεί που ξαπόσταινε στη ρίζα ενός φορτωμένου με κατάλευκο χιόνι έλατου, πήρε τη μεγάλη απόφαση να στολίσει κι αυτός ένα Χριστουγεννιάτικο δένδρο!

«Πώς και δεν το είχα σκεφτεί τόσο καιρό» αναφώνησε ενθουσιασμένος και γαργάλισε με τα ακροδάχτυλά του την κατάλευκη γενειάδα του!

Λίγο αργότερα έδινε οδηγίες στα καλόβουλα ξωτικά, τους βοηθούς του:

-       Ακούστε ξωτικά μου, τους είπε! Θέλω μια ομάδα εθελοντών να στολίσει το μεγάλο έλατο στο έμπα του χωριού, με δώρα που θα προσφέρουμε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα!

-       Σαν τι δώρα; Αναρωτήθηκαν τα ξωτικά. Δεν έχουμε πάρει κανένα γράμμα ή μήνυμα στο viber από μεγάλους!

-       Μα θα στολίσουμε το δένδρο με αυτά τα δώρα που έχουν σήμερα περισσότερο από ποτέ ανάγκη οι άνθρωποι!  

-       Σαν τι δηλαδή; ρώτησαν και πάλι τα ξωτικά, αυτή τη φορά με ασυγκράτητη την περιέργεια. Το μόνο που συγκινεί τους ανθρώπους είναι το χρήμα και τα λούσα! Το είπαν όλοι οι σοφοί. Το είπε ο Αριστοφάνης στους «Ιππείς» και ο Ντοστογιέφσκι στο «Μέγας Ιεροεξεταστής»… και τόσοι άλλοι. Και …βέβαια, καλύτερα από όλους τους σοφούς, το ξέρουν όσοι έχουν εξουσία και κυβερνούν την ανθρωπότητα. «Δώσε στον κόσμο χρήμα και φαΐ και πάρ’ τους ψήφο και ψυχή» λέει το σλόγκαν τους!

-       Εμείς δεν κάνουμε πολιτική! Δεν αλλοιώνουμε τα έθιμα και τις αιώνιες αξίες μας σύμφωνα με το προσωπικό μας συμφέρον. Το Χριστουγεννιάτικο δένδρο συνδέεται με τη γέννηση του Χριστού τη ζωή και την ελπίδα, είπε ο Αϊ-Βασίλης και γαργάλισε με τα ακροδάχτυλά του την κατάλευκη γενειάδα του!

-       Ακούστε λοιπόν τι θα κάνουμε, συνέχισε με επιτακτικό τώρα τόνο στη φωνή του: Τα στολίδια θα είναι η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη και η καλοσύνη, η πραότητα και η υπομονή, η επιμέλεια και η εργατικότητα, η γενναιοδωρία, η εγκράτεια και φυσικά η αγνότητα και η σωφροσύνη. Ότι ακριβώς λείπει σήμερα περισσότερο από ποτέ από τους ανθρώπους. 

Τα ξωτικά αιφνιδιάστηκαν! Δεν ήταν αυτά συνηθισμένα δώρα, σαν εκείνα που μπαίνουν σε συσκευασίες και τυλίγονται με γυαλιστερό χαρτί. Ήταν όμως δώρα βαριά, πολύτιμα, παντοτινής αξίας, που φωτίζουν τις ψυχές των ανθρώπων για μια ολόκληρη ζωή.

-       Και πώς θα τα κρεμάσουμε στο δένδρο; ρώτησε με περισσή αφέλεια ένα από τα ξωτικά.

-       Με πίστη και αγάπη, απάντησε ο Αϊ-Βασίλης, για να θυμίζουν στους ανθρώπους τον προορισμό τους.

Έτσι κι έγινε. Το μεγάλο έλατο στο χωριό της Λαπωνίας στολίστηκε με όμορφα στολίδια που λαμπύριζαν όλο και περισσότερο σε όσους είχαν την καρδιά τους ανοιχτή. Κάθε κλαδί και μια αρετή, κάθε αστεράκι και μια ευχή. Και στην κορυφή; Το αστέρι της Βηθλεέμ και της ελπίδας.

Και τότε, ξαφνικά, τη Νύχτα των Χριστουγέννων, την ώρα που οι καλικάντζαροι βαθιά μέσα στη Γη άρχισαν να πιστεύουν πως επιτέλους θα πετύχουν αυτή τη φορά τον σκοπό τους να γκρεμίσουν το δένδρο της ζωής, συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Από το έλατο του Αϊ-Βασίλη ξεχύθηκε ένα απαλό φως που απλώθηκε πάνω σε όλη τη Γη, μπήκε σιωπηλά σε κάθε σπίτι και ζέστανε τις καρδιές των ανθρώπων. Τότε είναι που κάποιος θυμήθηκε να συγχωρέσει. Κάποιος άλλος να μοιραστεί. Ένας έτρεξε να αγκαλιάσει τους παραμελημένους του γονείς. Ένας κουρασμένος άνθρωπος βρήκε δύναμη να συνεχίσει τον αγώνα του. Ένας απογοητευμένος το κουράγιο να σηκωθεί όρθιος!

Και οι καλικάτζαροι, ζαλισμένοι και αποσβολωμένοι, τρύπωσαν μέσα στις σπηλιές τους γιατί τίποτα δεν τους τρομάζει περισσότερο από έναν άνθρωπο που αγαπά και που ελπίζει!

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, οι άνθρωποι ξύπνησαν χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς είχε αλλάξει. Ο κόσμος γύρω έμοιαζε ο ίδιος, κι όμως κάτι ήταν διαφορετικό. Ίσως λιγότερος πόνος μέσα τους. Ίσως περισσότερη κατανόηση. Ίσως ήταν η αίσθηση της αγαλλίασης που νοιώθουν εκείνοι που συνειδητοποιούν πως τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν αγοράζονται.

Ο Αϊ-Βασίλης στάθηκε απέναντι από το στολισμένο του έλατο και γαργάλισε χαρούμενος με τα ακροδάχτυλά του την κατάλευκη γενειάδα του. Ήξερε πως δεν θα άλλαζε ο κόσμος σε μια νύχτα. Ήξερε όμως και κάτι ακόμη: Πως κάθε φορά που ένας άνθρωπος διαλέγει την αγάπη αντί για το μίσος, τη γενναιοδωρία αντί για την απληστία και την ταπεινοφροσύνη αντί για την αλαζονεία και την έπαρση, το δένδρο των πατροπαράδοτων αξιών απλώνει τις ρίζες του όλο και περισσότερο, όλο και πιο βαθιά!

Καλή χρονιά!

Γιάννης Β. Δεβελέγκας